VVD versus de rechtse kerk

De rechtse kerk

Verhaal van de Week

Onder de motorkap van het IDF

Documentaire

600 dagen de straat op

Verzet

Tijd voor scholierenprotest?

Jongerenpanel

Doe iets niet

Dolf Jansen

Dienstplicht

Chard van den Berg

Laat de boer rouwen

Hans Against the Machine

Veiligheidsraad

Verenigde Naties

Iedereen aan de marathon

Zeitgeist

Jacht op vreemdgangers

Digital Families

<div class="wpg-element paragraph">
Het politieapparaat wordt versterkt en drugsbaronnen zitten achter de tralies, maar de Surinaamse minister van Justitie Santokhi heeft nog veel meer projecten op stapel staan. De Decemberzaak tegen Bouterse bijvoorbeeld. ‘Alle grote, strafbare feiten beginnen bij de kleinste zonden die niet bestraft worden.’
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
Op weg naar zijn werkkamer staan of zitten zeker zes bodyguards. De toegangsdeuren zijn voorzien van robuuste sloten. Op zijn pc-scherm verschijnen, als hij op zijn muis klikt, beelden van vier camera’s: bij de portier, de gang naar zijn werkkamer, de belendende vergaderzaal en het secretariaat. Of hij weleens bang is dat hem iets overkomt? Minis­ter Chan­dri­ka­per­sad San­tokhi (48), aangetreden in 2005, reageert laconiek. Na ruim vijfentwintig jaar bij de politie is hij wel iets gewend.
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
Vorig najaar heeft Santokhi vertegenwoordigers uit alle betrokken landen uitgenodigd in Paramaribo om tot een gezamenlijke aanpak van de drugshandel te komen. Zijn redenering is simpel: ‘Waar komt de cocaïne vandaan? In welke landen vindt doorvoer plaats en waar gaat het naartoe? Willen we iets bereiken, dan moeten we Colombia en Venezuela erbij betrekken, maar net zo goed Engeland en Frankrijk. Wij hebben een coördinerende rol op ons genomen en nu moeten we alles doen wat mogelijk en toelaatbaar is. Daarom hebben we ook de wet Bijzondere Opsporings Bevoegdheden aangenomen, naar Nederlands model. Sommige landen voelen zich beschroomd om samen te werken met Amerikanen, omdat die dan in hun keuken kunnen kijken. Nou, ik heb liever dat de VS bij mij in de keuken staan dan al die drugsbaronnen.’
De internationale contacten die Santokhi in zijn loopbaan bij de politie heeft opgebouwd, komen goed van pas Zo werkt de Surinaamse politie al vanaf 1991 samen met de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) en zijn sinds kort DEA-mensen permanent in Suriname gestationeerd. De aanpak heeft succes: de laatste anderhalf jaar zijn de nodige topcriminelen opgepakt en drugsbendes ontmanteld: ‘Hoe meer resultaten, hoe meer fondsen; zo is de spelregel van de Amerikanen. Als de machtigste president van de wereld zegt dat het hier goed loopt, dan zegt dat wel iets.’
Na de politieopleiding in Apeldoorn remigreerde Santokhi in september 1982 naar Suriname. Omdat Suriname juist in moeilijke tijden haar mensen nodig heeft. En moeilijk was het zeker onder het militaire regime van Desi Bouterse. Drie maanden na zijn aantreden als politieofficier bij bureau Geyersvlijt in Paramaribo-Noord hoorde Santokhi op de radio dat vijftien samenzweerders op de vlucht waren doodgeschoten. Niemand geloofde het, want de media stonden onder strenge controle van de machthebbers. Santokhi vroeg dan ook om een spoedbijeenkomst met de korpschef omdat hij vond dat er een strafrechtelijk onderzoek moest komen. De korpschef zou het opnemen met minister Graanoogst van Leger en Politie: ‘Maar ja, u moet begrijpen dat de militairen toen in feite de politie vormden. De politie zelf was een tweederangs apparaat. Bestrijding van de criminaliteit was een probleem omdat heel wat zware misdrijven werden gepleegd door de militairen zelf. Die kon je niet aanpakken. En je kon niet praten over de Decemberzaak; je kon niet zomaar gaan onderzoeken. Ik ben blij dat ik tijdens de militaire periode in elk geval mijn bijdrage heb geleverd aan upgrading van de politie.’
Natuurlijk kreeg Santokhi nooit antwoord op zijn verzoek aan de minister. Maar zijn rechtsgevoel is er nooit door aangetast. Zijn opmars tot korpschef was spectaculair. Een verrassing was het dan ook niet toen ze hem in 2005 vroegen als minister van Justitie en Politie, namens de hindoestaanse VHP.
Twintig jaar na december ’82 heeft San­tokhi als korpschef ‘de eer gehad’ het gerechtelijk onderzoek naar Bouterse en de overige verdachten van de Decembermoorden te leiden. Eind 2004 is een begin gemaakt met de rechtszaak, maar de behandeling van de bezwaarschriften is nog altijd niet afgerond. Santokhi kan weinig meer dan afwachten tot het Hof de laatste bezwaarschriften van de verdediging heeft afgehandeld. ‘Binnen één tot twee maanden moeten de dagvaardingen de deur uit. Dan kan het proces eind april, begin mei beginnen. Zoiets.’
De regering heeft alles gedaan om de rechterlijke macht in staat te stellen het proces ongestoord en goed te laten verlopen, zegt hij. De komende weken trekt hij extra mensen aan voor de beveiliging van de rechterlijke macht. Zijn er concrete bedreigingen geweest? ‘Het gaat om stoere taal van personen die als verdachten aangemerkt zijn. En om onze kleine samenleving waarin geruchten snel worden gevoed. Er hebben zich een paar keer incidenten voorgedaan. Een brandbom naar de woning van een rechter, politieke inbraken bij rechters thuis, dreigbrieven, kogels opsturen, dreigtelefoontjes. Intimidatie. Signalen die maken dat je meer aan de veiligheid moet doen.’
Santokhi verwacht geen ON-rust bij de start van het Decem­ber­proces. Tenminste, wanneer de verdachten en getuigen gewoon meewerken en voor de rechter verschijnen, zoals tot nog toe is gebeurd. Anders wordt het zodra de rechter besluit ‘vrijheidsbenemende dwangmiddelen’ op te leggen. Dan zouden vanuit ‘bepaalde groeperingen in de gemeenschap’ weleens heftige reacties kunnen komen. Santokhi laat niets aan het toeval over. Daarom sloot hij een maand na zijn aantreden een overeenkomst met het Nationaal Leger en staat hij in contact met buurland Frans Guyana om militaire bijstand te kunnen vragen wanneer de situatie dat vereist.
Opvallend is dat Santokhi geen enkele keer de naam noemt van de hoofdverdachte in het Decemberproces. Ook niet wanneer hij ingaat op het huidige publiciteitsoffensief van Bouterse en de Nationale Democratische Partij (NDP), waarvan Bouterse voorzitter is. Tijdens massabijeenkomsten voor de jeugd en in een live-interview op televisie kreeg het publiek de laatste weken de kans vragen te stellen aan de oud-legerleider over de recente geschiedenis. Al te kritische vragen liet hij daarbij voor wat ze waren. Liever presenteerde hij zijn persoonlijke versie van de revolutie in 1980. Waarbij Bouterse de slachtoffers van de Decembermoorden in 1982 bijvoorbeeld tegenover de gesneuvelde soldaten in de Binnenlandoorlog plaatste.
Santokhi reageert vrij laconiek op Bouter­ses herhaald uitgesproken pleidooi voor amnestie. Ook dat valt wat hem betreft onder de noemer ‘intimidatie’: ‘Men is constant bezig. We hebben demonstraties gehad, politieke acties, journalistieke acties. De laatste tijd is een uitgebreide public campaign aan de gang om alles rond december ’82 te vergoelijken. Tot nu toe gaat het om een psychologische, politieke strijd. Zodra resultaat uitblijft, zal men op andere methoden overschakelen. Maar ook daar zijn we op berekend.’
Santokhi is zich bewust van de gevoeligheden van het Decemberproces. Terwijl in het buitenland iedereen vol verwachting toekijkt, blijkt uit een recente opiniepeiling dat een meerderheid in eigen land niet op de berechting van Bouterse zit te wachten. Want waarom zou je oude wonden openrijten? Santokhi benadert de zaak zo juridisch mogelijk: ‘Dat deze zaak extra aandacht krijgt van de wereldgemeenschap, heeft te maken met tenminste één verdachte die in het machtscentrum zat. Eén verdachte die een behoorlijke partij achter zich heeft. Maar wij zien het als een strafzaak.’
Zeker, het gaat om schendingen van de mensenrechten die door de internationale gemeenschap worden beoordeeld. Santokhi wijst erop dat het Internationaal Strafhof is opgericht omdat kleine landen niet tot de bijbehorende rechtsgang in staat zijn. Maar dat ligt anders in Suriname: ‘We hebben een militaire periode gekend en daarna een tijd van herstel en herdemocratisering. Wij vinden nu dat we als rechtsstaat wel in staat zijn grote zaken aan te pakken. Ik zeg daarbij wel dat we nog steeds kwetsbaar zijn. Dat proberen we op te vangen door veel voorzieningen te treffen. Vanaf mijn aantreden ben ik constant aan het investeren. In arrestatieteams, antiterreurdiensten, extra beveiliging, de opzet van zeer goede intelligence services, waarbij we internationaal nauw samenwerken.’
Santokhi vindt dat hij slaagt als minister als de gemeenschap tevreden is en burgers zich veilig voelen. Maar hij heeft nauwelijks invloed op de woningnood, armoede en werkloosheid die criminaliteit in de hand werken. Met lik-op-stukbeleid wil hij er wel toe bijdragen dat het gevoel voor rechtsorde wordt hersteld: ‘Alle grote, strafbare feiten beginnen bij de kleinste zonden die niet bestraft worden, zoals verkeersdelicten. Daar moeten we beginnen. Zero tolerance. De politieman die hiermee dag en nacht bezig is, raakt gedemoraliseerd als mensen niet berecht worden. Daarom ben ik nu bezig met snelrecht; de invoering duurt alleen te lang.’
Santokhi heeft het druk. Hij mikt op uitvoering van 80 procent per jaarplan. Ook daarna, zegt hij, ‘I’m available for the community.
Het presidentschap? Ach, die geluiden hoor je altijd als je je best doet. Maar zodra er een roofmoord komt en kort daarna nog een, ben ik degene die dat niet kan oplossen. In de politiek heb je altijd emotionele reacties.
Iedereen richt zich op de korte termijn.’
Rectificatie In VN 7 april 2007: Herstel: minister Santokhi Om zo goed mogelijk te anticiperen op eventuele onrust in Suriname naar aanleiding van het Decemberproces tegen Desi Bouterse staat minister van Justitie Chandrikapersad Santokhi in contact met Frans Guyana. Niet om militaire bijstand, zoals in het interview met hem in VN van 31-03-07 stond vermeld, maar om politieversterking te kunnen vragen indien de situatie dat vereist. Santokhi heeft bovendien het gerechtelijk vooronderzoek naar de Decembermoorden geleid als commissaris van politie en niet als korpschef. 
</div>

