‘Welkom bij de Daily Memo in alweer het tweede jaar van de ICE-bezetting van Los Angeles. Vandaag: hongerstakingen, weer een sterfgeval in een detentiecentrum voor immigranten en het laatste nieuws over de invallen van ICE. Deze shit gaat maar door en wij zitten erbovenop. Pas goed op jezelf, blijf
waakzaam!’

Al meer dan vierhonderd dagen informeert journalist Memo Torres – brede schouders, getrimde baard, zwart T-shirt – zijn stad over de acties van immigratiedienst ICE. Elke dag tegen een uur of tien ’s avonds trekt hij als laatste de deur dicht van de redactie van online platform LA TACO in Chinatown; een buurt die, net zoals Torres en zijn platform, een tikkeltje ongepolijst is en een grote cool factor heeft. Twintig jaar geleden begon het platform als een blog over graffiti, wiet en de rijke eetcultuur in de stad. Met de komst van ICE onder Trump II groeide LA TACO uit tot grootste en bekendste nieuwsbron en waakhond van de buurt.

LA was een van de eerste steden in Trumps tweede termijn waar ICE zichtbaar actief was

Op de redactie ruikt het naar verf: ‘Het was tijd voor een opfrisbeurt’, grinnikt Torres, ‘en voor uitbreiding.’ Afgezien van de acht bureaus oogt de kantoorruimte meer als huiskamer. De koelkast in de open keuken zit vol bier en frisdrank, de kantoorhond heeft een eigen mand. Er is een opnamestudio met zwarte muren en goedgevulde boekenkasten. Verder is er niet veel ruimte over. Daarom wordt in de aanpalende koffietent overlegd en gebeld, en worden daar de gasten ontvangen.

Anderhalf jaar geleden had hij geen idee dat die kleine studio het verlengstuk van zijn huis zou worden. ‘Het was vrijdagmiddag, we stonden op het punt naar huis te gaan toen onze telefoons ineens overstroomden met berichten over ICE’, zegt Torres. Er volgden negen dagen van chaos in de stad: ‘Traangas, demonstraties en politiegeweld zoals we dat sinds de Rodney King-rellen in 1992 niet meer hadden gezien. Links en rechts werden mensen opgepakt, er kwam geen einde aan.’ Rustig is het sindsdien niet meer geworden in Los Angeles. Torres: ‘Vorige zomer veranderde alles.’

LA was een van de eerste steden in Trumps tweede termijn waar ICE zichtbaar actief was. In groten getale werden migranten en mensen met een getinte huidskleur van straat geplukt door gewapende, gemaskerde mannen. Bewoners kwamen massaal in opstand, Trump stuurde de Nationale Garde op hen af en de stad was wekenlang wereldnieuws. Dat had grote gevolgen voor de redactie van LA TACO. ‘Verhalen over straatcultuur en de lekkerste taco’s deden er niet meer toe’, zegt Javier Cabral. Sinds 2018 is hij LA TACO’s hoofdredacteur: ‘Als onze overheid de mensen ontvoert die de taco’s bereiden, dan is dát het verhaal.’

LA TACO-journalist Izzy Ramirez aan het werk

Voorliefde

Ook toen Cabral – geboren en getogen Angeleno en ‘punker at heart’ – als een van de eerste latino’s over eten schreef, hadden zijn verhalen al een maatschappelijk randje. Zo schreef hij bijvoorbeeld over het verbod op taco-trucks dat in LA pas in 2018 werd opgeheven. ‘Schrijven over eten is per definitie een privilege’, zegt hij. ‘Om buiten de deur te eten, moet je geld hebben. Ik wilde juist over eten schrijven op een manier die relevant is voor mensen die dat privilege niet hebben.’

