Feuilleton

Jonas kijkt Betty diep in de ogen. ‘Zie het als een uitdaging,’ zegt hij, alsof hij haar zojuist gevraagd heeft om CEO van zijn reclamebureau te worden in plaats van de nanny van zijn kinderen, die nietsvermoedend in een hoekje van het café zitten te spelen.

Betty knippert met haar ogen. Ik ben een professionele journaliste. Nou ja, met een kookrubriek. Nou ja, met niet zo heel veel werk op het moment. Maar moedertje spelen?

‘Ben ik hier niet een beetje te oud voor? En te hoogopgeleid?’

‘Het is tijdelijk. Dit is een noodsituatie.’

Wat precies de noodsituatie is, is niet helemaal duidelijk, al heeft Betty een vermoeden waarom Roos de nanny heeft ontslagen.

‘Jonas, niet dat het me iets aangaat, maar, nou, het gaat me wel aan als ik… heb je iets met Jo-Ann?’ Zit ik nou al ja te zeggen tegen dit baantje?

‘Waar blijft de koffie?’ zegt Jonas geïrriteerd. Hij kijkt weg. John Col­tra­ne speelt ‘Everytime we say goodbye’. ‘Er was wel iets,’ zegt hij. ‘Maar het was niets. Nu moeten we eerst even dit probleem tackelen.’

We? Even?

Het harnas van Jonas’ managersjargon houdt hem overeind, net als het dure survivaljack dat hij niet uittrekt. Hij veegt zijn haar uit zijn gezicht en laat bestudeerd een lok terug op zijn voorhoofd vallen op een manier die hij waarschijnlijk ‘jongensachtig’ vindt, maar die er nu wat wanhopig uitziet. ‘Kunnen we een deal sluiten? Ik heb echt a.s.a.p. iemand nodig, Betty.’

Voor de kinderen? ‘Waarom ik?’

‘Ik ken je. De kinderen kennen je. En die vinden je leuk. En ik ook.’ Hij grijnst naar haar, in de hoop op een verpletterend effect. Een iets te doorzichtig compliment.

Moedertje spelen. Geen vader en moedertje.

Jonas herneemt zich. ‘Het kostenplaatje is geen key issue voor mij.’

‘Ik word de meest overbetaalde nanny in Amsterdam.’ En de oudste. En de klunzigste. ‘Is het fulltime?’

‘Nee, parttime. Halen, brengen. Oppassen. Soms koken.’

‘Moet ik een uniform aan?’

Jonas kijkt haar verwilderd aan.

‘Grapje.’

‘O.’ Storm trekt aan zijn mouw. ‘Pap,’ zegt hij, ‘mogen we cola?’

Jonas knikt. ‘Bestel maar. Maar niks tegen je moeder zeggen, hè.’

‘Nee, pap,’ zegt Storm.

De routine in zijn stem zou Betty moeten verontrusten. ‘Ik doe het niet,’ wil ze tegen Jonas zeggen. Maar dan begint John Coltrane ‘My favourite things’ te spelen.

R aindrops on roses and whiskers on kittens… De romantiek van het nannyschap valt even vol over Betty heen. The Sound of Music! Julie Andrews! Haar geheime liefde voor zwart-wit- en technicolorfilms die alleen nog worden uitgezonden rond Kerstmis, de zoete romantiek van bescheiden working class-meisjes die zich introuwen in de hogere kringen, dreigt door de oppervlakte van haar geëmancipeerde, zelfstandige, ik-ben-liever-alleen-leven in het Amsterdam van 2013 heen te breken. Jane Eyre. Anna and the King. Mary Poppins. The Sound of Music…

Betty vermant zich. Het is niet reëel om te denken dat zij, forty-seven, going on forty-eight, een volledige Von Trapp-familie in gordijnstof zal hullen en liedjes zal leren en de ware liefde zal vinden in de heer des huizes. Ik speel niet eens gitaar. En Jonas en ik hebben al eens…

Misschien moet ze dat nog even de wereld uit helpen.

‘Eh, Jonas… Weet Roos dat we ooit…?’ Tien jaar geleden. Eén nacht. Meer niet. Vergissing. Leuke vergissing, maar een vergissing.

Jonas schrikt. ‘Nee.’ Grijns. ‘Ik weet het zelf nauwelijks meer.’ Het is bedoeld als een grapje, een luchtige opmerking om de eventuele zwaarte van het feit weg te lachen, als de geruststelling die Betty verlangt, maar het landt desondanks op tafel als een belediging.

‘Dit kun je beter niet tegen Roos zeggen. Ze is nogal paranoïde, nu.’

Niet tegen Roos zeggen. Een geheim pact, in een gezin dat gewend is aan pacten, complotten en bondjes. How do you solve a problem…?

I k moet dit natuurlijk niet doen, denkt Betty. Ze is te oud, het werk is te stom, ze is te ad hoc gevraagd door een vriend in paniek. Aan de andere kant: waarom niet? Ze houdt van de kinderen, ze kan, zelf kinderloos, een tijdje moederen, het is crisis en dit is ook een manier om geld te verdienen, ze kan iets doen wat ertoe doet. Beter dan een Etsywinkeltje met zelfgeknutselde frutseltjes beginnen, zoals andere vrouwen van haar leeftijd die ‘het roer omgooien’.

‘Ik moet dit niet doen,’ zegt Betty.

Jonas kijkt ontzet. ‘Dat meen je niet. Is het het geld? Roos mag het niet weten, maar ik betaal je waanzinnig goed. Ik…’ Hij grijpt haar hand, om zijn verzoek kracht bij te zetten. Of als een belofte. Of uit spijt. Of uit hoop. Of als bezegeling van het zoveelste geheime pact.

‘…maar ik doe het. Vooruit dan maar. Voorlopig.’

Ze zegt het koeltjes, maar haar hart maakt een sprongetje. Coltrane speelt ‘But not for me’, maar Betty hoort ‘Climb every Mountain’.