Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots

Piet Grijs

Beledig mij!

Gisteren moest ik naar de dokter.
Bovenstaande zin is het beste voorbeeld van een zin die je nooit mag opschrijven.
Maar in mijn geval ligt dat anders, want ik was al vijftig jaar niet bij een dokter geweest. Een huisarts was in mijn jeugd een arts die naar je huis kwam als je ziek was. Maar ‘huisarts’ betekent nu: een arts die met een paar andere artsen een huis huurt waar je heen gaat als je ziek bent.
De laatste arts die naar mijn lichaam keek, was de keuringsarts van het Nederlandse leger die mij vijftig jaar geleden onderzocht. Er bestond toen een dienstplicht. Natuurlijk had ik de voorgaande nacht een ui onder mijn oksel gestoken en stotterde ik de hele kazerne overhoop. Maar hij keurde mij goed, zodat ik naar het buitenland moest vluchten. Toen ik na een paar jaar terugkeerde, lag er geen enkele brief van Defensie. Maar ik ben nog steeds bang dat de marechaussee me komt halen omdat een Amerikaanse president weer eens ergens oorlog wil maken.
Als ik zestig jaar geleden geen zin had om naar school te gaan, zei ik dat ik ziek was en dan kwam onze Utrechtse huisarts Hingst in zijn koetsje voorrijden. Hij voerde eerst beneden een lang gesprek met mijn vader over bepaalde details van de derde of vierde kruistocht, zodat ik tijd had om in het opklapbed op het dienstmeisjeskamertje te kruipen en mijn hoest te oefenen. Hingst kwam kijken, luisterde aan mijn uitgehoeste borst en zei: ‘Drie dagen in bed.’ Drie dagen niet naar school, hoera!
Nu moest ik naar de dokter omdat mijn rijbewijs was verlopen en ik om een nieuw rijbewijs te krijgen een verklaring nodig had dat ik nog leefde. Ik liep het huis der huisartsen binnen en legde mijn zaak voor aan de doktersassistente. Een jongen liep naar binnen om wat kopjes af te wassen. Hij hoorde mijn klacht ‘ik moet me laten keuren voor mijn rijbewijs’ en zei: ‘Dat doe ik wel even. Hier is een bekertje, daar is de wc.’
Ik vulde het bekertje. De jongen, die dokter bleek te zijn, stak er zo’n plat houten staafje in dat bij Starbucks ligt om je koffie te roeren. Op het houtje bleken vijf verschillend gekleurde plekjes te zitten die de vijf populairste ziekten uit je pis moesten halen. ‘Alles in orde,’ zei hij, net als mijn keuringsarts van vijftig jaar geleden. ‘Ga even daar staan.’ Ik ging daar staan en hij wees met een zaklantaarn enkele letters aan op een vel met steeds kleiner wordende letters. Ik zei braaf ‘D E F’ en hij zei: ‘Heeft u dat hele bord uit uw hoofd geleerd?’ Ik was goedgekeurd en nu mag ik weer vijftig jaar autorijden.
Maar wil ik nog wel autorijden? Vooral het parkeren in steden begon me te vervelen. Dat gemier met muntjes en wielklemmen. Nee, ik ga niet klagen, maar ik ga u de oplossing geven. Toen ik van de dokter naar huis liep, zag ik die oplossing staan voor het huis waar vroeger Wim Duisenberg woonde en waar ik altijd even omhoog kijk naar de Palestijnse vlag. Voor het huis stond een auto geparkeerd met een kapotgereden achterkant en een ingedeukte linkerkant.
Natuurlijk! Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ik pakte mijn auto en reed twee keer achteruit tegen een muur: verpletterd achterlicht en mooie deuk. Nog even links een flinke deuk en ik heb mijn gratis parkeervergunning voor mekaar. Welke agent gaat een papiertje op de voorruit van een duidelijk wrakgereden automobiel plakken?
bchugo@gmail.com

