Met de juiste ‘lifestyle’ en bijbehorende ‘mindset’ word je de baas over je eigen succes, is de boodschap van een hoop positiviteitsgoeroes. Daarmee houden ze het systeem (en al zijn gebreken) uit de wind.

Hoe langer wezenlijke thema’s door de zittende politiek met halfbakken beleid worden behandeld, hoe meer succes de liegende leiders hebben met hun cultuuroorlogen. In plaats van in een staat van verontwaardiging over hun succes te blijven hangen, pleit Roxane van Iperen ervoor óók te kijken naar de onderliggende redenen van hun succes.

Toen de wereld na de val van de Muur één grote, wereldwijde vrijemarkteconomie werd, is de impact van onze productieprocessen onzichtbaar geworden, schrijft Roxane van Iperen. 

Er zijn twee soorten mensen, schrijft Roxane van Iperen: zij die een leven leiden van het hoofd, en zij die een leven leiden van het lichaam. De gevolgen van die kloof zien we dagelijks terug.

Een samenleving wordt vormgegeven door verschillende systemen: cultuur, religie, wetgeving, taal et cetera. Minder tastbaar maar minstens zo belangrijk is de invloed van het economische systeem, schrijft Roxane van Iperen.

Voor alle snoevers, voor alle mannen die lachen om de strijdlust over de positie van de vrouw anno 2023, en de ‘stoere’ vrouwen die hen nog steeds echoën: Roxane van Iperen stelt voor een gedachte-experiment te doen.

Dat wat mensen niet kunnen, mogen, of durven uitspreken, vindt alsnog zijn weg naar buiten via muziekinstrumenten, vertelt Roxane van Iperen. ‘Het is de stem van de ziel.’

De bestorming van de Braziliaanse overheidsgebouwen is een van de vele lokale varianten op een globale trend waarin de liberale democratie steeds verder onder druk komt te staan, schrijft Roxane van Iperen.

Van sommige beelden uit het verleden verwacht je niet dat ze in je eigen bestaan opnieuw tot leven zullen komen. Maar de beelden van Oekraïne doen Roxane van Iperen denken aan de helse winter van 1941.

Gevaarlijker nog dan de complottheorieën van mensen als David Icke en Thierry Baudet, is de misvatting dat ze nieuw zijn, of te ongeloofwaardig om serieus te nemen, schrijft Roxane van Iperen.

De eerste vrouwelijke premier van Italië, Giorgia Meloni, symboliseert een levensvisie die onder conservatieven al sinds mensenheugenis gedijt en met de bredere opkomst van radicaal-rechtse partijen eerder strakker dan losser is geworden, schrijft Roxane van Iperen.

Velen vragen zich af waarom de kloof tussen geprivilegieerden en verschoppelingen steeds groter wordt. Dat is omdat met de logica van de eerste groep beleid voor de tweede wordt gemaakt.

In het nieuws is meer samenhang dan je in eerste instantie denkt, schrijft Roxane van Iperen in haar column. ‘Op het oog willekeurige heidebrandjes zijn in werkelijkheid wisselende groepen pionnen die als bange soldaten naar voren worden geschoven.’

Wie het onrecht dat de Oekraïners ondergaan en de ideologie die de agressor drijft, relativeert uit eigenbelang, kan niet geloofwaardig meepraten over andere vormen van onderdrukking, schrijft Roxane van Iperen.

In de vorige eeuw kon de middenklasse steeds beter gedijen. Maar inmiddels heeft er een kentering plaats gevonden, beschrijft Roxane van Iperen. Door doelbewust politiek beleid en een verschraling van publieke voorzieningen.