10-01-2009
Door Kees Driessen

Bloody Mondays & Strawberry Pies

Het is geen gemakkelijk onderwerp voor een film: verveling. Mensen gaan naar de bioscoop voor entertainment. Ze willen lachen, huilen, desnoods huiveren. Het ergste wat er, commercieel gezien, kan gebeuren, is dat ze zich vervelen.

Daarom is het een prestatie van formaat dat Coco Schrijber een boeiend filmessay heeft gemaakt over verveling. Want wat is dat, verveling? Niet per se negatief. Eerder vertelde ze in Vrij Nederland (november 2008): ‘Een Gouden Kalf winnen is leuk [voor Bloody Mondays & Strawberry Pies; KD], maar het echte geluk zit ’m bij mij in het nietsdoen.’

Schrijber toont in deze documentaire zeer uiteenlopende mensen voor een weids beeld van stress, verveling, werkdruk, reflectie en onthaasting. Het HEMA-meisje dat droomt van meer; de moordenares-uit-verveling, die de inspiratie leverde voor de hit I Don’t Like Mondays; de woestijnnomade die gestresst raakt van de vraag welke dag het is; de...