Gratis parkeren

De IJstijd loopt ten einde. Dat betekent logischerwijs dat er een nieuwe ijstijd gaat beginnen.
Vroeger deed men of ijstijden zeldzame verschijnselen waren die zich eens per tienduizend jaar voordeden. Op school hoorde je alleen over de IJstijd in Nederland, alsof het om een lokale ramp ging. Het ijs schoof uit het noorden een grote steen tot aan Amersfoort. Enkele stenen stopten in Drenthe en werden daar als grafstenen gebruikt. Niemand zei erbij dat de ijstijd, net als de nachten en de kerstmissen, steeds weer terugkomt.
De Club van Rome heeft, zo is onlangs ontdekt, indertijd een grappige vergissing gemaakt. In de drukproef van het slotrapport had een Italiaanse professor voor de laatste formule een horizontaal streepje gezet. Hij wou dat de drukker de formule wat naar rechts schoof. De drukker dacht dat het om een minteken ging.
Zo werd de algemene angst er een voor toenemende hitte. Maar het feit dat we nu aan het eind van de ijstijd zitten, betekent iets heel anders, namelijk dat we naar een nieuwe ijstijd toegaan. Er komen eeuwen van grote kou op ons af. Het is net als bij dag en nacht: als het pikkedonker is, dan weet je dat de ochtend dichtbij is.
De poolkappen zullen meer ijs krijgen en de Noordzee zal geheel droog worden. Zo’n verandering wordt altijd als een ramp gezien, omdat wij zo aan die Noordzee gewend waren en we er een scheepvarende natie door werden. Maar op een droge Noordzee kun je rails leggen of naar Londen fietsen.
Toen wij nog primitief waren, was onze oplossing voor de IJstijd heel eenvoudig: de mensen liepen naar het zuiden. Maar nu er overal gebouwen, pijpleidingen, ziekenhuizen en bioscopen staan, vinden we dat vervelend. En we zijn natuurlijk bang dat wij als volksverhuizers in Afrika net zo onhartelijk behandeld worden als wij de vluchtelingen uit Afrika nu behandelen.
Als het Nederlandse volk besluit om de IJstijd uit te zitten, dan hebben we de keus tussen twee oplossingen. De eerste ligt het meest voor de hand en kennen we uit koude winters. Dat is de oplossing van kachels, warme kleren, en als het erg koud wordt, gaan de scholen en fabrieken even dicht en gaan wij massaal op vakantie in de Cariben. Die oplossing wordt echter steeds duurder, en we kunnen een andere oplossing kiezen. Er is een betere mogelijkheid om de IJstijd in eigen land uit te zitten.
Tegen de klimaatverandering zelf is niets te beginnen. Komisch genoeg wordt er nu druk vergaderd over wat we tegen temperatuurstijging kunnen doen. Maar die paar graden stijging zijn alleen maar de aankondiging van de naderende IJstijd. Over het rapport van de Club van Rome wordt, sinds de ontdekking van de drukfout, beschaamd gezwegen.
Er bestaat een methode om de IJstijd comfortabel in eigen land uit te zitten. Niet met kachels of massale luchtverwarming, maar door ons lichaam geleidelijk aan te passen. Eskimo’s en Lappen kunnen veel beter tegen de kou dan wij. De energie die nodig is om heel Europa duizenden jaren op twintig graden te houden, is ongeveer 1200 maal zo duur als de moeite om onze lichamen te doen wennen aan een gemiddelde temperatuur van min vijftien graden – ja, zo koud wordt het hier.
Koude is een relatief begrip. De tijd dat je voor de kou vluchtte, is voorbij. De kou gaat het van ons verliezen. Wat is er tegen bevroren rivieren? Daar bouwen we wegen en spoorwegen op. Overal op aarde leven bomen en planten. Die kunnen niet lopen. Die passen zich aan als het klimaat verandert. Dat moeten wij ook doen.
bchugo@gmail.com

