Op papier is 31 procent van de Noordzee beschermd gebied, maar op zee blijkt ‘beschermd’ een rekbaar begrip. Dat merken ook de inwoners van de Noordzee. Hun leefomgeving is zwaar aangetast door klimaatverandering en menselijk handelen. Valt dat tij nog te keren?

Vrij Nederland ligt weer in de winkel! Daarin duiken we in een haast onzichtbare strijd, die pal voor onze neus plaatsheeft: de slag om de Noordzee. Op en onder water strijden allerlei partijen over allerlei belangen, van wind en zand tot olie en informatie. En dan ligt er ook nog een schaduwvloot op de loer…

Op de Noordzee, vlak voor onze neus, woedt een verhitte strijd. Om de ruimte, om wind, energie, zand, gas, olie en informatie. Door al die drukte groeit de kwetsbaarheid voor sabotage door (Russische) schaduwvloten. De Kustwacht heeft er de handen vol aan.

Shell vernielt de planeet, maakt je boodschappen duur, is een oorlogsprofiteur en veroorzaakt vluchtelingenstromen. Er zit maar één ding op, schrijft Sander Heijne. We moeten Shell de rug toekeren.

Een land kent grenzen maar op zee zijn grenzen vloeibaar. En dus is de vraag: van wie is de zee? Van niemand, van iedereen, of van zichzelf?

De eeuwige strijd tegen het water heeft Nederland niet alleen maar ellende gebracht. We hebben er ook veel aan te danken. Een paar verworvenheden op een rij.

Vissers, windparken, kabels én de marine: de Noordzee krioelt van menselijke activiteit. Hoe staat ons grootste natuurgebied er nu echt voor?

De economie heeft maar één antwoord op de klimaatcrisis, schrijft Hans Stegeman. Groei. En laat groei nu net het klimaat nog verder belasten.

Steeds meer mensen vluchten voor de gevolgen van klimaatverandering, zoals afgelopen week in Spanje en Frankrijk. Is het VN-Vluchtelingenverdrag – dat vandaag precies 75 jaar bestaat, en de rechten van vluchtelingen bepaalt – er ook voor hen?

Het land dat zich eeuwenlang tegen overstromingen wapende, staat nu tegenover waterschaarste. En van waterverdeling heeft Nederland nog weinig kaas gegeten, schrijft Hans Stegeman. Dat moeten we nu wel doen. En snel.

Terwijl de klimaatcrisis heftiger wordt, van nieuwe hitterecords tot grote watertekorten, blijft de politiek passief. Wat te doen? Filosoof Chris Julien pleit voor het inzetten van populisme.

Hoe kan het dat treinkaartjes nog altijd duurder zijn dan vliegtickets? Drie leden van ons geliefde jongerenpanel geven hun ongezouten mening.

AI-sceptici zijn de nieuwe klimaatontkenners, stelde Rutger Bregman recent in een essay. Onzin, schrijft Hans Stegeman. Anders dan bij klimaatverandering is het nog volstrekt onduidelijk wat AI ons gaat brengen.

Er moet iets worden gedaan om de drinkwatervoorziening op peil te houden, schrijft Sander Heijne. In plaats van oplossingen te zoeken, is Vincent Karremans druk bezig met zeggen wat de kiezers willen horen.