De cursor knippert, het hart bonst. Ik ben verzonken in de schemering van m’n beeldscherm en denk aan die drie woorden. Dit project – mijn verhaal, mijn droom, mijn illusie om een boek te schrijven voelt voor het eerst als een loden last.

Vorig jaar, tijdens een reis van tien maanden, vlogen de verhalen uit mijn kop, breidde ik woorden aan elkaar zoals een oma de sokken voor haar kleinkinderen. Ik kreeg veren in mijn reet, de een dikker dan de ander, van vrienden en familie. Én, van mensen uit het vak. Ik begon meer in mezelf te geloven en durfde na jaren uit de kast te komen: ja, ik wil een boek schrijven. 

Gevoed door de treinreis en de scheiding van mijn ouders op dertienjarige leeftijd begon ik bij terugkomst met schrijven, eind 2017. Eindelijk deed ik iets waarvan ik dacht dat ik het kon. Ik stuurde werk naar verschillende uitgeverijen, maar het bleek niet goed genoeg. Ik had niet verwacht meteen bij een uitgeverij binnen te komen – natuurlijk niet. Ik besloot de Meesterproef te doen, waar ik nu middenin zit.

Wat weten die zeikerige huisvrouwen nou van mijn verhaal?

Veel heb ik al geleerd; vooral dat ik nog niet ben waar ik dacht te zijn. Vooral een week geleden, tijdens de vierde bijeenkomst, kreeg ik kritiek op mijn kopij die ik maar moeilijk kon verkroppen. Ik slikte de zoutzuuropmerkingen weg, maar vanbinnen ging ik kapot. ‘Er moet meer structuur in’, ‘soms te veel melodrama’, ‘zorg dat je mooi begint’. Wat weten die zeikerige huisvrouwen nou van mijn verhaal? Hoe durven ze zich zo uit te spreken, terwijl hun van treurnis doordrenkte teksten niet eens gepubliceerd zouden worden in de een schoolkrant.
Kutzooi. Het is oneerlijk m’n kennelijke onkunde op ze te botvieren.

Ik sluit mijn laptop, de kamer vult zich met avondlicht. Ik trek het gordijn dicht, loop in het donker naar de badkamer en poets m’n tanden. In de spiegel kijkt hij mij aan. Zijn lippen bewegen, ik hoor hem de drie woorden zeggen. Terug in de kamer plof ik op bed, sluit m’n ogen en denk aan Bukowski: Don’t do it. Wat is schrijven toch kut.