Zo is het begonnen: ik lag rustig naast Polly te slapen, net als anders. Toen werd ik ineens gewekt door een stem die zei: voor de sneeuw smelt, ga jij een rake sneeuwbal werpen waarbij vijf liter bloed zal vloeien. Ik zat meteen rechtop. Het was niet de stem van mezelf uiteraard en al helemaal niet de stem van Polly omdat die lekker lag te knorren. We houden het er maar op dat iets, ik weet niet wat, zin had om mij in alle vroegte te wekken en met zo’n vreemde opdracht op te zadelen.
Polly’s schuld