Diederik Samwel

Minister van Justitie Santokhi: ‘Wij zien het als een strafzaak’

Interview / De Surinaamse minister van Justitie over het Decemberproces
Op weg naar zijn werkkamer staan of zitten zeker zes bodyguards. De toegangsdeuren zijn voorzien van robuuste sloten. Op zijn pc-scherm verschijnen, als hij op zijn muis klikt, beelden van vier camera’s: bij de portier, de gang naar zijn werkkamer, de belendende vergaderzaal en het secretariaat. Of hij weleens bang is dat hem iets overkomt? Minis­ter Chan­dri­ka­per­sad San­tokhi (48), aangetreden in 2005, reageert laconiek. Na ruim vijfentwintig jaar bij de politie is hij wel iets gewend.
Vorig najaar heeft Santokhi vertegenwoordigers uit alle betrokken landen uitgenodigd in Paramaribo om tot een gezamenlijke aanpak van de drugshandel te komen. Zijn redenering is simpel: ‘Waar komt de cocaïne vandaan? In welke landen vindt doorvoer plaats en waar gaat het naartoe? Willen we iets bereiken, dan moeten we Colombia en Venezuela erbij betrekken, maar net zo goed Engeland en Frankrijk. Wij hebben een coördinerende rol op ons genomen en nu moeten we alles doen wat mogelijk en toelaatbaar is. Daarom hebben we ook de wet Bijzondere Opsporings Bevoegdheden aangenomen, naar Nederlands model. Sommige landen voelen zich beschroomd om samen te werken met Amerikanen, omdat die dan in hun keuken kunnen kijken. Nou, ik heb liever dat de VS bij mij in de keuken staan dan al die drugsbaronnen.’
De internationale contacten die Santokhi in zijn loopbaan bij de politie heeft opgebouwd, komen goed van pas Zo werkt de Surinaamse politie al vanaf 1991 samen met de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) en zijn sinds kort DEA-mensen permanent in Suriname gestationeerd. De aanpak heeft succes: de laatste anderhalf jaar zijn de nodige topcriminelen opgepakt en drugsbendes ontmanteld: ‘Hoe meer resultaten, hoe meer fondsen; zo is de spelregel van de Amerikanen. Als de machtigste president van de wereld zegt dat het hier goed loopt, dan zegt dat wel iets.’
Na de politieopleiding in Apeldoorn remigreerde Santokhi in september 1982 naar Suriname. Omdat Suriname juist in moeilijke tijden haar mensen nodig heeft. En moeilijk was het zeker onder het militaire regime van Desi Bouterse. Drie maanden na zijn aantreden als politieofficier bij bureau Geyersvlijt in Paramaribo-Noord hoorde Santokhi op de radio dat vijftien samenzweerders op de vlucht waren doodgeschoten. Niemand geloofde het, want de media stonden onder strenge controle van de machthebbers. Santokhi vroeg dan ook om een spoedbijeenkomst met de korpschef omdat hij vond dat er een strafrechtelijk onderzoek moest komen. De korpschef zou het opnemen met minister Graanoogst van Leger en Politie: ‘Maar ja, u moet begrijpen dat de militairen toen in feite de politie vormden. De politie zelf was een tweederangs apparaat. Bestrijding van de criminaliteit was een probleem omdat heel wat zware misdrijven werden gepleegd door de militairen zelf. Die kon je niet aanpakken. En je kon niet praten over de Decemberzaak; je kon niet zomaar gaan onderzoeken. Ik ben blij dat ik tijdens de militaire periode in elk geval mijn bijdrage heb geleverd aan upgrading van de politie.’
Natuurlijk kreeg Santokhi nooit antwoord op zijn verzoek aan de minister. Maar zijn rechtsgevoel is er nooit door aangetast. Zijn opmars tot korpschef was spectaculair. Een verrassing was het dan ook niet toen ze hem in 2005 vroegen als minister van Justitie en Politie, namens de hindoestaanse VHP.
Twintig jaar na december ’82 heeft San­tokhi als korpschef ‘de eer gehad’ het gerechtelijk onderzoek naar Bouterse en de overige verdachten van de Decembermoorden te leiden. Eind 2004 is een begin gemaakt met de rechtszaak, maar de behandeling van de bezwaarschriften is nog altijd niet afgerond. Santokhi kan weinig meer dan afwachten tot het Hof de laatste bezwaarschriften van de verdediging heeft afgehandeld. ‘Binnen één tot twee maanden moeten de dagvaardingen de deur uit. Dan kan het proces eind april, begin mei beginnen. Zoiets.’
De regering heeft alles gedaan om de rechterlijke macht in staat te stellen het proces ongestoord en goed te laten verlopen, zegt hij. De komende weken trekt hij extra mensen aan voor de beveiliging van de rechterlijke macht. Zijn er concrete bedreigingen geweest? ‘Het gaat om stoere taal van personen die als verdachten aangemerkt zijn. En om onze kleine samenleving waarin geruchten snel worden gevoed. Er hebben zich een paar keer incidenten voorgedaan. Een brandbom naar de woning van een rechter, politieke inbraken bij rechters thuis, dreigbrieven, kogels opsturen, dreigtelefoontjes. Intimidatie. Signalen die maken dat je meer aan de veiligheid moet doen.’
Santokhi verwacht geen ON-rust bij de start van het Decem­ber­proces. Tenminste, wanneer de verdachten en getuigen gewoon meewerken en voor de rechter verschijnen, zoals tot nog toe is gebeurd. Anders wordt het zodra de rechter besluit ‘vrijheidsbenemende dwangmiddelen’ op te leggen. Dan zouden vanuit ‘bepaalde groeperingen in de gemeenschap’ weleens heftige reacties kunnen komen. Santokhi laat niets aan het toeval over. Daarom sloot hij een maand na zijn aantreden een overeenkomst met het Nationaal Leger en staat hij in contact met buurland Frans Guyana om militaire bijstand te kunnen vragen wanneer de situatie dat vereist.
Opvallend is dat Santokhi geen enkele keer de naam noemt van de hoofdverdachte in het Decemberproces. Ook niet wanneer hij ingaat op het huidige publiciteitsoffensief van Bouterse en de Nationale Democratische Partij (NDP), waarvan Bouterse voorzitter is. Tijdens massabijeenkomsten voor de jeugd en in een live-interview op televisie kreeg het publiek de laatste weken de kans vragen te stellen aan de oud-legerleider over de recente geschiedenis. Al te kritische vragen liet hij daarbij voor wat ze waren. Liever presenteerde hij zijn persoonlijke versie van de revolutie in 1980. Waarbij Bouterse de slachtoffers van de Decembermoorden in 1982 bijvoorbeeld tegenover de gesneuvelde soldaten in de Binnenlandoorlog plaatste.
Santokhi reageert vrij laconiek op Bouter­ses herhaald uitgesproken pleidooi voor amnestie. Ook dat valt wat hem betreft onder de noemer ‘intimidatie’: ‘Men is constant bezig. We hebben demonstraties gehad, politieke acties, journalistieke acties. De laatste tijd is een uitgebreide public campaign aan de gang om alles rond december ’82 te vergoelijken. Tot nu toe gaat het om een psychologische, politieke strijd. Zodra resultaat uitblijft, zal men op andere methoden overschakelen. Maar ook daar zijn we op berekend.’
Santokhi is zich bewust van de gevoeligheden van het Decemberproces. Terwijl in het buitenland iedereen vol verwachting toekijkt, blijkt uit een recente opiniepeiling dat een meerderheid in eigen land niet op de berechting van Bouterse zit te wachten. Want waarom zou je oude wonden openrijten? Santokhi benadert de zaak zo juridisch mogelijk: ‘Dat deze zaak extra aandacht krijgt van de wereldgemeenschap, heeft te maken met tenminste één verdachte die in het machtscentrum zat. Eén verdachte die een behoorlijke partij achter zich heeft. Maar wij zien het als een strafzaak.’
Zeker, het gaat om schendingen van de mensenrechten die door de internationale gemeenschap worden beoordeeld. Santokhi wijst erop dat het Internationaal Strafhof is opgericht omdat kleine landen niet tot de bijbehorende rechtsgang in staat zijn. Maar dat ligt anders in Suriname: ‘We hebben een militaire periode gekend en daarna een tijd van herstel en herdemocratisering. Wij vinden nu dat we als rechtsstaat wel in staat zijn grote zaken aan te pakken. Ik zeg daarbij wel dat we nog steeds kwetsbaar zijn. Dat proberen we op te vangen door veel voorzieningen te treffen. Vanaf mijn aantreden ben ik constant aan het investeren. In arrestatieteams, antiterreurdiensten, extra beveiliging, de opzet van zeer goede intelligence services, waarbij we internationaal nauw samenwerken.’
Santokhi vindt dat hij slaagt als minister als de gemeenschap tevreden is en burgers zich veilig voelen. Maar hij heeft nauwelijks invloed op de woningnood, armoede en werkloosheid die criminaliteit in de hand werken. Met lik-op-stukbeleid wil hij er wel toe bijdragen dat het gevoel voor rechtsorde wordt hersteld: ‘Alle grote, strafbare feiten beginnen bij de kleinste zonden die niet bestraft worden, zoals verkeersdelicten. Daar moeten we beginnen. Zero tolerance. De politieman die hiermee dag en nacht bezig is, raakt gedemoraliseerd als mensen niet berecht worden. Daarom ben ik nu bezig met snelrecht; de invoering duurt alleen te lang.’
Santokhi heeft het druk. Hij mikt op uitvoering van 80 procent per jaarplan. Ook daarna, zegt hij, ‘I’m available for the community.
Het presidentschap? Ach, die geluiden hoor je altijd als je je best doet. Maar zodra er een roofmoord komt en kort daarna nog een, ben ik degene die dat niet kan oplossen. In de politiek heb je altijd emotionele reacties.
Iedereen richt zich op de korte termijn.’
In VN 7 april 2007:
Herstel: minister Santokhi Om zo goed mogelijk te anticiperen op eventuele onrust in Suriname naar aanleiding van het Decemberproces tegen Desi Bouterse staat minister van Justitie Chandrikapersad Santokhi in contact met Frans Guyana. Niet om militaire bijstand, zoals in het interview met hem in VN van 31-03-07 stond vermeld, maar om politieversterking te kunnen vragen indien de situatie dat vereist. Santokhi heeft bovendien het gerechtelijk vooronderzoek naar de Decembermoorden geleid als commissaris van politie en niet als korpschef.

