Zaterdag overleed historicus Henk Wesseling op 81-jarige leeftijd. De groten der aarde waren aan hem zeer besteed. In 2002, het jaar van zijn emeritaat, vertelde hij daar in geuren en kleuren over in een gesprek over zijn snobisme, Willem-Alexander, en het belang van ‘s nachts doordrinken. ‘Mijn finest hour als dinerganger beleefde ik tussen Henry Kissinger en Prins Bernhard.’

Umberto Eco zet graag dwaalsporen uit in zijn werk. Maar van mensen die na het lezen van een van zijn boeken naar hartenlust gaan interpreteren moet hij weinig hebben. Er zijn veel betekenissen mogelijk, zegt hij, maar hij geeft wel tekens die in hun context iets duidelijk moeten maken. Zijn dromen voor Eco tekens? Ook in zijn nieuwste roman Het eiland van de vorige dag wordt intensief gedroomd. Gebruikt hij zijn eigen dromen? De schrijver, verrast – ‘mij is nog nooit iets over dromen gevraagd’ – over nachtmerries, stuiversromans en schrijven als troost.

De vraag: ‘Ben je gelukkig?’ vindt Theodor Holman onethisch. Dat is niet waar het in het leven om draait. In zijn borst schuilen meerdere zielen. De vrolijke schrijver van columns, scenario’s en romans is ook een sombere misantroop. ‘Het heeft mij moeite gekost om depressie te zien als vorm van romantiek.’