Het lijkt alsof Thierry Baudet zijn feitenvrije onzin maar klakkeloos over elke talkshowtafel mag strooien, schrijft Roxane van Iperen. De lakse houding die de media tegenover hem aannemen, is de domste reactie denkbaar.

Toen Wopke Hoekstra tijdens de H.J. Schoo-lezing de vinger recht op de zere plek van onze tijd legde en de magische woorden ‘wie hard werkt, moet daarvan de vruchten plukken’ sprak, veerde Roxane van Iperen op. Is dit een frisse wind?

Het verbod op de boerka en de discussies daarna over zogenaamde vrouwenbevrijding raken Roxane van Iperen persoonlijk. Zowel de boerka als het verbod erop komen voort uit een patriarchaal systeem, waarin de vrouw zich moet voegen omdat ze een vrouw is. ‘Of die onderdrukking nu stamt uit religie, cultuur of anderszins, het is een vorm van vrouwenhaat.’

Het móét mogelijk zijn interessante vondsten en gesprekken over de Tweede Wereldoorlog te delen, ook in een tijd waarin die bijna dagelijks doen denken aan hedendaagse politiek, vindt Roxane van Iperen.

Dag en nacht oogsten een handjevol tech-giganten onze persoonlijke data. Waar je woont, waar je geld aan uitgeeft, waar je bang voor bent, zelfs je geheimen zijn niet veilig. Tijd voor een belangrijk debat over de opslag van onze hersenspinsels, vindt Roxane van Iperen. ‘Anders wordt een blauwdruk van ieders toekomst op afstand bepaald.’

Met hard werken kun je alles bereiken, zo is ons geleerd. Dat wil dus ook zeggen dat als je niet succesvol bent, je niet hard genoeg gewerkt hebt. En het is nu juist dat idee dat leidt tot een gebrek aan solidariteit. Roxane van Iperen ontkracht de mythe van de Eigen Verdienste.

De mazelen zijn aan een opmars bezig. Doorgaans krijgen anti-vaxxers de schuld van de epidemie, maar Roxane van Iperen ziet een veel groter, achterliggend probleem. ‘Het is ontzettend lucratief om onzinnige, sensationele, angstaanjagende of potentieel schadelijke berichten op sociale media te plaatsen.’

Lodewijk Asscher en Sybrand Buma willen een sisverbod in het Wetboek van Strafrecht. Maar is dat emancipatie, vraagt Roxane van Iperen zich af. ‘Blijkbaar was er niemand in de omgeving van Asscher en Buma die hen wees op de ware, systematische vernedering.’