Wijsheid in de IJstijd

‘Wijffels.’
‘Hoekstra hier. Tijd niet gezien.’
‘Jawel, twee weken geleden bij die toespraak in Utrecht.’
‘Je begrijpt waarom ik je bel?’
‘Of we weer eens gaan tennissen? Nee, dat doe ik helaas niet meer.’
‘Ik wil je spreken. Vandaag nog. Je snapt waarover. Jij hebt geen beschermde telefoon natuurlijk. Een uur of twee onder vier ogen. Heb je het druk vanmiddag of anders later vanavond?’
‘Voor jou heb ik altijd tijd. Waar?’
‘Niet hier in Den Haag. Luister. Jij kent vast een rustig hotel bij jou in de buurt waar je een kamer kunt huren met twee prettige stoelen en een fles port. Ik stap nu in de auto. Jij belt mijn chauffeur – ik geef je zijn nummer – en je zegt hem waar hij heen moet rijden. Bel me niet op, want die draadloze telefoons zijn zo lek als een…’
‘Weet Jan Peter van ons gesprek?’
‘Hij weet niet dat ik nú al naar je toe kom. Hij is kwaad. Het is niet duidelijk wat hij wil. Wel is het duidelijk wat hij niet wil. We zijn dicht bij een oplossing. Het gaat nu om de mensen. Ik zoek… je snapt het.’
‘Ja, ik zit al dagen bij de telefoon te wachten, ha ha ha.’
‘Ik geef je mijn secretaris, die geeft je het nummer van de chauffeur. Tot zo.’
‘Rein Jan, heb ik je eindelijk te pakken?’
‘Hallo, ja, ik ben nog niet weg, want die dondersteen van een Verdonk moest me zo nodig spreken, ze snapt niet dat ik met haar gezeur niets… waarom bel je me? Je hebt toch niet met Jan Peter gesproken?’
‘Nee, tuurlijk niet. Je vergiste je: ik heb wel degelijk, nog via de SER, een beveiligde telefoonlijn. Maar ik wil je alleen een voorstel doen voor wáár we elkaar zien. Rij naar mij toe. Ik bel je chauffeur en vertel hem hoe hij de Julianalaan hierachter in moet rijden, en waar hij dan moet stoppen. Daar sta ik en ik breng je door de tuin naar onze achterdeur. Mien zit beneden te naaien, wij gaan naar boven, een grote rustige werkkamer met een eigen drankmeubel. Neem je die secretaris mee?’
‘Ja, dat is wel handig, kan hij onze con-clusie op zijn laptop tikken. Maar we moeten elkaar eerst onder vier ogen spreken. Als alles mislukt, dan is het beter dat niemand ooit te weten komt wat ik je precies voorstelde. Bos en Marijnissen weten dat ik je vandaag spreek, maar ze houden hun mond. Ze zijn tot heel wat concessies bereid, als ze maar niet met Jan Peter hoeven. Ze weten niet dat, terwijl Jan Peter er absoluut geen zin in heeft, zijn partij, onze partij, wel. Het komt er nu op aan snel te beslissen en duidelijk naar buiten te komen. Heb je het er al met Mien over gehad?’
‘Tuurlijk, al op de avond van de uitslagen. Ze plaagde me vanochtend nog: “Heeft Rein Jan nou al gebeld, of heeft-ie je niet nodig?”’
‘En wat zei jij toen?’
‘Dat ik hoopte dat je Jan Peter zou overhalen om het avontuur te beginnen. Uit je toon daarnet begrijp ik dat hij je teleurstelde. Komt natuurlijk door dat Generaal Pardon. Zag je Leurs gisteren in Buitenhof? Die kerel denkt vast dat je hém gaat bellen om die griezelige coalitie te leiden.’
‘Griezelig, hoe kom je daarbij? Twee katholieken plus een protestant? Met een grote meerderheid! De liberalen stellen niks meer voor. Je krijgt nauwelijks een oppositie tegenover je. Het is een ongelofelijke kans voor ons land.’
‘Doe het zelf!’
‘Dat zei Jan Peter ook al. Ik ga je zo in je eigen huis vertellen waarom jij het moet doen, ik spring nu in de auto. Tot zo.’
bchugo@gmail.com