Met de Daily Memo brengt LA TACO verslag uit van elke 24 uur onder het ICE-regime

Het was voor Cabral volkomen vanzelfsprekend het roer om te gooien en zich volledig te richten op de verslaglegging over ICE. Daarmee werd het platform plots de belangrijkste informatiebron over de immigratiedienst en de uitwerking van Trumps immigratiepolitiek in de stad. LA TACO viel vooral op door de Daily Memo, de dagelijkse video van drie minuten waarin Torres, scherp en rad van tong, een tikkeltje onderkoeld en ondersteund met videomateriaal verslag uitbrengt van elke 24 uur onder het ICE-regime.

Op 19 juni 2025 fileert hij het videomateriaal van de grenspolitie over een operatie met ICE in LA: ‘Dit is fascisme pur sang, jullie moeten je schamen.’

Op 1 mei 2026: ‘Het is dag 330 van de ICE-bezetting. Denny Adan Gonzalez is de achttiende die overlijdt in een ICE detentiecentrum. ICE blijft actief bij scholen en rechtbanken; sinds woensdag zijn daar vijftien mensen ontvoerd.’

Op 14 juli 2026: ‘We zijn allemaal afgeleid door het WK voetbal. Het lijkt rustig maar ICE is er nog steeds en wordt gewelddadiger; vandaag werd in Rodney King-stijl iemands schedel ingeslagen. Er komen meer troepen aan, let op, het wordt erger.’

Op 24 juli 2026: ‘ICE heeft een nieuwe strategie en is nu ook actief op vliegvelden. Als je een lopende asielaanvraag hebt of al een afspraak voor de hoorzitting: wees voorzichtig. Ze zijn op zoek naar mensen zoals jij. Ook al speel je het via de officiële weg: je bent niet veilig.’

Anti-todo

De video’s werden tienduizenden keren bekeken, landelijke media schreven over het werk van LA TACO en de LA Times omschreef het platform als ‘het deportatiedagboek waar LA nooit om heeft gevraagd.’ Het ledenaantal van LA TACO groeide van tweeduizend naar ruim zevenduizend, de redactie verdrievoudigde van zes naar achttien mensen. De medewerkers worden betaald door bijdragen van de leden. Een andere organisatievorm weigert Cabral, ook al zou de titel bijvoorbeeld als stichting veel meer geld kunnen ophalen. ‘Dan moet ik naar de pijpen dansen van een of andere miljonair die belastingvrij kan doneren, en zich vervolgens gaat bemoeien met de inhoud.’ Het past niet bij het platform en niet bij zijn karakter: autonoom en anti-establishment. Anti-todo – tegen alles – zegt de tatoeage op zijn arm.

Ook het leven van Torres veranderde radicaal. Tegen wil en dank werd hij een lokale beroemdheid: ‘Ineens word ik herkend en willen mensen met mij op de foto. Ik draaf op bij allerlei panelgesprekken.’ Een bevreemdende ervaring voor de man die twee jaar geleden nog een hoveniersbedrijf had en voor de lol op Instagram schreef waar in de stad hij de lekkerste taco’s at. Liever doet hij gewoon zijn werk – ‘met mensen praten, op onderzoek gaan’ – maar ‘het hoort erbij’, zegt hij. Bovendien weet hij waar hij het voor doet. ‘Ik sprak deze week een straatverkoper bij mij in de buurt. Is hij bang om opgepakt te worden, wilde ik weten. “Of ik word mijn huis uitgezet omdat ik de huur niet kan betalen of ik word door ICE het land uitgezet”, antwoordde hij. Dat is de keuze waar hij voor staat. Dus mij hoor je niet klagen.’

Wees waakzaam

Binnen twaalf maanden pakte ICE in Los Angeles ruim 14 duizend mensen op en de teller loopt nog steeds. De eerste maanden was de Daily Memo vaak een opsomming van de ‘score’ en de werkwijze van ICE. ‘Vandaag was ICE actief in Inglewood, San Fernando Valley en San Bernardino; er zijn ruim dertig mensen ontvoerd. Vier journalisten zijn opgepakt – één van hen is het land uitgezet. Wees waakzaam, pas goed op jezelf.’

