Mythisch Amerika

Sander Donkers
Casey en Rowdy trainen paarden,71 Ranch, Deeth, Nevada, 2012
Lucas Foglia ging op pad in het land waar de cowboy geboren werd en dat nu ten prooi valt aan moderne mijnbouw.

Het is het land van de settlers, die in wrakke huifkarren westwaarts trokken omdat ze daar slechts een paar palen in de grond hoefden te slaan om een kaal stuk grond hun eigen land te mogen noemen. Het land dat ooit trilde onder de hoeven van eindeloze hordes buffalo’s. Het land waar de cowboy werd geboren en menige bloedige slag werd geleverd met indianen. Het was de frontier, die langzaam opschoof totdat uiteindelijk de Atlantische oceaan was bereikt. Het is, kortom, het landschap dat nog altijd in hoge mate het mythische Amerika verbeeldt. The West.

Maar vrijwel niemand die Amerika vandaag de dag bezoekt, komt er ook terecht. Voor de Wild West-ervaring ga je naar de fraaie nationale parken in Utah en Arizona, met de roodgekleurde rotsformaties die je in talloze westerns en Lucky Luke-strips terugziet. De uitgestrekte vlakten en bergen van Montana, Wyoming, Idaho of Nevada zijn vooral fly over states, waarvan je vanuit het vliegtuigraampje een glimp kunt opvangen als je op weg bent van de ene naar de andere kust.

Trots

Fotograaf Lucas Foglia (31) was nieuwsgierig naar de geschiedenis van dat immense, dunbevolkte gebied, en de mythologie eromheen. Wat bewoog mensen ertoe om te kiezen voor een loodzwaar leven in een vaak hardvochtige omgeving waar je alleen met heel hard werken en een portie geluk je hoofd boven water kunt houden? Mannen als Olan Clifford Teel, een rancher uit Wells, Nevada, die in het voorwoord van Foglia’s boek Frontcountry zegt: ‘Cowboys are still the symbol of the American West. We’re famous, but it’s damn hard to make a living raising cattle.’

Een van de redenen, zegt Foglia, is de diepgevoelde wens om onafhankelijk te zijn, met rust gelaten te worden door de overheid en iedereen die verandering wil opdringen.

Maar de voornaamste reden is de sterke band met het land. De schoonheid van het landschap, en het feit dat veel van de gigantische ranches – 200.000 hectare is voor een veeboer niet uitzonderlijk – vaak al generaties in handen zijn van dezelfde familie. In zekere zin zijn zij de geschiedenis van The West, en op de fascinerende foto’s in Frontcountry is de trots duidelijk van de gezichten af te lezen. Het zijn mensen die je recht aankijken en niet lachen. Mensen die, zoals Foglia ontdekte, niet vragen wat je voor beroep doet of wat je hebt gestudeerd. Nee, waar je geboren bent, of beter: geworteld, dat is wat telt.

De plaats waar Olan Clifford Teel nu woont, werd een eeuw geleden Tobar gedoopt, omdat er vlak naast het treinstation een bordje in de grond was gestampt met een pijl waarop stond: to bar. Een slimme hoteleigenaar plaatste een advertentie waarin stond dat Tobar ‘the home of the big apple’ was, waarna zo’n vijfhonderd boeren zich in de omgeving probeerden te vestigen. Maar omdat er niet genoeg water was, groeide er geen appel, en dus vertrokken ze weer. En de stilte keerde terug in Tobar.

Beschadigd achtergelaten

Ook dezer dagen leggen veel ranchers het bijltje erbij neer. Onder druk van de economische crisis, en omdat vooral de jongere generatie ontdekt dat er nieuwe mogelijkheden zijn gekomen om in hun levensonderhoud te voorzien. Want The West is tegenwoordig ook het decor van koortsachtige mijnbouwactiviteit.

Voor Lucas Foglia was dat een verrassing. Toen hij in 2006 aan zijn project begon, was de mining-boom nog geen groot nationaal nieuws. Maar overal waar hij kwam, werden gas, olie, kolen, goud en koper gewonnen. Dankzij moderne technieken als fracking om olie en gas te winnen en het gebruik van cyanide om minuscule gouddeeltjes te kunnen scheiden van steen, waren gronden die tot dan toe als waardeloos werden beschouwd, nu opeens wel winstgevend geworden. En omdat de economische crisis om zich heen greep, stroomden er uit het hele land mensen naar het gebied in de hoop op werk. ‘Het leek een moderne versie van de goldrush,’ zegt Foglia.

Het leven van die nieuwkomers contrasteert scherp met dat van de ranchers. Foglia: ‘Mijn­werkers zijn hedendaagse nomaden die kansen achterna reizen en gedreven worden door de hoop snel rijk te worden. Ranching is nauwelijks winstgevend. De veeboeren die ik ontmoette, waren daar vanwege de traditie, vanwege hun eigen gelaagde geschiedenis en hun liefde voor de wide open space. Als zij hard werken en de seizoenen trotseren, kunnen ze nog generaties blijven leven zoals ze nu leven. Maar mijnbouw is per definitie eindig, want een mijn raakt vroeg of laat uitgeput. Als de banen weer verdwijnen, gaan de winkels dicht, en vroeg of laat ook de school. En dan worden dorpen en stadjes beschadigd achtergelaten.’

Woestenij

Eigenlijk, zegt Foglia, zijn het twee verschillende kanten van de Amerikaanse droom: het eigen land versus het snelle geld. Al bladerend in Frontcountry gaat geleidelijk de ene, oude wereld over in de nieuwe, die onmiskenbaar een stuk lelijker is. Toch benadrukt de fotograaf, die zelf opgroeide op een boerderij in de staat New York, dat hij met zijn boek geen oordeel wil vellen. De vraag is: wat zou je zelf doen als je werkloos bent en een gezin te onderhouden hebt? Of als een bedrijf je ineens honderd miljoen dollar biedt voor een stuk land? Foglia: ‘Ik ben geen journalist en wil met mijn foto’s geen antwoorden geven. Als de foto’s werken, denk ik dat mensen zich vanzelf vragen gaan stellen en op zoek naar gaan naar antwoorden.’

Maar ironisch was het wel, zegt hij: iedereen die hij sprak tijdens zijn reizen, mijnwerker of rancher, ze prezen zich allemaal gelukkig dat ze konden werken en leven te midden van zoveel nederig stemmende schoonheid – die door hun aanwezigheid wordt aangetast. ‘De mijn zal deze berg kapotmaken,’ zegt Randy Stowell uit Oasis, Nevada. ‘En je zult ergens anders nooit een stuk land vinden dat zo mooi is als dit.’

Maar ook sommige ranchers putten hun gronden uit. Om het hoofd boven water te houden, houden zij vaak te veel vee dat het land kaal graast en de watervoorzieningen onder druk zet. Als ze vertrekken, laten ze woestenij achter. Roestende tractors zijn de stille getuigen. Het is een tragedie die misschien wel onontkoombaar is.

Zoals de Texaanse schrijver Larry McMurtry het verwoordde: ‘De eerste ontdekkingsreizigers, die zich vergaapten aan de wonderen van The West, begonnen die wonderen te vernietigen zodra ze de Mississippi waren overgestoken.’

Sluit je nu aan voor slechts €4,99 per maand

Sorry, je hebt op het moment geen toegang tot dit artikel.

Waarschijnlijk heb je een abonnement zonder digitale toegang. Wil je deze content graag lezen, sluit dan snel een abonnement af.

Heb je wél een abonnement met digitale toegang, neem dan contact op met onze klantenservice: 020 – 5518701.