Weerbarstige eenling
Wouter Douma, op 22 maart op drieëntachtigjarige leeftijd overleden, was een Wageningse socioloog die zich in zijn beginperiode verdiepte in de verandering van het gezin in agrarische gebieden. Voor mensen op zoek naar een levenspartner schreef hij Wie past bij wie. De afgelopen jaren vond hij inspiratie in het leven van de eerste christenen. Hijzelf noemde zich een humanistisch christen die zich vooral in de sociale traditie van zijn gereformeerde kerk thuis voelde. In de roerige jaren zestig had hij het rebelse studentenblad Belhamel opgericht en namens Progressief Personeel zat hij tijden als enig gekozen lid in het behoudzuchtige hogeschoolbestuur. Hij pleitte voor democratisering en kreeg het zwaar te verduren. Op zoek naar afstand en rust fotografeerde hij wolkenluchten, bestudeerde de sterren en werd eens tijdens een wandeling net niet getroffen door neerstortende stukken meteoriet. Hij las sciencefiction, gefascineerd als hij was door de vraag hoe samenlevingen er in de toekomst uit zullen zien. Hij leefde sober en vond soms bij een tweedehandswinkel een mooi jasje. Een zekere mate van weerbarstige eigenwijsheid kon hem niet worden ontzegd. Bij zijn crematie werd hij dominant en bescheiden genoemd. 
Wouter Hugo Douma werd op 2 mei 1928 in Maastricht geboren. Zijn vader, afkomstig uit Friesland, had er als meubel- en instrumentenmaker werk gevonden bij het Rijkslandbouwproefstation. Het gezin woonde in een protestantse enclave. Toen Wouter vier jaar was, werd zijn vader amanuensis op de Landbouwhogeschool in Wageningen, afdeling veeteelt. Daar, te midden van de bossen, de weilanden en het water, ontstond Wouters liefde voor de natuur. Hij en zijn jongere broer waren altijd buiten, ze haalden veel kattenkwaad uit en als ze het te bont maakten, sloeg hun moeder hen met de dikke stok waarmee zij de was in de wastobbe roerde. Toen de stok op zijn billen brak, was hij niet meer bang voor zijn moeder. Wouter bleek een leergierig jongetje te zijn, las de krant en mocht, tot verbazing van zijn ouders, naar het gymnasium. Zij kozen voor het openbaar lyceum. Als gereformeerde jongen uit een eenvoudig milieu had Wouter het niet altijd makkelijk tussen de vrijzinnige en niet-gelovige kinderen van goede stand. De oorlog maakte diepe indruk. De dochter van de schooldirecteur was lid van de Hitlerjugend, bij de buren zaten Joodse onderduikers en een buurjongen die als SS&#8217;er naar het oostfront ging, dreigde Wouters vader aan te geven omdat hij naar Radio Oranje luisterde. Zowel in 1940 als 1944 werd heel Wageningen geëvacueerd. De eerste keer tijdens de gevechten rond de Grebbeberg, per rijnaak richting Rotterdam, de tweede keer moest iedereen maar ergens een onderkomen vinden. Wouter kwam met zijn ouders en broer terecht bij een boerengezin in Barneveld, ze kregen het kippenhok. 
Na de bevrijding was Wouter op school actief in de debatingclub; Indië was een fel discussiepunt. Hij had sociologie in Utrecht willen studeren, het bleek te duur en hij koos voor agrarische economie in Wageningen. Hij studeerde cum laude af en werd docent. Op een bijeenkomst van Jeugd en Evangelie ontmoette hij zijn toekomstige vrouw Janneke, dochter van een hervormd predikant. Dat was niet zo best, zo&#8217;n gereformeerde jongen. Maar het is goed gekomen. Wouter stapte van de ARP over naar de PvdA, demonstreerde tegen Vietnam en kruisraketten en knokte op de hogeschool voor bestuurlijke vernieuwing. Bij de bezetting van de hogeschool in 1980 was hij het enige lid van het bestuur met wie de studenten wilden onderhandelen. Toen de zaak uit de hand dreigde te lopen, steunde Wouter &#8211; onder protest &#8211; het besluit om de ME in te roepen. Dat hebben de studenten hem niet gauw vergeven, en hij heeft er diep onder geleden. Wouter bleef een weerbarstige eenling. Hij hield van tuinieren, houthakken en vuurtje stoken. Van boze buren trok hij zich weinig aan. Hij zette zich in voor het landelijk oecumenisch arbeidspastoraat Disk en volgde vol bewondering het werk van zijn vrouw bij het tot stand brengen van de Protestantse Kerk in Nederland. Hij genoot van zijn kinderen en kleinkinderen en was verontwaardigd over de &#8216;veel te dure&#8217; verbouwing van de Gereformeerde Bevrijdingskerk in Wageningen. Pas nog bracht hij een bezoek aan het tentenkamp Occupy in Rotterdam. Hij hield van eenvoud en regelmaat. Elke avond voor het slapen gaan dronk hij een glaasje vieux met honing op heet water.
Suggesties voor deze rubriek? Mail naar uithetleven@vn.nl

peter brusse

Uit het leven

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips