<div class="lead">
Sander Donkers, onze favoriete MAMIL (onze favoriete <a href="http://www.urbandictionary.com/define.php?term=MAMIL">wattes?</a>) fietste de Elfstedentocht. Het woei venijnig, en statistisch gezien passeerde hij honderden klimaatontkenners en homeopathische verdunners. En toch: iedereen was van de wereld, en de wereld was van iedereen.
</div>
Vooraf had ik nog overwogen om opzettelijk iets te breken of een pan verrotte schaaldieren leeg te lepelen, maar uiteindelijk fietste ik vorige maand toch echt de Elfstedentocht. Samen met mijn akelig fitte schoonvader, vijfenzeventig jaar geleden geboren in het Friese Kollumerzwaag, 234 kilometer door een vlak en grotendeels poeplelijk landschap, waar het ook nog eens venijnig woei.
Wat de absolute hel had geleken, werd een paradijselijke dag. De Tocht der Tochten bleek niet de zoveelste race voor wannabe-Marco Pantani’s met geschoren beentjes, maar een waar volksfeest. Vanaf de vroege ochtend hadden alle Friezen die niet fietsten zich met een krat bier in hun voortuin geposteerd om ons vooruit te joelen. Lokale bandjes maakten lawaai, kinderen stonden langs de stoeprand klaar voor een high five. Baardige oude mannen, pezige dametjes en boerenzonen op klompen voegden zich op een stadsfiets tussen de glimmende Bianchi’s. Overal waren zelfgeknutselde borden in het gras geduwd. ‘Hup heit!’, ‘Bauke, je bent een kanjer!’
Het contrast met de wereld die ik had verlaten toen ik de avond tevoren mijn laptop dichtklapte, was zo groot dat ik de switch maar moeilijk kon maken. Daar was iedereen boos en opgesloten in het eigen gelijk. Of het nu kwam door fascisten, terrorismerelativeerders, homeopathische verdunners of asieltsunami’s, de ondergang was nakende en niks kwam nooit meer goed. Maar in het noorden des lands heerste traditie, overzichtelijkheid en gemeenschapszin. Je kreeg een appel in Bartlehiem, soep in Bolsward, pepermunt in Hindeloopen. Vroeg of laat kwam de fietser naast je een oom of een klasgenoot tegen en ging het van ‘heuj!’ En iedereen had permanent een tevreden grijns op zijn gezicht.
<q class="pull-left">Statistisch gezien moeten we honderden mensen gepasseerd zijn die regelmatig het internet volplempen met hatelijke drek.</q>
Ach, ik wist heus wel dat ik me met elke kilometer iets meer overgaf aan al te blije, naïeve gedachten – je moet wat om de aandacht van die zure benen af te leiden. Het was natuurlijk een feestdag. Statistisch gezien moeten we honderden mensen gepasseerd zijn die regelmatig het internet volplempen met hatelijke drek. Het Friese platteland heeft bovendien maar weinig gemeen met de grootsteedse dynamiek waarin ik leef – het hele evenement was overweldigend wit.
Maar toch: boos of blij? Blijkbaar kon je op een dag als deze met een hele provincie tegelijk kiezen voor het laatste, en dat gaf toch te denken. Moest de overheid niet als de donder een sloot endorfine door ons kraanwater mengen? Konden we scooters niet verbieden voor iedereen die goed ter been was, en verplicht inruilen voor zo’n prachtige full carbon-bak? Als we maar fietsten kwam het goed. Misschien niet alles, maar wel veel.
Even buiten Stavoren kregen we eindelijk de wind in de rug en haakte ik aan bij vier meisjes op twee tandems. Ze waren van top tot teen gehuld in het Friese blauwwit met pompeblêden. Op de ene bagagedrager prijkte een teddybeer, op de andere een cassetterecorder waarvan de batterijen bijna leeg waren. Daaruit schalde de schorre stem van Thé Lau, die ik plotseling hevig miste. Iedereen was van de wereld, de wereld van iedereen. In de verte baadde de kerk van Workum in het strijklicht. Het was maar goed dat ik een zonnebril op had.

Sander Donkers

Dan maar een Elfstedentocht in lycra

Vrouwen misbruikt binnen Forum

De zomerrel op links

Woke versus klasse

Verhaal van de Week

Normale mensen zijn eng

Teun van de Keuken

Wat betekent bescherming?

Leven in de Noordzee

Onzekere toekomst

Onrust in het Midden-Oosten

iPhone-apartheid

Chard van den Berg

Eigendomcrisis

Noordzee

Veilige social media

Megaboete Meta

Democratie leeft

Verzet in India

Mag je niet missen

Cultuurtip