Schuifkaas en De Groene Draeck

Je kent het wel, het moment waarop de kaas bijna op is. Verwoede pogingen nog een lekker plakje te schaven hebben van de kaas een bootje gemaakt, zo hard dat je er de kaasboer zijn harses mee kan inslaan. Op is op, en dit is pas bijna.

Ik moest en zou het restje kaas de man maken, vroeger. ‘Vroeger waren wij zo arm’, zei mijn oma, ‘wij aten schuifkaas.’ Een boterham met in de hoek een miezerig plakje kaas, dat je bij elke hap snel verschoof. Zo nam je steeds een hap droog brood, met alleen het idéé kaas. Alleen de laatste hap was belegd. Liever een bootje kaas dan schuifkaas, benadrukte mijn oma. ‘Niet piepen.’

Bijna vier procent van de Nederlandse bevolking is arm. Hardnekkig zelfs, blijkt uit een onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP). Omgerekend, schrijft de Volkskrant, zijn dat 1,25 miljoen mensen, waarvan zeker de helft minstens drie jaar onder de armoedegrens leeft. Schuifkaas-arm, zonder ‘vroeger’.

‘850.000 mensen waren in 2013 zo arm dat ze zelfs te weinig hadden voor de noodzakelijke levensbehoeften, zoals eten, woonruimte en kleding. De rest van de armen kon nog net het hoofd boven water houden, ook al verdienden ze maar net boven de 1000 euro netto per maand.’

Voor de crisis waren er beduidend minder Nederlanders arm. Nu de economie haar wonden likt, worden de rijken langzaamaan weer rijker, maar blijven de armen even arm: armoede nestelt zich, ontdekte het SCP. Het lukt maar een op de vijf arme mensen binnen twee jaar uit de put te klimmen. En eenmaal uit de rode cijfers, blijft de armoe je achtervolgen, schrijft Trouw. Veertig procent van wie omhoog klimt, kukelt binnen vijf jaar de put weer in.

De werknemer heeft nu het zelfs zwaarder dan tijdens de crisis, staat in het AD. Zwaarder dan óóit, volgens de vakbond. Aan het onderzoek van de FNV deden ruim 46.000 werknemers mee: een kwart kan de rekeningen niet betalen, een op de drie zit in de rats over zijn pensioen en vier op de tien durven vandaag niet met zekerheid te zeggen dat ze morgen nog een baan hebben. Door hoge tijdsdruk en grote hoeveelheden werk kunnen werknemers hun werk bovendien niet zo goed doen als ze willen. (Dit stukje moet trouwens af vóór negenen. Pure ellende.)

Steeds meer mensen proberen aan de armoe te ontsnappen door carrière te maken als bakker. Want, kom op,  het ziet er zo gezellig uit op televisie. Het magere salaris en de ongezonde werktijden nemen ze voor lief. Helaas vielen de cijfers van Heel Holland investeert in Vastgoed, en Heel Holland wordt Consultant een beetje tegen.

Ondertussen krijgt De Groene Draeck een likje verf. De Volkskrant kreeg vertrouwelijke documenten te pakken van de ministeries van Defensie en Algemene Zaken. Het onderhoud van het chique zeiljacht heeft tussen 2004 en 2015 anderhalf miljoen euro gekost (95 duizend euro aan belastinggeld).

Nergens voor nodig, merkte een scheepsexpert van Defensie tot twee keer op. ‘Het kan voor minder!’, riep hij. Hij kon blijven roepen: sinds 2012 liepen de prijzen kalmpjes aan op tot twee keer zo veel als begroot. ‘Een overschrijding die telkens wordt weggeboekt op de post ‘extra’.’