‘Het waren extreem lange dagen die eerste maanden,’ herinnert Torres zich. ‘De wekker ging, ik zette koffie, opende mijn telefoon en riep: Fuuuuuuuck, daar gaan we weer.’ Voor zijn eerste koffie checkte hij de vroege tips van die dag. ‘ICE-watchers zijn al heel vroeg actief in de buurt. Met de paar mensen die we toen op de redactie hadden, zochten we uit of hun observaties klopten, hoeveel mensen ICE had ontvoerd en welke tactieken de dienst toepaste.’

‘De sfeer was onheilspellend. De vraag was niet of Trumps deportatie-agenten doorgingen, maar hoe’

Torres reed de stad door en sprak met getuigen en familieleden. Zijn collega’s stonden aan de poort van het ICE-detentiecentrum, om de nummerborden te vergelijken met die van de plekken waar ICE actief was geweest. Anderen struinden social media af op zoek naar getuigenissen. ‘Rond zes uur maakte ik de balans op, schreef het script, compileerde het beeldmateriaal en met een beetje geluk kon ik rond tien uur ’s avonds publiceren. Aan het strand dronk ik dan nog een biertje om stoom af te blazen. Een paar uur later ging de wekker weer.’

Dat veranderde na de rellen in Minneapolis in januari. Twee demonstranten overleden tijdens confrontaties met ICE. De protesten waren zo groot dat Trump de Nationale Garde terugriep en zijn minister van Binnenlandse Veiligheid verving. De kersverse minister Markwayne Mullin gooide het roer meteen om en ICE verdween uit het straatbeeld. ‘Het is mijn doel om ICE uit de media te houden’, aldus Mullin op de persconferentie bij zijn benoeming afgelopen maart. Dat lukte. Het werd stil rondom ICE en in de straten van Los Angeles. Torres: ‘De sfeer was onheilspellend. De gewapende agenten waren verdwenen uit het straatbeeld. Maar we wisten dat het niet voorbij was. De vraag was niet óf Trumps deportatie-agenten doorgingen, maar hoe.’

ICE raakte min of meer uit het zicht van het publiek en verdween achter de muren van detentiecentra voor immigranten. Ruim 70 duizend mensen zitten daar vast in afwachting van een procedure, vaak onder erbarmelijke omstandigheden. ‘Via familieleden proberen we in detentiecentra te komen en informatie bij de bron te halen’, zegt Torres. Zijn team houdt bij hoeveel mensen overlijden in detentiecentra. ‘Iemand moet dat vastleggen, anders verdwijnen deze mensen gewoon.’ Dat geldt ook voor het aantal influencers, ICE-watchers en journalisten die door ICE worden achtervolgd en gearresteerd. ‘Pure intimidatie’, zegt Torres. Elke dag deelt hij die statistieken met de stad in zijn updates.

De arrestatiepauze die na de benoeming van Mullin ontstond, is inmiddels beëindigd. Afgelopen juni pakte ICE 49 duizend mensen op door het hele land: een nieuw maandrecord. In juli overleden twee immigranten bij confrontaties met ICE in Maine en Texas. In Los Angeles nemen de arrestaties weer toe.

LA TACO draait op informatie uit de buurten waar immigranten wonen

Slapen doet Torres hierdoor te weinig. Roken en whisky drinken te veel. ‘Ga lekker sporten, zeggen mensen tegen me. Wanneer dan? Nee, ik doe het op de ouderwetse manier: met verdovende middelen.’ Compartimenteren van gevoelens helpt ook. ‘Hek er omheen, daar ben ik goed in’, zegt hij. Torres voelt het als zijn missie om zich te verzetten. ‘Mijn kinderen zijn volwassen, ik heb in die zin geen verplichtingen en geen excuus om het niet te doen. Mijn mensen worden weggevoerd, mijn stad wordt aangevallen. Ik moet dit vastleggen.’

