Met polarisatie in Nederland is niemand in Israël en Gaza geholpen

In dezelfde week dat Queer Amsterdam berichtte dat Israëlische vlaggen niet toegestaan zouden zijn bij de Pride Walk kwam de actiegroep ‘Nijmegen4Palestine’ met de aankondiging om met een ‘geweldloze burgerwacht’ op zoek te gaan naar deelnemers aan de Vierdaagse die zich schuldig zouden maken aan ‘Israëlische propaganda’. Het bericht van Queer Amsterdam leidde al tot commotie: probeer maar eens een Pride Walk te organiseren in enig ander land in het Midden-Oosten dan in Israël. Maar die ophef viel in het niet bij de storm van protest die opstak over de aankondiging van Nijmegen4Palestine. Zou het dan werkelijk niet bij de activisten zijn opgekomen dat zo’n actie de herinnering oproept aan de jodenjacht in een niet zo ver verleden?

In beide gevallen zagen de activisten zich genoodzaakt in te binden. Vanwege de commotie trok Queer Amsterdam zich met halfhartige excuses voor de ‘verwarrende formulering’ terug uit de organisatie van Pride Walk, en liet de Stichting Homomonument, initiator van het evenement, weten dat iedereen welkom is ‘die staat voor een wereld van verdraagzaamheid, ongeacht je vlag’. Burgemeester Bruls van Nijmegen op zijn beurt kondigde aan meteen tegen de burgerwacht te zullen optreden: ‘Daar trek ik de grens.’ Zo overwon de redelijkheid – althans: voor het moment, want zolang de oorlog in Gaza voortduurt is het wachten op de volgende rel.

Uit peilingen blijkt dat een grote meerderheid van de Palestijnen ondanks de populariteit van Hamas voorstander is van een tweestatenoplossing.

Welbeschouwd zijn de activisten die met een burgerwacht op jacht willen naar ‘Israëlische propaganda’ geen haar beter dan Geert Wilders, die onlangs nog belde met de Israëlische premier Netanyahu om zijn ‘onvoorwaardelijke steun’ uit te spreken, terwijl in Tel Aviv al maanden vele tienduizenden Israëli’s – van links tot rechts – de straat op gaan om te demonstreren tegen de Israëlische premier die met zijn opportunistische machtspolitiek Israël in een diepe crisis heeft gestort.

Terwijl de activisten Wilders uitmaken voor fascist en de PVV-leider juist van leer trekt tegen de activisten die zouden heulen met het fascisme van de islam, is de blinde steun voor Netanyahu en zijn oorlogszuchtige kabinet in wezen net zo kortzichtig als het kritiekloos omarmen van de Palestijnse strijd, inclusief de terreuraanslagen en het scanderen van de Hamas-slogan ‘From the river to the sea’: volgens peilingen van het Palestinian Center for Policy and Survey Research in Ramallah blijkt dat nog steeds een grote meerderheid van de Palestijnen op de Westbank én in Gaza, ondanks de huidige steun voor Hamas, nog steeds op de langere termijn voorstander is van een tweestatenoplossing, en niet uit is op de totale vernietiging van Israël.

Toen ik vorige week deelnam aan een door het CIDI georganiseerde reis naar Israël en de bezette gebieden liet de Palestijnse onderzoeker Dr. Khalil Shikaki in Ramallah zien dat Hamas aanzienlijk populairder is op de Westbank dan in Gaza, waar de prijs voor de terroristische aanslag van 7 oktober wordt betaald, en dat de steun voor onderhandelen met Israël in Gaza direct toenam toen aan het begin van dit jaar de eerste Israëlische gijzelaars voor Palestijnse gevangen werden geruild. Hij zei: ‘Degenen in het Westen die ‘From the river to the sea’ scanderen, bewijzen de Palestijnen geen dienst.’

Kortom: met de polarisatie die de afgelopen maanden ook in Nederland om zich heen grijpt is uiteindelijk niemand in Israël en de Palestijnse gebieden geholpen.