In de aanloop naar de hoorzittingen waar de nieuwe bewindslieden aan de tand zullen worden gevoeld – een voortreffelijk idee dat vorig jaar naar Amerikaans en Brussels voorbeeld door D66 werd gelanceerd – verscheen het een na het andere ontluisterende bericht over het gezelschap dat straks op het bordes moet verschijnen. 

Het was al pijnlijk genoeg dat uitgerekend Reinette Klever, als PPV-Kamerlid nog voorstander van de totale afschaffing van de ontwikkelingshulp, door de PVV naar voren wordt geschoven als beoogd minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, maar toen bleek ook nog dat ze als bestuurslid van omroep Ongehoord Nederland tienduizenden euro’s per jaar meer verdient dan het maximum dat de nieuwe omroep zichzelf in het beleidsplan had opgelegd, namelijk de helft van de Balkenendenorm. Zodoende strijkt ze bijna 150.000 euro op als zakelijk directeur van de omroep die beloofde een eind te maken aan het ‘graaien’ en die een stem wil geven aan mensen ‘die niet gehoord worden’. 

Nog zo’n bericht: beoogd Minister van Volkshuisvesting Mona Keijzer, die uit het derde kabinet-Rutte en uit het CDA werd gezet vanwege haar verzet tegen het coronabeleid en vervolgens opdook als ‘premierskandidaat’ van BBB – de partij die doet alsof het stikstofprobleem niet bestaat – bleek tot aan de Raad van State geprocedeerd te hebben tegen de bouw van een kleinschalig woonzorgcomplex in haar straat in Edam-Volendam met een beroep op – u raadt het al: de stikstofregels.

Dezelfde Mona Keijzer beweerde deze week nog dat stikstof geen problemen zou opleveren voor de woningbouw.

En dan was er natuurlijk nog de beoogd minister van Asiel en Migratie Marjolein Faber, die als Kamerlid en senator geregeld complottheorieën te berde bracht over de ‘omvolking’ die door het kabinet als ‘vijfde kolonne’ willens en wetens uitgerold zou worden. Diezelfde Marjolein Faber kwam al eerder in opspraak toen ze als senator duizenden euro’s aan subsidiegelden had gegund aan een bedrijf waarvan haar eigen zoon vennoot was. ‘Niet integer’, oordeelde een onafhankelijk onderzoek. Maar net als Reinette Klever en Mona Keijzer verklaart Faber nu dat ze niet aan het verleden herinnerd wil worden, maar ‘vooruit wil kijken’. Dat haalt je de koekoek. 

Toen topambtenaar en oud-AIVD-directeur Dick Schoof bereid bleek premier te worden, leek het even alsof het establishment de politieke revolte van PVV en BBB wist op te vangen om LPF-achtige toestanden te vermijden: met zo’n keurige ambtenaar aan de leiding zou het wel meevallen met de populistische bende. Dat oud-ChristenUnie-Kamerlid Eppo Bruins minister van Onderwijs wil worden in het PVV-kabinet terwijl hij ooit zijn lidmaatschap van het CDA had opgezegd vanwege de samenwerking met Geert Wilders in 2010 was al niet fraai. Maar toen moesten Klever, Keijzer en Faber nog komen.

Degenen die hopen op een spoedige val van dit rechtse kabinet kunnen de popcorn vast klaarzetten voor de hoorzittingen van volgende week.

Maar voor de boze kiezers die hoopten op verandering, op een nieuwe bestuurscultuur, op een einde aan de oude politiek is het een treurig gegeven: ze krijgen er het morele gesjacher van een nieuwe lichting bewindslieden voor in de plaats.