Twee afgeluisterde gesprekken

De laatste stemmer

De verkiezingen zijn gehouden, zonder noemenswaardige incidenten. Dat is natuurlijk al heel wat mooier dan in de rest van de wereld. De uitkomst is u bekend. Mij niet, maar dat maakt geen enkel verschil. Een aangename tijd breekt aan voor iedereen. Voor de politici, die een keer kunnen uitslapen en voor de verandering hun kinderen kunnen uitkafferen. Voor de vorstin, die even kan doen alsof zij een echte baan heeft. Voor de journalisten die weer gezellig kunnen gaan schrijven over de vervuiling, de verveling en de vervulling van ons nationale leven.
Er zullen informateurs benoemd worden, personen die alleen betaald worden door de omstandigheid dat ze fijn door de kranten ondervraagd worden en zodoende in de herfst van hun leven even in het zonnetje kunnen staan. Niemand neemt de moeite om uit te leggen of een informateur iemand is die informatie bezit en uitdeelt, of juist iemand die informatie verzamelt en bewaart. Het duurt een maand, het duurt twee maanden, en op het moment dat geen krant meer over de formatie schrijft, zien we ineens een nieuwe regering op een trap staan. Allemaal met nieuw gekochte kleding en blije gezichten. De ambtenaren hebben een paar drukke weken waarin ze hun nieuwe ministers vertellen wat ze allemaal moeten doen. De ministers maken reisjes naar alle hoofdsteden van de wereld om hun collega’s te leren kennen. Het volk verheugt zich korte tijd dat de Tweede Kamer niet meer wordt voorgezeten door een absolute onbenul met een drankneus, dat de rechtse balletjes niet meer de hele dag hun racistische kletskoek op de televisie kunnen verkopen, en dat ze daar eindelijk weer een leuke film kunnen zien.
De Franse kranten zeggen tegen hun Belgische correspondenten dat ze de komende vier jaar niet meer naar Holland hoeven te reizen om in Utrecht de familie van IJzeren Rita te ontmoeten en haar moeder te horen opscheppen hoe ijzer Rita wel is. In Parijs hoor je de hele dag Engels en Arabisch en Russisch en Italiaans spreken en geen politicus durft te eisen dat er op straat alleen Frans wordt gesproken.
Je zou denken dat een parlementaire democratie overal hetzelfde is. Dat blijkt niet zo te zijn. Als in Duitsland socialisten en christenen allebei geen meerderheid krijgen, dan gaan ze morrend samen regeren. In Engeland mag de regering beslissen wanneer de verkiezingen zijn en Blair mag zijn opvolger aanwijzen. In Frankrijk zijn ze twee jaar druk bezig met een nieuwe president of presidente te kiezen, terwijl iedereen weet dat die geen enkele macht heeft, zoals de Amerikaanse president helaas wel, zodat de hele zaak doorsuddert zoals het nu suddert.
Is er nog ergens een land waar een echte democratie bestaat zoals die ooit bedacht is? Zwitserland? Zweden? Zuid-Ossetië? Misschien, maar van die landen hoor je per definitie niets want daar lopen de zaken zoals de bedenkers van de democratie het bedacht hebben. Rechtvaardigheid en eerlijkheid zijn mooie zaken, maar de internationale pers haal je er niet mee.
Ga ik een partij oprichten die een eind maakt aan de Hollandse kneuterij? Die de koningin ontslaat en godsdienstige partijen verbiedt? Dat is in 1966 al eens gebeurd, en die partij heeft als enige verdiensten dat ze ten eerste een keer een toneelstuk over het vorstenhuis heeft verboden, ten tweede soldaten naar Afghanistan en Irak heeft gestuurd en nu verbaasd is dat die daar gemarteld hebben, en ten derde vier jaar lang de heren Balkenende en Zalm in staat hebben gesteld om de armen arm te houden, de rijken rijk te houden en de buitenlanders buitenlanders te houden. U en ik weten hoe het wel zou moeten, maar u en ik zijn te bescheiden om een democratische dictatuur te beginnen, want we zien op tegen het geschiet en geschreeuw. Nederland is erg, maar Rusland en Amerika zijn erger.
bchugo@gmail.com

