Hans Dütting. Cees Nooteboom. Aspekt, 250 p., € 24,95
****
door Aart van Zoest
Biografie
Behalve met Rembrandt, Van Gogh en onze kaas kunnen we nu, aldus Hans Dütting, in de wereld ook met Nooteboom voor de dag komen, omdat hij in tientallen buitenlandse talen vertaald is. Laten we het aannemen en ons aldus, zo nodig, troosten over de relatieve onaanzienlijkheid van onze letteren, vergeleken met wat andere naties te bieden hebben. De bladzijden gewijd aan de receptie van Nootebooms werk in Nederland en daarbuiten zijn niet de minst interessante in dit boek. Dütting heeft in het geheel genomen een voortreffelijke opvatting over de aanpak van zo&#8217;n schrijverspresentatie: hij geeft het goede overzicht, stelt de goede vragen en laat aldus de behandelde auteur uitgebreid aan het woord. In het geval van Nooteboom is dat speciaal gerechtvaardigd omdat hij meer nog dan een verteller een filosoof is. Zonder aanmatiging, bijna zachtmoedig doet hij pertinente uitspraken met algemene geldigheid over literatuur, maatschappij en de menselijke conditie. Hij poneert waarheden van het type &#8216;Versnipperde eruditie behoort bij creativiteit.&#8217; Zo&#8217;n adagium is, net als andere die Dütting Nooteboom weet te ontlokken, de moeite van het overdenken waard. Vooral in onze dagen.
Onze tijd is immers, zoals ook Nooteboom verzucht, niet rijk aan reizigers die zoals hij op zoek zijn naar kennis en wijsheid.
Max van Rooy. Leve het been. Prometheus, 239 p., € 14,95
****
Memoir
Een bewonderenswaardig boek. In een volmaakte no-nonsense-stijl, recht voor z&#8217;n raap, vertelt Van Rooy wat hij meegemaakt heeft nadat een jaar geleden een kwaadaardige tumor in een bovenbeen amputatie noodzakelijk maakte. Hoe hij zich éénbenig redden moet.
Hoe hij zichzelf in de spiegel ziet, naakt onder de douche. Hoe zijn dierbaren, vrouw en jonge zonen liefderijk reageren. Hoe hij zijn lot draagt, als een man, zoals dat heet. Maar er is meer in dit boek. Hij vertelt met onverbiddelijke precisie over de levensperiode met zijn eerste echtgenote, die dement werd en stierf. Juist door zijn onsentimentele vertelwijze komen zijn ervaringen en bijbehorende gevoelens en gedachten indringend bij de lezer binnen. Op die manier wordt zo&#8217;n literaire biecht als het ware een leerboek voor zijn medemensen. Er komt een genoegen bij: onbevangen plaatst hij wat hij te vertellen heeft in de context &#8211; vooral Amsterdam, ook elders &#8211; waar alles zich heeft afgespeeld; dat draagt bij aan de impact van zijn ongekunsteldheid. Het is alsof je een vriend aanhoort over zijn ellende en vreugden.

Aart van Zoest

Non-fictie

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips