Mogen we alsjeblieft naar huis, dacht ik op donderdagochtend om halftien toen ik in een steenkoude kelder tegen een grote houten ton geleund stond, vechtend tegen de steken in mijn borst van het oprispend maagzuur. Ja, lekker, glimlachte ik als een boer met kiespijn, nadat ik met een trekkende bek het magere slokje in de plastic maatbeker had laten lopen die dienstdeed als spuugemmer, en opgescheept zat met een smaak in mijn mond die ik op dat moment alleen maar kon omschrijven als ijskoud citroenzuur.