Oude oom in te hip pak

Elma Drayer

Media

Het voorspel bood alvast veel vermaak. Peter Vandermeersch, de Vlaamse hoofdredacteur van NRC Handelsblad, hield zijn lezers de laatste weken nauwgezet op de hoogte van de gedaanteverandering die eraan zat te komen. Volgens hem snakte de meerderheid van zijn lezers naar kwaliteitsjournalistiek in ‘een modern strak pak’. Vandaar dat het avondblad na veertig jaar zou overgaan van het klassieke formaat op tabloid – pardon, op compact.

Een alleszins begrijpelijke stap, hoor. De oplage daalt al jaren gestaag. En dan moet je wat. Lievelingsvijand de Volkskrant heeft dezelfde operatie glansrijk overleefd. Hoog tijd, dachten ze in Rotterdam, om het erop te wagen.

De wens om ‘onmisbaar’, ‘toonaangevend’, ‘scherp’, en ‘intelligent’ te zijn, stond daarbij voorop. In een intern ‘documentje’ dat Vandermeersch met ons deelde, zette de hoofdredactie ‘de grote lijnen’ uit: ‘Wij garanderen onze lezer dat hij in Nederland niet beter, objectiever en grondiger kan geïnformeerd worden dan in NRC Handelsblad.’ De eisen die de krant zichzelf oplegde, klonken al even ambitieus. Ze varieerden van ‘betrouwbaar’,’breed’ en ‘aantrekkelijk’, tot ‘flexibel’, ‘eigenzinnig’ en ‘creatief’ – steekwoorden die inderdaad niet misstaan in de contactadvertentie van een eenzame veertiger.

Interessant: de nota repte met geen woord over de ideologische veren van het dagblad. Strevingen als, ik noem maar wat, het controleren van de macht, pal staan voor de vrijheid van meningsuiting en andere fijne liberale beginselen – ze waren in ‘de grote lijnen’ volstrekt afwezig. Of zou het heel 2011 zijn om te menen dat die er in dit tijdsgewricht niet meer toe doen?

De experimenteerdrift waaraan de krant zich de laatste maanden overgaf, stelde in dit verband weinig gerust. Het ooit zo bezadigde avondblad leek almaar dieper door de knieën te gaan. Een tegendraads columnist als Afshin Ellian moest verdwijnen, de kraaiende PVV’er Martin Bosma mocht blijven. Het sneust was wel het concept van pagina twee, waar pal naast de strook met het hoofdredactionele commentaar dagelijks een ratjetoe aan nieuwtjes belandde. Vorige week woensdag nog stonden er drie artikelen over de rel rond modeontwerper John Galliano. Drie artikelen, jawel.

Vernieuwen zonder al te enthousiast zagen aan de tak waarop je zit – het is een kunst die NRC Handelsblad slecht leek te verstaan. Dat de lezers nogal geërgerd reageerden op Vandermeersch’ opwarmstukjes wekte dan ook geen verbazing. ‘Ik ben bijna klaar als trouwe betalende lezer,’ schreef de een. ‘U gaat uw weg en ik de mijne,’ meldde de ander. En: ‘De koers wordt platvloers, zoveel heb ik er wel van gezien.’ En: ‘Helaas is er nog geen echt alternatief, anders was ik allang weggeweest.’

De krant zelf publiceerde afgelopen zaterdag, heel ruimhartig, een twistgesprek tussen Vandermeersch en Bastiaan Bommeljé, ‘in de rol van kritische, traditionele lezer’. De hoofdredacteur riep om het hardst dat NRC Handelsblad heus niet probeerde jonge mensen te plezieren door ‘de nonkel’ te spelen ‘die op een feest denkt dat hij hip gekleed moet zijn’. Treffender typering van wat de krant sinds het aantreden van de nieuwe hoofdredacteur juist wél deed, had ik nog niet gelezen.

En toen brak maandag 7 maart aan, de dag waarop de metamorfose zou plaatsvinden. Halverwege de middag twitterde ene pvdmeersch dat hij het eerste exemplaar in handen had. ‘Schitterend!!!’ Om tien voor half vijf raapte ik de krant van mijn deurmat. Strak in het pak? Te heet gewassen, zou ik zeggen. Maar met die pagina twee komt het helemaal goed.

Sluit je nu aan voor slechts €4,99 per maand

Sorry, je hebt op het moment geen toegang tot dit artikel.

Waarschijnlijk heb je een abonnement zonder digitale toegang. Wil je deze content graag lezen, sluit dan snel een abonnement af.

Heb je wél een abonnement met digitale toegang, neem dan contact op met onze klantenservice: 020 – 5518701.