‘Wij zien het als een strafzaak’

Rechtspraak op de vierkante kilometer

<div class="wpg-element lead-bold">
Hij heeft meer aan zijn hoofd dan de wedstrijdtactiek. Henk ten Cate (52), nog niet zo lang terug uit Barcelona, kijkt naar de hele ‘entorno’. Voor zijn spelers vindt hij werkomgeving, sfeer, omgangsvormen en groepsproces minstens zo belangrijk. In de juiste entorno komen de punten vanzelf. Maar hoe hij ook zijn best doet, de nieuwe hoofdtrainer van Ajax heeft lang niet alles in de hand. ‘Talent genoeg. Geef ons nog even de tijd.’
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
Op vrijdagmiddag 1 december 2006, een dag na de 2-0-nederlaag in het UEFA-Cup-duel tegen Español, de nummer veertien uit de Spaanse competitie, staat Ten Cate ontspannen op de tribune voor een fotosessie. Fris gedoucht na de training, jasje, spijkerbroek en suède schoenen. Nee, hij heeft er niet minder om geslapen. ‘Vroeg of laat komt elke club in een dergelijke fase. Ik merk dat sommige mensen om mij heen onrustig worden, maar ík word niet onrustig. Laten we hopen dat Huntelaar er zondag twee inschiet, dan komt het vertrouwen vanzelf weer terug.’
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
En weg is hij. Een uur later ploft hij neer in de perskamer. Tijd voor een broodje krabsalade. Moeten we het nog hebben over de wedstrijd van gisteren? Wat hij vanaf de bank kan doen bij een dreigende nederlaag? ‘Rust bewaren. Het heeft geen enkele zin om onophoudelijk als een malloot te gaan gebaren of schreeuwen. Voor je het weet slaat het over op de spelers en dan verliezen ze zichzelf. Nee, dat betekent niet dat ik er als een dood vogeltje bij zit. Ik ben strijdbaar; het moet raar lopen als ik het hoofd in de schoot leg.’ 
Ten Cate verontschuldigt zich: zijn oudste dochter is aan de telefoon. Nee, het wordt wat later. Ze moet maar een taxi naar huis nemen; hij betaalt haar straks wel terug. ‘Een ontstoken kaak, de arme schat. Zo’n hoofd, man. Ze heeft er nu van die drains in.’
</div>

Ajax-trainer Henk ten Cate: ‘Ik ben toch ook een halve neger?’

Het beleg van Naarden
Het is hommeles in het historische vestingstadje Naarden. Alle gemeenten met minder dan twintigduizend inwoners moeten binnen twee jaar fuseren, kondigde minister Remkes eind oktober aan. Naarden heeft er zeventienduizend. Toen een fusie met Bussum steeds meer ophanden leek, trokken bezorgde burgers ten strijde. Het Platform Verontruste Burgers Naarden (PVBN) bevecht nu de zelfstandigheid van Naarden. Zijn grootste zorg: de Naardense identiteit. Want Naarden is cultuurhistorisch van onschatbare waarde. En waar in Nederland wonen alle lagen van de bevolking zó gemoedelijk samen?
‘Zeker niet in dat Gooise Bussum,’ zegt Sjoerd Boomsma, voorzitter PVBN. ‘Toen ik daar kwam wonen, heb ik mij echt moeten invechten. Mensen vroegen mij waar ik werkte en woonde. Wanneer ik de straatnaam noemde, wilde men weten in welk déél van de straat ik dan woonde. Want je hebt een goed en een slecht gedeelte.’ Na zeven jaar vluchtte Boomsma naar Naarden, ‘met al dat groen en die kinderspeelplaatsen.’ Hij ziet er de Bussumers al ‘verlekkerd’ naar kijken: ‘Winkels en woningen zullen ze er bouwen, het lijkt wel een machtsovername!’
De PVBN’ers zijn de afgelopen weken de deuren langsgegaan om handtekeningen te verzamelen tegen de fusie. Voor elke Naarder is er een raampamflet: ‘Naarden blijf(t) zelfstandig!’ staat er met inktzwarte letters tegen een gele ondergrond, en op de achterkant enkele argumenten tegen de fusie.
Onzinargumenten, vinden de felle voorstanders. ‘Dat gele schotschrift’ van die ‘wonderlijke conservatieve groepering’ is ‘lariekoek’, schrijven zij op www.burgerbelangnaarden.nl. ‘Suf gezwets’, ‘gegrond op populistische angstsentimenten’. Volgens voorstander Schimmelpenninck is de Naarder niet bepaald betrokken bij zijn gemeente: ‘De Naarder is vooral betrokken bij de uitbouw van zijn keuken en zijn drie auto’s.’ Niet alleen het digitale debat is vurig, ook op de markt komt het tot vijandelijkheden. ‘Die woedende voorstanders schelden ons daar gewoon uit,’ zegt Boomsma verontwaardigd.
Volgens de burgemeester van Naarden, Peter Rehwinkel, is de kwestie eenvoudig: de provincie vindt een fusie noodzakelijk, dus die komt er. Het college van B&#038;W heeft afgelopen vrijdag ‘de G4’ voorgesteld, een fusie met Bussum, Muiden en Weesp. Desalniettemin waardeert Rehwinkel de hartstocht van het PVBN. ‘Ik zal ze bij de fusie betrekken, dan kunnen ze helpen de Naardense identiteit te behouden.’ Maar het PVBN heeft zelf al een plan klaarliggen. ‘De Naardense politiek neemt de burgers niet serieus,’ zegt Boomsma. ‘De fusie wordt ons opgelegd.’ En dus is er volgens hem maar één oplossing om invloed uit te oefenen: een nieuwe politieke partij oprichten. De Partij voor het behoud van Naarden zal spoedig spreken.
Carolina Lo Galbo
Heimwee naar Ayaan
De jonge vrouw die aan gespreksleider Pieter Hilhorst vertelde dat Nederland zo saai was zonder Ayaan Hirsi Ali, moest duidelijk iets overwinnen. Ze heette zelf ook Ayaan, was Somalische en had zich soms dood geërgerd aan de ferme uitspraken van haar naamgenote. ‘Toch mis ik haar,’ zei ze verlegen. ‘Tijdens de verkiezingscampagne had niemand het over integratie. Zonder Ayaan is dat debat helemaal verstomd.’ Moslims vatten haar uitspraken veel te persoonlijk op, vond deze Ayaan. ‘Als ik aan mijn familie zou vertellen dat ik het jammer vind dat Ayaan Hirsi Ali weg is, zouden ze me vragen of ik wel goed bij mijn hoofd ben. Je moet als moslim positie kiezen als het om Ayaan gaat. Steun aan Ayaan betekent verraad.’
Aanleiding voor de samenkomst in De Rode Hoed afgelopen zondag, was het verschijnen van De orkaan Ayaan, geschreven door Volkskrant-journalisten Sara Berkeljon en Hans Wansink. Een debat gewijd aan de erfenis van Ayaan Hirsi Ali. Had ze het land goed gedaan? Of juist niet?
Het panel, Afshin Ellian, jurist en publicist, Fatima Elatik, PvdA-politica, schrijfster Nahed Salim en GroenLinks-Kamerlid Naïma Azough, oordeelde verdeeld over de erfenis van Ayaan. ‘Ze was te provocerend,’ zei Azough. ‘Ze heeft Nederland op de Europese kaart gezet,’ meende Ellian juist. Terwijl het wat oudere, voornamelijk Nederlandse publiek vooral vond dat Hirsi Ali belangrijke taboes doorbroken heeft. Politicoloog Jos de Beus noemde het opmerkelijk dat er sinds haar vertrek nauwelijks meer over haar wordt gesproken. Werd de omstreden Ayaan dan helemaal niet gemist? ‘Rutte zwijgt over haar, net als Verdonk,’ merkte De Beus op. Hij hoopte vurig dat iemand anders haar rol alsnog zal overnemen. ‘De uitspraken van Donner over de sharia vielen zonder Ayaan in het luchtledige.’
Voor de meeste Rode Hoed-bezoekers was het echt een middagje uit. Eerst was er koffie met een kerstkransje in de foyer, daarna gezellig luisteren in de voormalige schuilkerk met een borreltje na.
Toch een beetje raar, een middag over ‘het fenomeen’ Hirsi Ali, zonder dat ze er zelf bij was. Het gaat goed met haar, vertelde haar uitgever Tilly Hermans, die al meer dan vijftigduizend exemplaren van haar autobiografie Mijn vrijheid verkocht. Binnenkort verschijnt ook nog eens de Amerikaanse editie. Ze werkt heel hard en heeft voorlopig geen plannen om even naar Nederland te komen, vertelde haar voormalige medewerkster Ingrid Pouw. ‘Ayaan voelt zich helemaal thuis in Amerika.’
Margalith Kleijwegt
Alles is literatuur
