De laatste keer dat ik Ruud Lubbers zag, was in 1992. In Estadi Municipal Olímpic Terrassa. Daar speelde het Nederlands hockeyteam zijn Olympische wedstrijden. We waren er op de fiets heen gereden. Zo’n kleine veertig geaccidenteerde kilometers. De eerste keer en enige keer in mijn leven dat ik in een afdaling door de motorpolitie voorafgegaan werd. Achter ons pelotonnetje reed een geblindeerde auto met Ria en Hella.

Ruud had me lang kunnen volgen, maar moest op een kilometer of vijf voor de finish in mij zijn meerdere erkennen.

We stonden samen onder de douche. Onvergetelijk lichaam. Dat wil zeggen, ik zou het nu niet meer kunnen beschrijven, maar ik herinner me dat ik mijn ogen er...

Je hebt drie artikelen gratis kunnen lezen. Verder lezen? Sluit je nu aan.
Je hebt drie artikelen gratis kunnen lezen. Verder lezen? Sluit je nu aan.
Word nu abonnee voor maar 4,99
Toegang tot alle artikelen op vn.nl
Het Verhaal van de Dag in je mailbox of via WhatsApp
Direct in je mailbox of via WhatsApp
Maandelijks opzegbaar
Om onze journalistiek te beschermen kun je Vrij Nederland niet incognito lezen.
Om onze journalistiek te beschermen kun je Vrij Nederland niet incognito lezen.
Word nu abonnee voor maar 4,99
Toegang tot alle artikelen op vn.nl
Het Verhaal van de Dag in je mailbox of via WhatsApp
Direct in je mailbox of via WhatsApp
Maandelijks opzegbaar
Je hebt drie artikelen kunnen lezen. Verder lezen? Probeer nu een maand gratis (t.w.v. € 4,99)
Je hebt drie artikelen kunnen lezen. Verder lezen? Probeer nu een maand gratis (t.w.v. € 4,99)
Schrijf je nu in voor de nieuwsbrief en lees een maand alles van VN online.
Toegang tot alle artikelen op vn.nl
Het Verhaal van de Dag in je mailbox of via WhatsApp
Geen zorgen, je zit niet vast aan een abonnement