Het land van Wilders is een land vol loze beloften

‘Hoop, lef en trots.’ Dat zijn de woorden die Geert Wilders en zijn mede-onderhandelaars boven hun hoofdlijnenakkoord lieten zetten. Na maanden van moeizame onderhandelingen waren ze er deze week eindelijk uit: het meeste rechtse kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog gaat er komen. Het document van 25 pagina’s staat bol van de mooie woorden over bestaanszekerheid voor ‘mensen in de knel’ en stoere taal over het asielbeleid, dat ‘het strengste ooit’ moet worden; precies het verhaal dat je van zo’n rechts kabinet zou mogen verwachten. Bij de presentatie kondigde een trotse Wilders aan dat ‘de zon weer gaat schijnen in Nederland’.

Tot voor kort was het land van Wilders een land waar de steden onveilig werden gemaakt door ‘straattuig’, waar een ‘asieltsunami’ ons dreigde te overspoelen, waar de sharia ingevoerd dreigde te worden door boze baardmannen, waar we de oudjes in de verpleeghuizen lieten verkommeren, waar miljarden over de balk werden gegooid vanwege de ‘klimaathysterie’ en andere linkse hobby’s. En waar alle problemen, van het woningtekort tot de veiligheid op straat, in verband werden gebracht met de asielzoekers.

Maar nu gaat de zon dus weer schijnen.

De vraag is alleen: voor wie? Voor de asielzoekers in ieder geval niet. Die mogen nu vrezen dat ze bij aankomst weliswaar geregistreerd worden, maar vervolgens twee jaar mogen wachten op behandeling van hun zaak omdat er een asielstop wordt ingesteld. Intussen wordt hun rechtsbescherming afgebroken. En als ze eenmaal toch nog een verblijfsstatus hebben, krijgen ze volgens het onderhandelaarsakkoord geen voorrang meer bij het verkrijgen van een huurwoning, zodat ze nog jaren mogen verblijven in de toch al overvolle AZC’s, terwijl de Spreidingswet wordt ingetrokken, die het mogelijk moest maken dat de vluchtelingen eerlijk verdeeld zouden worden over de gemeenten, die op hun beurt ook nog moeten meemaken dat zwaar bezuinigd wordt op de opvang. Het is geen oplossing van een probleem, maar een nieuwe opvangcrisis in de maak.

Onderwijl is wijd en zijd bekend dat asielzoekers maar een fractie uitmaken van het totale aantal immigranten, maar fundamentele keuzes over de inrichting van de economie om de arbeidsmigratie te bedwingen – moeten we wel slachthuizen, glastuinbouw en distributiecentra hebben die drijven op arbeidsmigranten maar weinig toevoegen aan de welvaart? – worden niet gemaakt.

In de boezem van de formerende partijen is nu al op te vangen dat de nieuwe rechtse coalitie hooguit anderhalf jaar stand zal houden, waarna een volgend kabinet puin mag gaan ruimen.

Het blijft bij het instellen van een numerus fixus voor buitenlandse studenten, scherper toezicht van de arbeidsinspectie en een vergunningsplicht voor arbeidskrachten van buiten de EU. Zo dreigen ook de boze burgers die hoopten op een rechts kabinet dat de migratie werkelijk aan banden zou leggen, er bekaaid vanaf te komen.

Daar komt nog bij dat voor een aanzienlijk deel van de maatregelen om de asielinstroom te beperken geldt dat er Europese verdragen voor moeten worden aangepast – waar wel eens drie kabinetsperiodes overheen zouden kunnen gaan, als het überhaupt lukt.

Hetzelfde geldt voor een deel van de maatregelen om de boeren tegemoet te komen. Ook voor versoepeling van het stikstofbeleid zal het nieuwe kabinet met de pet in de hand naar Brussel moeten om een uitzondering voor de Nederlandse boeren te bedingen. Volgens talloze experts is dat een hopeloze exercitie, net als het plan om alsnog Europese toestemming te krijgen voor de pulsvisserij, de Nederlandse vinding die na groot protest van Franse vissers door Europa werd afgeschoten.

Intussen wordt er een miljard minder in veiligheid geïnvesteerd dan door het huidige kabinet, en blijft het wat betreft het versterken van de bestaanszekerheid van ‘mensen in de knel’ bij ‘bijna gratis’ kinderopvang, een halvering van het eigen risico in de zorg en bevriezing van de accijnzen op benzine en diesel, en wordt er zwaar bezuinigd op onderwijs en de langdurige zorg. Bovendien loopt het begrotingstekort de komend jaren flink op, waardoor de rekening betaald moet gaan worden als dit kabinet er naar alle waarschijnlijkheid niet meer zit. Kortom: de boze burger, voor wie volgens Geert Wilders ‘de zon gaat schijnen’, is uiteindelijk zelf de sigaar.

Oud-VVD-campagnestrateeg Mark Thiessen noemde het van de week op X de ‘populistische feedback-loop’: wanneer blijkt dat veel oplossingen uit dit akkoord onhaalbaar zijn, zullen populisten de schuld aan anderen geven. En zal er meer steun komen voor nog radicalere oplossingen. Dat effect was zelfs al zichtbaar voordat het nieuwe kabinet de nieuwe onmogelijke maatregelen kan gaan uitvoeren. Volgens de laatste EenVandaag-enquête vindt 64 procent van de PVV-achterban dat het akkoord lang niet ver genoeg gaat, en dat de Europese verdragen per direct opgezegd moeten worden.

Maar tegen de tijd dat zal blijken dat er van de plannen weinig terecht komt, is het kabinet van ‘hoop, lef en trots’ alweer vertrokken: in de boezem van de formerende partijen is nu al op te vangen dat de nieuwe rechtse coalitie hooguit anderhalf jaar stand zal houden, waarna een volgend kabinet puin mag gaan ruimen.

Het land van Wilders is een land van loze beloften.