Boodschappenlijstjes die zijn achtergelaten in mandjes van de supermarkt. De gebruiksaanwijzing van de dvd-speler. De ingrediënten op een pak sinaasappelsap. Volgens de neerlandicus Johan Sonnenschein kan alles literatuur zijn. Ook de straatnamen van Almere. Hij vouwt de stadsplattegrond open, ‘van Falk, schaal 1:125.000’ en neemt zijn publiek mee kriskras de wijken door. In het noorden langs Aan de koers, Lijzijde, Land in zicht en Voor anker. Dan, ‘hoe kómen ze erop’: Het Realiteitspad. Een park dat Het Spanningsveld heet. Zo komen we in de stripheldenwijk: de Pa Pinkelmanstraat, de Bommellaan, de Joostlaan. We zien de Duckbuurt, waarbij Kwik, Kwek en Kwak opvallend ontbreken. Aan de Kuifjestraat grenst het Bobbyplantsoentje. De kracht van zijn betoog zit in de opsomming waar geen eind aan lijkt te komen. ‘En de weg naar een voetbalveld heet Competitiepad,’ zegt hij. ‘Almere staat op eenzame hoogte als het gaat om absurdistische naamgevingen. Maar het maakt een opgelegde indruk, hier is benoemd zonder enige vorm van hiërarchie.’ Dat maakt het bizar.
Het publiek in de zaal van het Amsterdamse Literair Podium Perdu, gespecialiseerd in poëzie, hangt aan zijn lippen. Deze avond staat in het teken van de omgevingsliteratuur. Zo genoemd door de Oulipo-groep (Ouvroir de Littérature Potentiëlle), in 1972 opgericht. Oulipo bestudeert niet-literaire teksten. In Perdu lezen Nederlandse dichters, schrijvers en literatuurtheoretici teksten naar keuze voor uit ‘de derde sector’ – de eerste is, volgens Oulipo, hoog-literair werk, de tweede ontspanningsliteratuur. Daar is natuurlijk K. Schippers, een van de voormannen van Barbarber, ‘tijdschrift voor teksten’ dat tot 1971 bestond. Ook Barbarber wilde elk onderscheid tussen kunst en werkelijkheid, tussen het poëtische en het banale opheffen. Het blad drukte onder meer ready mades af. Schippers vertelt over de onlangs overleden antiquaar Pier Rienks. In veel boeken die hem werden aangeboden zat nog wat. Dat verzamelde hij: ‘Een doos vol schatten. De inhoud sloeg álles: voedselbonnen, de waslijst van het Imperial Hotel in Tokio, strafregels, menu’s.’
Barbarber begon die teksten te publiceren. ‘Steeds vond je de rest van een gebeurtenis.’ Hij leest er een aantal voor, tot genoegen van de toehoorders. ‘Ready mades,’ zegt hij, ‘hebben nooit een status gekregen. Er zit altijd iets stugs in. Het zijn teksten, lijstjes waar je ogen maar even over dwalen, dan leg je ze weer weg. Van sommige woorden ontgaat je de betekenis: als een voorwerp onder een laken.’
En Almere? Sonnenschein: ‘Neem eens een kijkje. Of koop althans de kaart – een ready made.’
Martje Breedt Bruyn
Bier, bloedworst en Bouterse
Vol verwachting stromen de bezoekers toe. Met duizenden tegelijk. Alsof ze op weg zijn naar een van de zeldzame interlands van het nationale voetbalteam. Volop bier, bara’s en bloedworst te koop in de tientallen kraampjes. Het mag dan de officiële afsluiting van de partijverkiezingen zijn, vanavond is het vooral feest. Het voorprogramma is al in volle gang. Een Chinese drakendans, kaseko-muziek en een Javaans bandje, afgewisseld door snoeiharde hits van Papa Touwtjie. Het publiek verwacht vooral antwoord op de vraag hoe het met de leider gaat. Wat is er waar van de geruchten over zijn ziekte?
Eerst een intimiderende peptalk van een in militair uniform gestoken parlementariër en een lange, weinig bevlogen toespraak van bestuurslid Jenny Geerlings-Simons. Wanneer Simons het roer overneemt, is de kans groot dat de Nationale Democratische Partij eindelijk tot de regering toetreedt. Met haar valt immers best te praten, terwijl ‘Baas’ elke toenadering bij voorbaat onmogelijk maakt.
Maar waar blijft hij? De speaker zweept iedereen op om nog harder te schreeuwen. De muziek zwelt aan, de rookmachines gaan vol open. Boven het podium drentelen bodyguards nerveus heen en weer. Dan het grote moment. Geflankeerd door in traditionele klederdracht uitgedoste jongeren komt Desire Delano Bouterse te voorschijn. De partijleider incasseert glimmend van trots de staande ovatie. Een subtiele shuffle vanuit de heupen en talloze vrouwen zetten het op een krijsen.
Eerst een applaus voor de commissie 9 december voor de vlekkeloze organisatie van deze meeting. Stom toeval, die datum, maar het zijn anderen die daar wakker van liggen. Dan gaan de felicitaties uit naar herkozen staatsmannen in de regio: Chávez, Lula, Morales en zelfs Ortega. Volgt een uitvoerig betoog over het 8 decemberproces. Conclusie: het is een politiek ding, waar niemand op zit te wachten. Een waarheidscommissie zou beter zijn voor het land, of liever nog, algehele amnestie.
Dan de toestand in de wereld. Armoede, de triljoenenschuld van ontwikkelingslanden, buitenlandse ondernemers die met de Surinaamse bodemschatten aan de haal gaan. En wat doet Venetiaan? Niets. Daar is hij niet eens toe in staat. Tot grote hilariteit imiteert Bouterse de verre van soepele motoriek van de president. Ook andere machtsbeluste en corrupte politici uit de regering krijgen ervan langs. Dan komt Bouterse met een verrassing: hij roept op tot de vorming van een nationaal kabinet. Zijn partij heeft er genoeg kennis en menskracht voor in huis. Nee, zelf hoeft hij niet zo nodig. Hij blijft liever partijleider.
Het publiek wordt er niet warm van. De literflessen bier gaan nog eens rond. De belangrijkste boodschap is allang overgekomen: aan hun leider mankeert helemaal niets. Straks kunnen ze met een gerust hart gaan slapen.
Diederik Samwel

Martje Breedt Bruyn

Margalith Kleijwegt

Carolina Lo Galbo

De kleine wereld

Afscheid van Ayaan
Commentatoren van Vanity Fair tot de Los Angeles Times spraken de afgelopen dagen hun verbazing uit over de gedwongen verhuizing van Ayaan Hirsi Ali. Niet die naar de Verenigde Staten, waar ze per september domicilie kiest. Maar gedoe over haar flat in Den Haag, waarover de buren klaagden dat die zo opzichtig beveiligd werd dat hun huizen in waarde dalen. Ik had deze week een journalist van de International Herald Tribune aan de lijn die zich erover verbaasde dat zulks in dit land zonder grote ophef kon passeren. ‘Het zijn niet de mensen bij wie je in de oorlog om onderdak zou vragen,’ merkte ik op. ‘We kunnen alleen maar hopen dat wij wel voor die proef zouden slagen,’ antwoordde hij. Nee, veel kleinzieliger kon het niet in Nederland. Leek het. Tot vorige week het tv-programma Zembla met veel misbaar oprakelde wat al jaren bekend is. Ayaan Hirsi Ali heeft bij haar lang geleden ingediende asielaanvraag gelogen over het land waar ze vandaan kwam en de urgentie van haar verzoek om onderdak. Ze heeft daarover de VVD al ingelicht toen ze zich in 2001, let wel, op hun uitdrukkelijk verzoek verkiesbaar stelde. Niets nieuws dus. Maar de minister van Vreemdelingenzaken Rita Verdonk berichtte op verzoek van enkele direct in de pen geklommen kamerleden dat zij de zaak ‘zal onderzoeken’, met de impliciete belofte dat het recht ook hier zal zegevieren. Zo ver hoeft het nu niet meer te komen. Hirsi Ali begint per september een nieuw leven in de Verenigde Staten aan het uiterst conservatieve American Enterprise Institute. Dat is wederom een opmerkelijke stap naar rechts voor iemand die begon in een PvdA-denktank. In elk geval kan Hirsi Ali een nieuw leven beginnen als gerenommeerd intellectueel in een land waar serieuze tijdschriften als Foreign Affairs en Prospect haar, als eerste Nederlander, plaatsen op de ranglijst van ’s werelds grote geesten.
Hirsi Ali maakt met haar overstap hopelijk een eind aan de onverkwikkelijke affaire rond haar asielaanvraag. Maar het is een schande dat die heeft kunnen ontstaan.
Je kunt klagen over de wijze waarop de politica de media bespeelt, over de eentonigheid van haar boodschap, wellicht zelfs over haar absentie in Den Haag. Maar mag de vrouw die niet zonder bescherming over straat kan, die jarenlang ondergedoken zat omdat ze met moord bedreigd werd, die op gruwelijke wijze een goede vriend verloor op wiens lijf een brief geprikt werd met de boodschap dat zij het feitelijke doelwit was; mag die vrouw onderdak vinden in een land dat zich voor kort nog mocht verheugen in de reputatie van een intellectuele vrijstaat?
De LA Times noemde Nederland ‘een land dat worstelt met zijn goede bedoelingen’. We moeten niet verbaasd staan als deze week internationale commentatoren concluderen dat Ayaan op de vlucht is geslagen voor het land waar zij onderdak had gezocht. Het is te hopen dat niemand de schande groter maakt door te klagen dat Hirsi Ali haar democratische plicht als volksvertegenwoordiger verzaakt door voortijdig op te stappen.
Frank Poorthuis
Feestje in het Grootoosten
In ravenzwarte toga’s gehuld staan de rijzige gestalten in een cirkel. Ze prevelen onbekende woorden, maar duidelijk is dat zij snode plannen smeden om de heersende macht omver te werpen. Bij het flauwe schijnsel van de druppelende kaarsen houdt een schim plechtig een dik boek omhoog.
Deze fantasiebeelden maken in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag snel plaats voor de realiteit. De vrijmetselaars zijn bijeen voor de presentatie van het jubileumboek, ter gelegenheid van het tweehonderdvijftigjarig bestaan van de Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten der Nederlanden. Een gedempt geroezemoes stijgt op uit de hal.
‘Kijk, grootmeester Van Rossum draagt een gekleurde bril. Zou hij de zaken vandaag soms gekleurd bezien?’ Henk Koning, ooit staatssecretaris van Financiën, kijkt geamuseerd naar de belangrijkste man van de Nederlandse Vrijmetselaars. Die zal zo meteen het eerste exemplaar in ontvangst nemen. Koning schikt zijn krijtstreeppak goed en vervolgt zijn gesprek met de 84-jarige heer Z., oud-Eerste-Kamerlid. Deze is van de oude stempel en wenst zijn naam niet openbaar te maken.
De meeste vrijmetselaars zijn de zestig ruim gepasseerd. Ze zijn trots op hun rijke historie, die begon bij de middeleeuwse bouwgilden. Ook Mozart, Goethe en Jacob van Lennep waren vrijmetselaars.
Anti-dogmatisch betekent in totalitaire systemen staatsgevaarlijk. ‘En dus hield Hitler lijsten bij van vrijmetselaars.’ Aan het woord is Pierre Olman, zakenman en gedeputeerd grootmeester, een soort vice-voorzitter. ‘Maar zodra democratie en vrijheid van meningsuiting zegevieren, schieten de loges, de werkplaatsen van vrijmetselaars, als paddestoelen uit de grond.’
Zo slecht is het met Nederland kennelijk niet gesteld, want er zijn nu 144 loges met zo’n 6500 leden, onder wie moslims, joden, ongelovigen. Zelf is Olman van huis uit katholiek. Een goede vriend, zelf Vrijmetselaar, wees hem op de Orde. Zijn gevoel voor riten, stammend uit zijn katholieke kinderjaren, kwam hem goed van pas. De inwijdingen en rituelen, ‘ritualen’ in vrijmetselaarsjargon, gaan nog altijd in geheimzinnigheid gehuld. Volgens Olman omdat ze niet uit te leggen zijn aan buitenstaanders. ‘Als je een rituaal alleen maar op papier leest, klinkt het belachelijk.’
De Nederlandse vrijmetselaars hebben gekozen voor openheid. ‘Het elitaire is er vanaf,’ zegt Olman. ‘Iedereen kan zich aanmelden, maar dan moet je wel achter die tv vandaan komen en begaan zijn met de maatschappij.’ Heb je de vrijmetselaarsmentaliteit, dan is er altijd plek. Een verlegen violist werd afgeraden bij een goedgebekt gezelschap te gaan. ‘Die is nu heel content bij een rustigere loge.’
De heren Z., Koning en Olman lopen de zaal in waar grootmeester Van Rossum het jubileumboek in ontvangst zal nemen. Daarna krijgt elke vrijmetselaar een exemplaar. In zevenhonderd pagina’s worden de mysterieën van de vrijmetselarij ontrafeld. Het geheim is voor oningewijden gewoon bij de boekhandel te koop.
Carolina Lo Galbo
The Deer Hunter
Congreslid en oud-‘Marine’ John Jack Murtha doet het goed in het chique restaurant The Modern. Een snelle clientèle frequenteert deze recente uitbreiding van het Museum of Modern Art: mannen in pak met grijsblauw diplomatenhaar, vrouwen in power suits. Binnen zitten zestig New Yorkse movers and shakers, donoren van de Democratische Partij. In ruil voor hun ‘patriottische’ financiële steun krijgen ze een lunchbriefing van de man die de Democraten weer hoop geeft. Buiten in de door wolkenkrabbers omzoomde beeldentuin lopen verdwaasde toeristen tussen modern sculptuur. Dik glas scheidt beide werelden.
Kolonel Jack Murtha werd in 1974 als Democraat en eerste Vietnam-veteraan gekozen in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Amerikanen die het weten, dreunen desgevraagd zijn medailles op: één Bronze Star met Combat ‘V’ en twee Purple Hearts. Ongevraagd voegen ze eraan toe dat kolonel in de marines ‘a very big deal’ is. Zijn heuvelachtige district in West-Pennsylvania diende als decor in de Vietnam-film The Deerhunter.
Als belangrijkste Democraat in het Huis die gaat over militaire budgetten stemde hij vóór Irak. Hij kwam tot inkeer en riep zes maanden geleden op tot onmiddellijke terugtrekking. ‘Cowards cut and run, Marines never do,’ luidde het Republikeinse antwoord. Het Witte Huis beschuldigde Murtha van ‘gebrek aan ruggengraat’. Hij zou het ‘beleidsstandpunt van Michael Moore’ vertegenwoordigen. Inmiddels steunt een meerderheid van de Amerikanen zijn visie.
‘Militair kunnen we het conflict niet winnen,’ zegt Murtha. ‘We zitten klem in een burgeroorlog. Wij zijn van bevrijders bezetters geworden. Natuurlijk willen de Irakezen ons eruit gooien. Als de Fransen waren gebleven na afloop van onze eigen revolutie eind achttiende eeuw hadden wij ze er ook uitgegooid.’
Murtha geeft de Bush-presidenten al langer advies aangaande het Midden-Oosten. ‘Number 41 (vader Bush) was een eersteklas diplomaat, die ervoor zorgde dat de coalitiepartners meebetaalden aan de eerste Golfoorlog. De huidige oorlog kost ons tot nu toe 327 miljard dollar (Afghanistan en Irak) en dat betalen we zelf. Ik was het ook niet altijd eens met de oude Bush maar hij vroeg het ons tenminste. Nummer 43 daarentegen is the most isolated president I’ve ever seen.’
Een week later spreekt Murtha in restaurant The Waterfront, met uitzicht op de San Francisco Bay. Tout San Fran., allen ‘dear friend’ (lees: donor) van de Democraten, doet zich te goed aan vis en witte wijn. Ik zit naast de oprichtster van Esprit.
‘Irakese verkiezingen en kabinetsvorming worden gepresenteerd als vooruitgang,’ verkondigt Murtha. ‘Maar de hearts and minds van de Iraki’s, van de Amerikanen en de rest van de wereld hebben we verloren.’
Na de lunch rijden we naar een afgeschermde landingsbaan van het Oakland-vliegveld. Een donor leent Murtha zijn privévliegtuigje waarmee we naar Los Angeles vliegen voor een zelfde soort ritueel later die avond. Onderweg in het piepkleine vliegtuig zit de op een grijze grizzlybeer lijkende Murtha wijdbeens tegenover me. Achter mijn rug zit de piloot. We hadden een Gulfstream verwacht, maar zitten nu beteuterd in een klein propellertje.
Vliegveld Burbank is verlaten en de ondergaande zon geeft Los Angeles een magische glans. Onder begeleiding van in zwarte leren rijlaarzen gestoken State Troopers zoeven we door de stad. In een hip restaurant wacht de volgende groep donoren. Helaas spelen de LA Lakers vanavond thuis en dus is iedereen die er echt toe doet bij de wedstrijd. Ingeklemd tussen de sinaasappelkoning van Californië en zijn totaal verbouwde blondine praat veteraan Murtha over de martelpraktijken in Abu Ghraib. Nippend aan zijn cocktail vraagt de sinaasappelman of Bush kan worden afgezet? ‘Nee, het Huis is nog steeds in republikeinse handen.’
Michiel Vos
Arthur Docters van Leeuwen
…loopt wat moeilijk want hij is onlangs door zijn eigen vrouw aangereden, toen ze op zijn aanwijzingen aan het inparkeren was. Dat is een constructie waar je op velerlei wijzen mooie symboliek in kunt zoeken en spannende conclusies aan kunt verbinden. Maar dat doen we nog even niet. Docters’ kwetsuur belet hem niet de ene na de andere señorita aan te steken. In de twee uur dat we aan zijn keukentafel zitten, paft hij er zo’n tien weg. Dat betekent dat hij minstens vijftig keer met zijn aansteker de sigaartjes heeft her­aangestoken. Want er de brand in houden blijkt nog niet mee te vallen.
Een paar dagen nadat we hem spreken zal hij in Nova bekend maken dat hij zich kandidaat stelt voor het VVD-kamerlidmaatschap, mei 2007. Hoe dat zo? Na enkele decennia in het openbaar bestuur wil hij wel eens aan de andere kant zitten, vertelt hij op televisie.
Ons gesprek meandert langs de toppen en de dalen van zijn imposante loopbaan, de Nederlandse politiek, de toestand van het openbaar bestuur en de financiële markten waar hij als voorzitter van de AFM over gaat. We praten over zijn overstap van D66 (‘ze hadden gewoon niet in Balkenende I moeten stappen’) naar de VVD, de noodzaak van een ministerie van Veiligheid, de ministersposten die hem door de LPF waren aangeboden (‘ik kon van Eerdmans alles krijgen wat ik wilde’) en zijn steun voor Mark Rutte boven Verdonk (‘zij is minder breed’). Maar geen woord over zijn opmerkelijke overstap naar de politiek. Weet hij het dan nog niet? Jazeker wel. De aanmelding voor zijn kandidatuur heeft hij al weken her de deur uitgedaan. Maar Docters van Leeuwen, geen onverdienstelijk schaker, speelt graag op meerdere borden tegelijk. Een mooi interview in Vrij Nederland waarin het beoogd kamerlid de zwaarte van zijn kandidatuur kan onderleggen met weidse vergezichten en diepzinnige getuigenissen. Maar de primeur plant hij op de televisie. Te meer daar binnen de VVD-gelederen grote zenuwachtigheid ontstaat over de victory land­slide die Rita Verdonk dreigt te gaan maken bij de leiderschapsverkiezingen binnen de liberale partij. De steun van een man als Docters kan de status van inmiddels bungelend tegenstander Mark Rutte aanmerkelijk verhogen. Dus wordt hem deze week dringend uit kringen van weldenkende liberalen gevraagd (hij rekent tot zijn vrienden de VVD-coryfeeen Gerrit Zalm, senator Uri Rosenthal en Jozias van Aartsen) het een met het andere te verbinden. Arthurs Docters van Leeuwen, het intellectuele kanon uit Den Haag, is dus bereid voor de VVD in de Kamer plaats te nemen en doet dat het liefst als Mark Rutte het leiderschap verwerft, horen de kijkertjes van Nova. En ook de verslaggever die deze week zijn verbaal en nicotineuze vuurwerk mocht ondergaan.
We bellen zondagmorgen naar Docters’ woordvoerder. Was dit dezelfde Docters van Leeuwen die dinsdag nog zei dat hij niet wist hoelang hij nog bij de AFM zat, omdat er nog zoveel werk te doen was? Ach, Docters dacht… horen we. Nou ja, een ding heeft het aanstormend kamerlid in ieder geval bewezen: dat hij het als een echte politicus achter de ellebogen heeft.
Frank Poorthuis
Vedette op sokken
De vedette loopt op zijn sokken van het veld van het olympisch stadion. Zijn voetbalschoenen heeft hij net aan een jongen in een rolstoel gegeven. Die heeft hij deze zomer toch niet nodig. Wie weet neemt hij nog een paar weken vakantie in zijn moederland. En daarna kan hij zich hopelijk concentreren op de laatste missie in zijn lange voetbalcarrière: ‘Ajax zijn gezicht teruggeven’, zoals de tekst op dat levensgrote spandoek op de tribune luidt. Met Henk ten Cate kon hij tenslotte prima overweg in Barcelona. In het voorbijgaan krijgt hij een brasa van assistent-coach Bogarde: dat hij zo’n fijne pot heeft gespeeld. Hij had wel lusu gevoetbald, ontspannen. Bovendien, vijfduizend euro per goal had de minister toch gezegd? Dan tikt die 5-1-overwinning van de Suriprofs lekker aan.
Het applaus van al die Srananman op de tribune, dat doet hem wel wat. De veiligheidsbril gaat af en gewillig poseert hij met jonge en oudere fans. Handtekeningen? Geen probleem. Liever dan die voorspelbare gesprekjes in de mixed zone: had hij nog stiekem gehoopt op een plaatsje in de selectie? Heeft hij nog contact gehad met de bondscoach? Even draait hij zich om en drukt zijn gebalde vuist tegen die van Ajax-aanvaller Ryan Babel. Die is er wél bij, volgende week.
Geduldig baant hij zich een weg langs de journalisten. Radio Tamara uit de Bijlmer krijgt een apart interviewtje. Ook al omdat de verslaggever wil weten of hij de laatste tijd nog contact heeft gehad met zijn familie overzee. En wat hij voelt als hij weer de kleuren van zijn land mag verdedigen. Precies, dáár gaat het vanmiddag om! Dat gezeur over het WK. Het belangrijkste is dat er nu géld wordt ingezameld.
Even opfrissen, kijken of ze nog ergens pasteitjes hebben en dan door naar de televisie-uitzending in Hotel Arena. Stanley Menzo, voorzitter van de Suriprofs, heeft net verklaard dat de collecte in het stadion ruim dertigduizend euro heeft opgeleverd. Tante Es heeft gebeld met Patrick Kluivert die een deel van de opbrengst van zijn boek naar Suriname gaat overmaken. Ook Clarence Seedorf was aan de lijn vanuit Italië, die doet er tienduizend euro bovenop. Dan zijn de studiolampen op hem gericht. Het rode lampje van de camera brandt. Humberto Tan houdt de microfoon onder zijn neus. Hij kan toch niet achterblijven bij Clarence? Edgar Davids grijnst van oor tot oor. Vijftienduizend, dat mag geen probleem zijn.
Diederik Samwel

Giovanni’s droom