De zon scheen, de knoppen kwamen uit, en Sander Donkers – product van de summer of love – leunde achterover en nam het ervan. Twitter weg, laptop dicht, negeermodus aan. Nu. Gewoon. Even. Niet.

Als student hield ik een paar jaar lang camerakabels vast in Joop van den Endes droomfabriek te Aalsmeer, waar ik menige huisvrouw gierend in een zwembad met tomatensoep zag vallen, er getuige van was hoe professioneel Hennie Huisman zijn tranen op commando kon laten stromen, en hard op mijn tong beet toen er bij het Rad van Fortuin de letters ELINE .ERE op het scherm stonden, en de kandidaat in kwestie eerst de B, T, F, K en H speelde, alvorens deze onmogelijke opdracht (‘We zoeken een recente speelfilm’) wanhopig op te geven.

Joop betaalde goed en Ron Brandsteder bleek best een toffe peer, maar als elitair linksmenschje in de dop werd ik toch steeds sipper van die omgeving. Niks mis met een familieshow op z’n tijd, maar de overdosis aan Love Letters, Surprise Shows en Honeymoon Kwissen die er vanwege dat baantje op me af raasde, gaf me gaandeweg het idee dat dit de wereld was. Oppervlakkige niksigheid waar niet aan te ontsnappen viel.

Tot ik ontslag nam, me realiseerde dat niemand je verplichtte naar die programma’s te kijken en het probleem als sneeuw voor de zon verdween.

Hoe zou de wereld eruitzien als je zeven dagen GeenStijl, Jalta, PostOnline en andere schreeuwperiodieken consequent mijdt?

Zou dit ook kunnen met bepaalde media, die me steevast nog veel sipper stemmen? Toen ik de ochtend na het referendum vaststelde dat het nee-kamp, zoals te verwachten viel, in collectieve sliepuit-modus was geschoten en, zoals te verwachten viel, ondanks de klinkende zege NOG STEEDS EVEN BOOS WAS!!!!, besloot ik dat ik wel een Jan Roos-loos weekje had verdiend. Hoe zou de wereld eruitzien als je zeven dagen GeenStijl, Jalta, de PostOnline en andere schreeuwperiodieken consequent mijdt, en vooral Twitter links laat liggen? Als je al die bitterheid en scheldkanonnades gewoon niet leest, bestaan ze dan eigenlijk wel? In boosmensch-jargon heet zoiets ‘wegkijken’, maar ik ben niet voor niks in de summer of love geboren, dus zelf zag ik het eerder als een variant op die oude slogan uit de hippietijd: ‘Stel je voor: er komt oorlog, en niemand gaat er naartoe’.

Als je geen kennis nam van de honende tegenreactie die vast ergens te vinden was, waren er behoorlijk veel berichten die je met een beetje goede wil ‘goed nieuws’ zou kunnen noemen. Een roedel wegsluisrijkaards ligt zwaar onder vuur vanwege de onthullingen in de Panama Papers, het kabinet ‘overweegt’ alsnog om twee kolencentrales te sluiten, bij Linda de Mols Miljoenenjacht kreeg de emancipatie een duw in de rug toen de vrouwelijke eye candy na een Facebookpetitie werd ingeruild voor knappe hunks met koffertjes, en o ja: de man die nietsvermoedend wekenlang de kruipruimte van zijn nieuwe koophuis volpoepte omdat de wc niet op het riool bleek te zijn aangesloten, vond een gewillig oor bij de rechter. Kijk eens aan!

In NRC verschenen twee fraaie stukken over de talrijke dorpen en steden die ‘hun’ vluchtelingen een brief meegeven waarin staat dat het ‘zeer gewenst’ is dat ze aan het eind van de asielprocedure terugkeren naar de betreffende gemeente, omdat er zo’n ‘goede band’ tussen hen is ontstaan. Ongetwijfeld zag ergens iemand de ondergang van onze samenleving weerspiegeld in het verhaal van de Voerendaalse burgemeester die, nota bene IN EEN VOLVO, eigenhandig een Syrisch gezin uit de opvang haalde en ze vier maanden onderdak bood in een leegstaand appartementje van een welwillend gezin. Maar die reactie bereikte me dus niet.

Bij niet-journalisten in mijn omgeving zie ik deze reflex steeds vaker. Ook de krant en de tv gaan de deur uit, en sociale media worden zo ingericht dat al die energieslurpende woede gewoon hun huis niet binnenkomt. Ik weet wel dat dit eigenlijk treurig nieuws is. Een kloof is een kloof is een kloof, en die zal nooit gedicht worden door het bestaan van de overkant simpelweg te negeren.

Maar een verademing was het wel! En hoewel ik het verband tussen mijn nieuwsluwte, het lentezonnetje en de groene blaadjes die in dezelfde week aan de bomen verschenen wetenschappelijk gezien niet keihard kan maken, zou ik het zeker niet uitsluiten.