‘Wijffels.’
‘Hoekstra hier. Tijd niet gezien.’
‘Jawel, twee weken geleden bij die toespraak in Utrecht.’
‘Je begrijpt waarom ik je bel?’
‘Of we weer eens gaan tennissen? Nee, dat doe ik helaas niet meer.’
‘Ik wil je spreken. Vandaag nog. Je snapt waarover. Jij hebt geen beschermde telefoon natuurlijk. Een uur of twee onder vier ogen. Heb je het druk vanmiddag of anders later vanavond?’
‘Voor jou heb ik altijd tijd. Waar?’
‘Niet hier in Den Haag. Luister. Jij kent vast een rustig hotel bij jou in de buurt waar je een kamer kunt huren met twee prettige stoelen en een fles port. Ik stap nu in de auto. Jij belt mijn chauffeur – ik geef je zijn nummer – en je zegt hem waar hij heen moet rijden. Bel me niet op, want die draadloze telefoons zijn zo lek als een…’
‘Weet Jan Peter van ons gesprek?’
‘Hij weet niet dat ik nú al naar je toe kom. Hij is kwaad. Het is niet duidelijk wat hij wil. Wel is het duidelijk wat hij niet wil. We zijn dicht bij een oplossing. Het gaat nu om de mensen. Ik zoek… je snapt het.’
‘Ja, ik zit al dagen bij de telefoon te wachten, ha ha ha.’
‘Ik geef je mijn secretaris, die geeft je het nummer van de chauffeur. Tot zo.’
‘Rein Jan, heb ik je eindelijk te pakken?’
‘Hallo, ja, ik ben nog niet weg, want die dondersteen van een Verdonk moest me zo nodig spreken, ze snapt niet dat ik met haar gezeur niets… waarom bel je me? Je hebt toch niet met Jan Peter gesproken?’
‘Nee, tuurlijk niet. Je vergiste je: ik heb wel degelijk, nog via de SER, een beveiligde telefoonlijn. Maar ik wil je alleen een voorstel doen voor wáár we elkaar zien. Rij naar mij toe. Ik bel je chauffeur en vertel hem hoe hij de Julianalaan hierachter in moet rijden, en waar hij dan moet stoppen. Daar sta ik en ik breng je door de tuin naar onze achterdeur. Mien zit beneden te naaien, wij gaan naar boven, een grote rustige werkkamer met een eigen drankmeubel. Neem je die secretaris mee?’
‘Ja, dat is wel handig, kan hij onze con-clusie op zijn laptop tikken. Maar we moeten elkaar eerst onder vier ogen spreken. Als alles mislukt, dan is het beter dat niemand ooit te weten komt wat ik je precies voorstelde. Bos en Marijnissen weten dat ik je vandaag spreek, maar ze houden hun mond. Ze zijn tot heel wat concessies bereid, als ze maar niet met Jan Peter hoeven. Ze weten niet dat, terwijl Jan Peter er absoluut geen zin in heeft, zijn partij, onze partij, wel. Het komt er nu op aan snel te beslissen en duidelijk naar buiten te komen. Heb je het er al met Mien over gehad?’
‘Tuurlijk, al op de avond van de uitslagen. Ze plaagde me vanochtend nog: “Heeft Rein Jan nou al gebeld, of heeft-ie je niet nodig?”’
‘En wat zei jij toen?’
‘Dat ik hoopte dat je Jan Peter zou overhalen om het avontuur te beginnen. Uit je toon daarnet begrijp ik dat hij je teleurstelde. Komt natuurlijk door dat Generaal Pardon. Zag je Leurs gisteren in Buitenhof? Die kerel denkt vast dat je hém gaat bellen om die griezelige coalitie te leiden.’
‘Griezelig, hoe kom je daarbij? Twee katholieken plus een protestant? Met een grote meerderheid! De liberalen stellen niks meer voor. Je krijgt nauwelijks een oppositie tegenover je. Het is een ongelofelijke kans voor ons land.’
‘Doe het zelf!’
‘Dat zei Jan Peter ook al. Ik ga je zo in je eigen huis vertellen waarom jij het moet doen, ik spring nu in de auto. Tot zo.’
bchugo@gmail.com

Piet Grijs

Twee afgeluisterde gesprekken

Premierschap gered?

Kabinetscrisis

Verhaal van de Week

Partij voor de bühne

met veiligheid

Obsessie

Roddelpraat

Naaktfoto's

Ik vind iets

Merel Wielaert

Hooggerechtshof

Polen

Wiens schuld is dit?

Debat

Sterke leiders

Hans Against the Machine

oprichter Pussy Riot

Interview