Roman
in Marion Bloems nieuwste roman vertelt een succesvol acteur, terugkijkend op zijn leven, over zijn grote liefde Etna. Hij richt zich daarbij tot een kind dat hij bij haar verwekte, maar nooit heeft gekend. Een schuldbekentenis van een vader die nooit een vader heeft kunnen zijn, maar dan wel een biecht doorspekt met seks. Want in Meer dan mannelijk is een man testosteron, een vrouw oestrogeen, en betekent terugkijken op je leven vooral terugkijken op je seksleven.
De viriliteit van haar mannelijke hoofdpersoon wordt door Bloem dan ook behoorlijk dik aangezet; hij is het vleesgeworden cliché dat een man niets anders doet dan zijn pik achterna lopen. Iedere vrouw die in zijn verhaal ter sprake komt, wordt onherroepelijk gevolgd door een bijzin in de trant van &#8216;…met wie ik af en toe stevig had liggen foezelen&#8217;, en een vrouw hoeft maar naar hem te kijken of tegen hem te praten of zijn &#8216;gereedschap&#8217; staat alweer fier overeind. Het sperma dat hij produceert is uiteraard overvloedig en van exquise kwaliteit, zoals blijkt als hij bekent dat hij &#8216;ooit literflessen kon vullen met een prachtige roomwitte geleiachtige substantie waar pornofotografen hun vingers bij zouden aflikken als ze die fonteinen (…) hadden mogen vastleggen&#8217;.
Het &#8216;mannelijke&#8217; uit de titel moet daarom in eerste instantie puur biologisch begrepen worden: de verteller is &#8216;meer dan mannelijk&#8217; in de zin dat hij een gekwadrateerde testosteronbom is, die zijn lul niet alleen achterna loopt, maar ook voortdurend ter sprake brengt. En om niet elke pagina opnieuw hetzelfde woord te hoeven gebruiken, is Bloem scheutig met synoniemen, zodat we behalve op veel pikken en lullen ook getrakteerd worden op penis, piemel, piem, piel, piet, pief, vent, lid, geslachtsdeel, jongeheer, gereedschap, kameraad en (beste) vriend &#8211; ik kan er een paar gemist hebben.
Tot zover de kennismaking met de meer dan mannelijke hoofdpersoon. Wat wil Bloem met dat karikatuur? Lustopwekkende literatuur is het in elk geval niet. Kunnen de eerste puberale seksscènes in het boek nog wel bekoren, in de loop van het boek werken ze in toenemende mate afstompend. Dat Bloem het leven van haar hoofdpersoon reduceert tot diens seksleven, is misschien vooral bedoeld om te contrasteren met de nadagen van de acteur, waarin hij zijn viriliteit compleet verliest. Als hij chemisch gecastreerd wordt in verband met de behandeling van prostaatkanker, moet hij ontmand door het leven &#8211; een echo van zijn vaders lot. Hier kan een tweede betekenis van de titel in gevonden worden: wat blijft er over als een man zijn mannelijkheid verliest; wat is hij behalve testosteron?
Niet veel, lijkt het voorgaande te impliceren. Anderzijds blijkt de man pas bij gebrek aan libido in staat te zijn om helder zijn leven te overzien en keuzes te maken die je hem als lezer al veel eerder had willen zien maken. Die tragiek van gemiste kansen is wat dit boek de moeite waard maakt, niet de lofzang op de lust die Bloem er mogelijk van wilde maken.
*** Marion Bloem, ‘Meer dan mannelijk’, Prometheus, 336 p.,€ 17,95

David Duijnmayer

Piel, piet, pief

Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots