Hij heeft meer aan zijn hoofd dan de wedstrijdtactiek. Henk ten Cate (52), nog niet zo lang terug uit Barcelona, kijkt naar de hele ‘entorno’. Voor zijn spelers vindt hij werkomgeving, sfeer, omgangsvormen en groepsproces minstens zo belangrijk. In de juiste entorno komen de punten vanzelf. Maar hoe hij ook zijn best doet, de nieuwe hoofdtrainer van Ajax heeft lang niet alles in de hand. ‘Talent genoeg. Geef ons nog even de tijd.’

Op vrijdagmiddag 1 december 2006, een dag na de 2-0-nederlaag in het UEFA-Cup-duel tegen Español, de nummer veertien uit de Spaanse competitie, staat Ten Cate ontspannen op de tribune voor een fotosessie. Fris gedoucht na de training, jasje, spijkerbroek en suède schoenen. Nee, hij heeft er niet minder om geslapen. ‘Vroeg of laat komt elke club in een dergelijke fase. Ik merk dat sommige mensen om mij heen onrustig worden, maar ík word niet onrustig. Laten we hopen dat Huntelaar er zondag twee inschiet, dan komt het vertrouwen vanzelf weer terug.’

En weg is hij. Een uur later ploft hij neer in de perskamer. Tijd voor een broodje krabsalade. Moeten we het nog hebben over de wedstrijd van gisteren? Wat hij vanaf de bank kan doen bij een dreigende nederlaag? ‘Rust bewaren. Het heeft geen enkele zin om onophoudelijk als een malloot te gaan gebaren of schreeuwen. Voor je het weet slaat het over op de spelers en dan verliezen ze zichzelf. Nee, dat betekent niet dat ik er als een dood vogeltje bij zit. Ik ben strijdbaar; het moet raar lopen als ik het hoofd in de schoot leg.’

Ten Cate verontschuldigt zich: zijn oudste dochter is aan de telefoon. Nee, het wordt wat later. Ze moet maar een taxi naar huis nemen; hij betaalt haar straks wel terug. ‘Een ontstoken kaak, de arme schat. Zo’n hoofd, man. Ze heeft er nu van die drains in.’