Vertrouwen

LA TACO, en de Daily Memo in het bijzonder, draait op informatie uit de buurten waar immigranten wonen. ‘Ze kennen ons en vertrouwen ons: hood fame, daar ben ik heel trots op’, zegt hoofdredacteur Cabral. Die reputatie komt voort uit zijn filosofie: street level journalism – journalistiek van de straat. ‘Als je wilt dat journalistiek relevant is voor de arbeidersklasse – de mensen in de wijken over wie de LA Times niet schrijft, de wijken waar ICE actief is – dan moet het echt zijn’, zegt Cabral. Met een snelle quote halen, kom je er niet, zegt hij. ‘Gaat het jou om de mensen die je spreekt? Dat is mijn meetlat voor publicatie’, zegt Cabral. ‘Zo bouw ik geloofwaardigheid op.’

De reputatie van LA TACO betaalde zich meteen uit toen de stad onder vuur kwam te liggen van de immigratiedienst. ‘Mensen in die wijken vertrouwen een wildvreemde met een camera niet zomaar informatie over ICE toe. Ons vertrouwen ze wel.’

Bestel 'm hierDit verhaal komt uit ons nieuwe nummer, met als thema ‘De oorlog om de waarheid’! Heb jij hem al in huis?2 september 2026

Zijn filosofie vertaalt Cabral ook in zijn aannamebeleid. ‘Veel hood people delen verhalen op social media’, zegt hij. ‘Ze zijn street smart en hebben alleen een beetje begeleiding nodig om hun verhaal geschikt te maken voor publicatie.’ Hij helpt ze met schrijven en publiceert het resultaat tegen vergoeding op LA TACO. ‘Dat is ook street level journalism’, zegt Cabral. De straat betekent in zijn visie ook letterlijk: de straat op gaan. ‘Wie bij mij een hele dag achter de computer zit, doet zijn werk niet goed.’ Veel redacteuren lopen, fietsen of pakken hun skateboard. Cabral: ‘Dat biedt een ander perspectief op de stad. Op straat heb je contact, in een auto spreek je niemand.’ Cabral is trots op de verschillende stemmen op zijn redactie en doet moeite jonge mensen aan te nemen die een eigen geluid meebrengen.

‘Klassieke media kijken vaak neer op influencers terwijl ze juist iets van hen te leren hebben’

Tatoeageliefhebber Izzy Ramirez (29) bijvoorbeeld maakte vorig jaar nog deel uit van het rapid response-netwerk in zijn buurt. Dat zijn mensen die ICE lokaliseren, hun acties vastleggen en bewoners waarschuwen. Tussen zijn diensten in een fabriek en zijn werk in de horeca door, vatte hij de ‘ICE-dag’ samen op Instagram. Ramirez spreekt rustig maar gedecideerd: ‘Er zat geen idee achter, het was pure noodzaak.’ Torres zag zijn video’s en was onder de indruk. Hij stuurde hem een bericht. Journalistieke ervaring had Ramirez niet; dat deed er ook niet toe. Inmiddels is hij ruim een jaar redacteur bij LA TACO en neemt hij de Daily Memo over als Torres niet kan of een adempauze nodig heeft.

Het succes van de Daily Memo sterkt hoofdredacteur Cabral in zijn overtuiging dat de toekomst van journalistiek een mengvorm is tussen journalistiek en influencing. ‘Klassieke media kijken vaak neer op influencers terwijl ze juist iets van hen te leren hebben. Een goed stuk schrijven is niet langer voldoende; journalisten moeten er ook een video van kunnen maken die gedeeld kan worden. Influencers kunnen op hun beurt van journalisten leren ethiek en journalistieke codes toe te passen.