De laatste zestig jaren werd Nederland geregeerd door dertien minister-presidenten. Tien daarvan waren christen-democraten, die samen achtendertig van de zestig jaar regeerden, dus gemiddeld nog geen vier jaar per persoon. De drie andere eerste ministers waren sociaal-democraten, die samen tweeëntwintig jaar regeerden, dus gemiddeld zeven jaar per persoon.
De drie onchristelijke adempauzes vielen rond de jaren 1955, 1975 en 1995. De socialistische premiers kregen ieder een probleem met de monarchie op hun bordje. Tussen Drees en Den Uyl zitten vijftien jaren, tussen Den Uyl en Kok zeventien jaar. Het is niet moeilijk om te voorspellen dat er rond het jaar 2015 weer een sociaal-democraat minister-president mag worden, die een eigen monarchieprobleem krijgt op te lossen.
Noch de christenen, noch de socialisten krijgen de meerderheid van de stemmen. Deze keer is de verwachting zelfs dat ze niet eens samen een meerderheid zullen halen. Wat er ook uit de bus zal komen: een flinke meerderheid van de bevolking zal ontevreden zijn over de regering die er na maanden kletsen komt. Zelf heb ik elke Nederlandse regering altijd gehaat, vervloekt en bestreden.
Den Uyl was de beste van de drie PvdA-leiders, maar hij regeerde dan ook het kortst. Voor Drees en Kok moest ik mij altijd schamen omdat ze het nauwelijks beter deden dan de conservatieve christenen en ze het socialistische ideaal verpestten door koloniale oorlog of door het armer maken van de armsten. In Nederland is een socialist iemand die zegt: ‘Ik wil het goede, maar de omstandigheden dwingen mij tot het tegengestelde.’ Christenen zijn al eeuwen gewend om pas na hun dood kans te maken op de hemel.
Bij het voetbal en andere sporten is het hele systeem erop gericht om iedere kijker en speler zo ongelukkig mogelijk te maken. Er wordt maar één club, of één sporter, kampioen, en dus is ruim driekwart van de bevolking teleurgesteld in zichzelf, zijn sportclub of sportheld. Daarna komt er een internationaal toernooi waarbij dus de hele wereld, op één landje na, diep ongelukkig wordt.
De democratie is eigenlijk bedoeld om zoveel mogelijk burgers hun zin te geven. In het ideale geval zijn er twee partijen, waarvan één de verkiezingen wint en gaat regeren. In zo’n land is dus per definitie meer dan de helft van de bevolking blij met de regering die het voor het zeggen krijgt. Die tevredenheid neemt natuurlijk in de loop der jaren af, en dan komt de andere partij weer aan de beurt. Terwijl in de natuur de beste dieren en planten zich het snelst voortplanten en dus steeds sterker worden, loopt dat bij een democratie, waarin nu eenmaal de dommen en egoïsten evenveel stemrecht hebben als de betere burgers, steeds verkeerd af.
In Nederland is het simpele systeem om elke vier jaar zoveel mogelijk kiezers hun zin te geven, altijd mislukt. Toen de conservatieven nog de meerderheid in het land hadden, waren ze opgesplitst in verschillende kerkelijke sekten die elkaars bloed konden drinken. In die tijd waren de vooruitstrevenden gesplitst in sociaal-democraten en communisten, die elkaar net zo haatten als de katholieken en de protestanten. Er moesten coalities komen en die eindigden in ruzies. Permanent is een ruime meerderheid van het Nederlandse volk ontevreden over de regering die aan de macht is gekomen. De regeerders weten dat en moeten proberen om in de drie of vier jaar dat ze aan de macht zijn, aan zichzelf en hun vriendjes zoveel mogelijk baantjes en geld te geven. Nederlandse minister-presidenten hebben zich gemiddeld twintig jaar ingespannen om die betrekking te krijgen, ze zijn het nauwelijks vier jaar, en daarna mogen ze twintig jaar uitrusten.
Ga vooral stemmen. U weet dat het niets helpt, maar u bent terecht bang dat niet iedereen dat beseft.
bchugo@gmail.com

