Na jaren van ongenadige kritiek zorgde Hugo de Jonge op de valreep voor een Europese doorbaak in de woningbouw, schrijft Thijs Broer. ‘Het is het bekende patroon. Terwijl Wilders het vuurtje tegen de migranten opstookt, moeten de bewindslieden maar zien hoe ze verstandig beleid voor elkaar krijgen waar burgers wél iets aan hebben.’

Activisten die met een burgerwacht ‘Israëlische propaganda’ willen weren bij de Vierdaagse zijn geen haar beter dan Geert Wilders met zijn ‘onvoorwaardelijke steun’ aan Netanyahu en zijn oorlogszuchtige kabinet, schrijft Thijs Broer.

Als Frans Timmermans niet in de marge wil belanden, zou hij er goed aan doen het zomerreces te gebruiken om een nieuwe strategie als oppositieleider te bedenken, schrijft Thijs Broer. ‘Zo moeilijk kan het niet zijn om het progressieve verhaal met vuur uit te dragen’.

Voor Dick Schoof waren gesprekken met Mark Rutte doorslaggevend om zijn ambtelijke carrière op de valreep in de waagschaal te stellen, schrijft Thijs Broer. ‘Als premier zal hij de korte lijntjes met Rutte goed kunnen gebruiken, want het grootste avontuur van zijn leven zou best eens in een puinhoop kunnen eindigen.’

Het gemak waarmee Marjolein Faber en Geert Wilders afstand nemen van de omvolkingstheorie is eigenlijk alleen maar extra verontrustend, schrijft Thijs Broer. ‘Als ze wél voet bij stuk zouden houden, zou het tenminste duidelijk zijn waar ze staan.’

De boze kiezer wilde verandering en een einde aan de oude politiek, maar krijgen er het morele gesjacher van een nieuwe lichting bewindslieden voor in de plaats, schrijft Thijs Broer.

Bij het vormen van het nieuwe kabinet is het kennelijk héél moeilijk nee zeggen tegen een beroep op het landsbelang, schrijft Thijs Broer, en verliezen principes het al snel van de ijdelheid.

De winst bij de Europese verkiezingen is een opsteker voor Frans Timmermans, schrijft Thijs Broer, en die kon hij wel gebruiken, want zijn rol als oppositieleider heeft hij nog niet gevonden. De grote vraag is nu: gaat hij samenwerken met het nieuwe kabinet?

De voordracht van topambtenaar Dick Schoof als premier is een keuze voor het establishment, schrijft Thijs Broer. ‘Dat is hoe de poldercultuur werkt. De boze burger roept om nieuw leiderschap maar krijgt goeddeels het oude recept, voorgekookt in de achterkamers van de macht. En misschien is dat maar goed ook, in dit geval.’

In het debat over het hoofdlijnenakkoord leek het er waarachtig even op dat er een nieuwe Wilders was opgestaan, schrijft Thijs Broer. Maar lang duurde het verbinden niet: al spoedig kregen de andere partijen weer de schuld van alle ellende.

Het onderhandelaarsakkoord dat onder leiding van Geert Wilders werd gepresenteerd staat vol mooie woorden over bestaanszekerheid en stoere taal over migratie, schrijft Thijs Broer, maar het land van Wilders is een land van loze beloften.

In de week van de waarheid verschenen Geert Wilders en Caroline van der Plas in opperbest humeur voor de camera’s, signaleert Thijs Broer.

Via omwegen proberen Caroline van der Plas en Mona Keijzer de mestregels te versoepelen en de asielstroom te stoppen. ‘Het is een heilloze exercitie.’

Er was een tijd dat liegen een politieke doodzonde was, schrijft Thijs Broer. De grote vraag is nu: wat gaat er gebeuren met Dilan Yeşilgöz, die cijfers over ‘nareizigers op nareizigers’ uit haar duim zoog?