Cabral gelooft niet dat zoiets als ‘objectieve journalistiek’ bestaat, maar hij gelooft wel in de regels van het vak. Hij citeert een student tijdens een gastcollege dat hij gaf: ‘Het enige verschil tussen een legacy journalist en een influencer is dat de journalist citaten gebruikt om een gekozen narratief in te kleuren terwijl de influencer kleur bekent over dat narratief’, zegt hij. ‘Journalistiek mist de boot door vast te houden aan het oude.’

Kidnappings

Woordkeuze is daarvan een voorbeeld. ICE-arrestaties noemt LA TACO steevast ontvoeringen en kidnappings. ‘Ik zocht de betekenis op in het woordenboek’, zegt Cabral. ‘Het betekent: op onwettige wijze iemand tegen zijn zin meenemen, vaak gepaard met angst, dwang of fraude. Het is mijn taak als journalist om de dingen bij de naam te noemen.’

Maar ICE heeft wel degelijk de wettelijke bevoegdheden om mensen zonder geldig verblijfspapier op te pakken. Cabral: ‘ICE gebruikt buitensporig veel geweld en onwettige huiszoekingsbevelen om binnen te komen. ICE intimideert, hokt mensen op in moderne concentratiekampen, ontzegt ze juridische bijstand, stuurt ze naar landen die onveilig zijn en waar ze niet vandaan komen, en ICE vermoordt demonstranten. Dat heeft niets te maken met het volgen van de wet.’

Hij is kritisch op traditionele media die volgens hem de woordkeuze van de regering veel te makkelijk overnemen. ‘De zin ‘‘Er was een ICE-agent betrokken bij een schietpartij’’, betekent fundamenteel iets anders dan ‘‘Een ICE-agent heeft een vrouw doodgeschoten’’’, zegt Cabral. ‘Soft reporting’ is niet het antwoord op een regering die het narratief wil controleren en bevolkingsgroepen ontmenselijkt.’

De redactie snakt naar de oude verhalen over straatcultuur

Hoe hard de redactie zich ook verzet tegen de praktijken van ICE, de immigratiepolitiek van Donald Trump bracht LA TACO ook het huidige succes. Die ironie ontgaat de hoofdredacteur niet. De uitdaging is om het platform rendabel te houden als ICE vertrekt, of als lezers hun interesse verliezen. ‘Daarom zijn taco’s en de eetcultuur nog altijd de kern van ons platform; eten moeten mensen toch. En het is een heerlijke uitlaatklep.’

Maar terugkeren naar vroeger tijden zit er voorlopig niet in, al snakt de redactie naar de oude verhalen over straatcultuur. ‘Ik wil verhalen maken over alle latino-culturen in de stad’, zegt Ramirez. Hij groeide niet op met de tradities van die culturen maar voelt zich juist er nu meer door aangetrokken. ‘Latino’s dragen hun identiteit met meer trots, juist door Trump.’ Vooralsnog laten die verhalen op zich wachten. Het valt Ramirez zwaar. Eind juni schrijft hij op zijn Instagram: ‘Na een jaar verslaglegging over ICE ben ik gesloopt. Ik wacht steeds op het moment dat ik even pauze kan nemen maar dat komt niet.’

Ook Torres verlangt weleens naar de tijd waarin hij de stad afstruinde op zoek naar nieuwe taco-trucks. Maar realisme wint het van dat verlangen: ‘Het enige dat we zeker weten, is dat de jacht op immigranten doorgaat’, zegt Torres. En dus neemt hij weer plaats voor de studio waar hij elke dag de Daily Memo opneemt. Met de microfoon voor zijn mond: ‘Welkom bij de Daily Memo. ICE is heel actief vandaag, vooral in Anaheim en Riverside. Het aantal doden in detentiecentra in LA is opgelopen tot vijftien. Pas goed op jezelf, blijf waakzaam.’

Laila Frank (1979) is journalist en gespecialiseerd in de Verenigde Staten. Ze volgt voor Vrij Nederland de Amerikaanse Politiek. Deze publicatie kwam tot stand met de steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten: www.fondsbjp.nl

In de ban van Shell