Stem ontstemd

Stijg mee met de zee

Balkenbos

Bos spreekt

‘Kiezers, luister. Leg uw vork of sigaret weg. Roep uw man of vrouw er even bij. U bent moe van al die verkiezingspraatjes, maar ik verzeker u dat u dingen gaat horen die u nog nooit gehoord hebt.
Vier jaar geleden won Balkenende een beetje van mij. Ik was toen bereid met hem een coalitie te sluiten waarin hij minister-president zou worden. Nu ga ik winnen en Balkenende heeft al verklaard dat hij niet onder mij als minister-president wil zitten. Uitstekend. We hebben hem niet nodig. Ik zal u uitleggen waarom.
De socialisten zijn in Nederland altijd te beschaafd, te bang en te bescheten geweest. De PvdA deed mee aan een schandalige koloniale oorlog tegen Indonesië. Socialistische minister-presidenten als Drees, Den Uyl en Kok hebben de monarchie gered door Hofmans, Lockheed en Zorreguieta onder het tapijt te vegen. Altijd gaven wij toe aan de oorlogszuchtige, kapitalistische en onmenselijke wensen van onze coalitiegenoten en onze buitenlandse bondgenoten. Dat is nu afgelopen. Wij hebben geen coalitie meer nodig. Nou ja: de Partij van de Dieren mag meeregeren en de minister van Veeteelt leveren.
Dat onze soldaten in Irak waren en nu in Afghanistan zitten, is een stommiteit van de eerste orde. Mijn eerste daad als uw minister-president zal zijn om de troepen uit Afghanistan naar Darfur te laten vliegen en aan onze minister van Defensie Jan Pronk te vragen om in Afrika de vrede te herstellen, waarna ons leger wordt opgedoekt.
De tienduizenden illegalen in ons land krijgen een generaal pardon en een huis. Maar dat pardon geldt niet voor de leden van de regering-Balkenende die iets verprutst hebben. Ik geef aan onze minister van Justitie, Klaas de Vries, de opdracht om mevrouw Verdonk te arresteren en haar wegens herhaalde ambtsmisbruiken, leugens en bedrog te laten berechten. De tijd is voorbij dat een minister die een ernstige fout maakt doodleuk kan aftreden en kan wachten tot zijn opvolger op zijn beurt een fout maakt, zodat hij weer, net als minister Hirsch Ballin dat bij Donner deed, op zijn oude stoel kan gaan zitten.
U kent mijn plan met de AOW: verhogen en betalen uit de belasting, vooral van de rijken, die al hun voordeeltjes, zoals de hypotheekrenteaftrek, ontnomen gaat worden.
Eigenlijk was ik van plan om zelf bij deze verkiezingen stiekem op de Socialistische Partij te stemmen. Maar toen kwam die oliebol Marijnissen met het onzalige idee om de Navo en het Huis van Oranje te gaan steunen. Ik wil juist uit de Navo, zolang daarin het misdadige Amerika de ene smerige oorlog na de andere organiseert. En wat het koningshuis betreft: ik heb de huidige vorst zojuist gezegd dat ik niet op haar stoep naast haar ga staan, maar gewoon op het Binnenhof de macht overneem. Ze mag met haar familie het Vaderlands Museum gaan bewonen.
Nederland gaat in de wereld een andere rol spelen. Wij gaan een gratis krant maken die overal ter wereld per vliegtuig wordt uitgeworpen en op internet verschijnt. In die krant gaan we objectief nieuws brengen, en actie voeren voor vrede en democratie. Er komt een vliegveld in de Noordzee met snelle treinen naar Londen, Parijs en Amsterdam.
Hoe denk ik met deze vergaande plannen de meerderheid te halen? Door u vandaag eerlijk mijn programma te openbaren. Ik weet dat ik op dit moment slechts de helft heb van de stemmen die nodig zijn voor een meerderheid. Welnu: als ieder van u die door mij overtuigd is, in de komende maand niet meer rust voordat hij één persoon die van plan was om op VVD of CDA te stemmen, overtuigd heeft dat hij mijn keuzes moet aanvaarden, dan wordt mijn stemmental verdubbeld, en heeft mijn partij de macht.
U kent mij als een bescheiden jongen.
U vergist zich. Ik ga Nederland veranderen. At your service!’
bchugo@gmail.com

Beledig mij!

Gratis parkeren

Wijsheid in de IJstijd

Twee afgeluisterde gesprekken

De laatste stemmer

En nu?

Stem ontstemd

Stijg mee met de zee

Balkenbos

Bos spreekt

Bos spreekt

Hollande Royal

Mijn Mars-vriend

Bush en Balk

En Verdonk dan?

Rotzooi trappen