Fotodocument
Op de Ibis zeevaartschool in het Vlaamse Oostende worden honderdtien jongens in de leeftijd van vijf tot achttien jaar opgeleid. Alle jongens, groot of klein, hebben eenzelfde intense energie. Die energie is naar buiten gericht, wild, onstuimig. Veel jongens komen uit gebroken gezinnen, anderen zijn wees of waren thuis onhandelbaar. Ze dragen dezelfde littekens op hun ziel en zijn door het lot als broeders bij elkaar gebracht.
Hun onmacht, hun verdriet en hun woede: dat brengt een energie voort die fysiek voelbaar is, ervoer fotograaf Titus Simoens, die de jongens vastlegde voor zijn project Blue, See. Maar wanneer ze onder elkaar zijn, transformeert deze energie. Ze brengt geen bravoure meer voort, of bitterheid. Onder elkaar is er liefde, trouw en broederschap.
Uniform
Simoens zat afgelopen jaar na sinterklaasavond op bed bij een van de kleinere jongens. Het ventje was ziek en kon die dag niet meedoen aan het programma. Hij wilde Si­moens de chocola geven die hij van Sinter­klaas cadeau had gekregen. Niet een stukje, nee, alles. Dat chocolademoment was volgens Simoens typerend voor de manier waarop de Ibis-scholieren met elkaar omgaan: anderen voorop stellen.
Dat moment kwam voor de fotograaf niet vanzelf. Hij had er veel moeite voor moeten doen om dicht bij de jongens te komen. Zijn eerste dagen op het internaat deed hij mee met wat de leerlingen deden: samen boterhammen smeren, samen afwassen, samen huiswerk maken, samen de zee op. Lang­zaam­aan werd hij onzichtbaar. Hij fotografeerde de jongens in bed, tandenpoetsend voor de wasbak, op de boot. En hij werd verrast. Hoewel ze vaak een tragisch verleden hebben, verschillen de jongens in de kern niet van andere leeftijdgenoten. Ze hebben ook Facebook. Ze praten ook over meisjes. Ze zijn ook zichzelf aan het ontdekken.
Toch is de perceptie van de buitenwereld vaak anders. Laatst gingen de oudere jongens van de school bowlen. Een andere, ‘gewone’ school uit de buurt was ook op de baan. De afstand tussen die twee groepen was in alles merkbaar, maar werd niet uitgesproken. Dat hoefde ook niet. De jongens van Ibis dragen een uniform, worden gehaald en gebracht met een speciaal busje en hebben te luisteren naar striktere regels dan gewone leerlingen. Si­moens voelde de afkeer van de andere school, zag hoe hard kinderen voor elkaar kunnen zijn. Maar hij maakt zich geen moment zorgen om de Ibis-jongens. Op de bowlingbaan niet, in het algemeen niet. Ze vormen een front, ze kunnen het aan.

Vera Mulder

Zo rijk als de zee diep is

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips