<div class="lead">Met het weekblad neemt ook De Week Waarin&#8230; afscheid. Sander Donkers blikt terug en heeft niet de indruk dat het opschiet. Met dat debat van ons.</div>
Omdat een weekoverzicht niet in een maandblad past, zelfs niet als dat maandblad wordt uitgegeven door een concern dat zich de Weekbladpers noemt, is dit na ruim zeven jaar de laatste aflevering van deze rubriek. Liever geen bloemen en speeches, maar dank voor het medeleven.
Het was natuurlijk geinig geweest om door te gaan tot het moment dat de Tweede Kamer uit honderdvijftig eenmansfracties bestaat, we hadden graag een feestelijk nummertje gemaakt van de tienduizendste schuimbekcolumn waarin ‘de elite’ onder uit de zak krijgt, of van de zoveelhonderdste keer dat een lid van voornoemde elite jammerend door de knieën zijgt in de hoop daar, heel laag bij de grond, de gewone man een luisterend oor te kunnen bieden, maar ach, misschien is het eigenlijk wel mooi geweest ook. Dik driehonderdvijftig keer probeerden oud-collega Robert van de Griend en ik chocola te maken van de specifieke ophef waar ons land die week weer zo razend druk mee was. En eerlijk gezegd: als je er steekproefsgewijs een paar terugleest, krijg je nou niet echt de indruk dat het een beetje opschiet. Met dat debat van ons. Met die kloof die maar blijft gapen, en die geest die maar niet terug wil in de fles. Het levert vooral een aaneenschakeling van déjà vu’s op.
Het leek allemaal wel iets onschuldiger, back in 2009. Toen we er nog grapjes over maakten dat je dingen kunt ‘liken’ op Facebook, en we het opmerkelijk vonden dat het woord ‘ontvrienden’ was opgenomen in de Dikke Van Dale. Kon die Zuckerberg geen toepassing verzinnen waarmee je, net als in het echte leven, vriendschappen kon laten ‘verwateren’? Maar toch, lang voordat ophef #ophef werd en twitteraars er een dagtaak aan hadden om hun volgers ‘de tiefus te blocken’, bestempelden zowel het SCP als Motivaction de ‘abominabele omgangsvormen’ als voornaamste steen des aanstoots, en vond onze toenmalige vorstin het al hoog tijd om in haar kersttoespraak de digitale mores te kapittelen. ‘Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden,’ zei ze destijds. ‘Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend.’
Zeven jaar later schijnen we vanwege onze filterbubbels vooral bestookt te worden met berichten, al dan niet fake, die fijn passen in het wereldbeeld dat we toch al hadden – iets dat het dichten van de kloof er niet eenvoudiger op maakt. In dat licht was het leerzaam om terug te lezen dat het gedoogkabinet Rutte 1 er geheel vrijwillig mee begon om ‘het gevoel’ van ‘de mensen’ boven feiten te plaatsen. Aan dalende criminaliteitscijfers had de toenmalige minister van Veiligheid en Justitie Ivo Opstelten een broertje dood. Het ging hem erom hoe de veiligheid door de burger werd ‘beleefd’. Henk Bleker, indertijd staatssecretaris van Landbouw, mocht graag vertellen hoe geweldig het ging met de grutto omdat een paar boeren hem dat hadden verteld. En nou ja, aangezien Henk momenteel vanwege zijn aanstaande vaderschap op een roze wolkje zit, zullen we er maar niet over beginnen hoe bedroevend het inmiddels met dat beestje is gesteld.
Dit alles was bedoeld om de woede te stillen van Henk en Ingrid, het imaginaire stel dat onlangs zo’n glorieuze comeback maakte. Voor hen kwam er PowNed en WNL, werd de ‘linkse kerk’ bestormd en werden ‘linkse hobby’s’ uitgeroeid. Het duo zelf kregen we nimmer te zien. Volgens het leger aan politici en columnisten dat zich opwierp als hun woordvoerders, bleven deze keurige, hardwerkende Nederlanders nog even woest als voorheen, maar o wee als je ze meende te herkennen in schuimbekkende Geldermalsenaren of halve Pegida-nazi’s.
Eind 2011 schreven we het veelbesproken echtpaar een open brief. ‘Eén ding hebben we gemeen,’ luidde de conclusie. ‘We zijn allebei het slachtoffer van lieden die er garen bij spinnen om tegenstellingen uit te vergroten. Dat is geen fijne boodschap, maar er is één troost: jullie bestaan niet. Dus dan komt het vast ook wat minder hard aan.’ 
Nooit iets op teruggehoord natuurlijk, hetgeen ons sterkte in de overtuiging dat we er niet helemaal naast zaten. Maar aangezien die garenspinners wél springlevend zijn, is dat een schrale troost.