<div class="lead">
Beste Nadia Ezzeroili,
</div>
Ik ken je niet en jij kent mij niet. Toch delen we iets: we zijn allebei in Nederland geboren. En nog iets: we kijken allebei met afschuw naar hoe in Nederland vaak wordt omgegaan met immigranten, met hun kinderen, en zelfs met hun kleinkinderen – alsof het nooit ophoudt. De commentaren op Arib als voorzitter van de Tweede Kamer, een varken aan een boomtak, Rutte die stelt dat allochtonen zich maar moeten invechten, het geschreeuw van Wilders: als dit Nederland is, het énige Nederland dat er is, dan willen we er allebei niet wonen.
Het verschil is: ik reken mezelf niet tot de mensen die dit allemaal zeggen en doen, jij rekent me er op een bepaalde manier wel toe. Jij kent me niet, maar je wijst me af. Je voelt je door mij afgewezen. Dat doet pijn.
Ik wil uitleggen waarom. Ja, ik behoor geloof ik tot de ‘witte hogere middenklasse’, in feite de groep waar jij niet meer bij wil horen. Je afwijzing heeft wat dat betreft veel te maken met klassen. Je schrijft dat je je nog wel thuis voelt bij de lagere witte groep Nederlanders, de ‘tokkies’ of de ‘bezorgde burgers’ zoals de hogere klassen ze zouden noemen, omdat je tussen hen bent opgegroeid en ze je tijdens je reportages warm ontvangen. Ze kunnen je keuzen en standpunten dan wel afwijzen, je vindt het kwalijker dat de hogere klassen zich met hun eigen angsten en superioriteitsgevoel achter deze mensen verschuilen. Je vindt het ook een probleem dat je tussen al die hoogopgeleide blanke Volkskrant-journalisten moet laveren ‘tussen de speelse bijdehante stem uit mijn jeugd en de behoedzame, zakelijke stem die ik gebruik in de buitenwereld’.
Dat vind ik vreemde argumenten voor een afwijzing van ‘Nederland’. Ik denk dat er in Nederland geen tweedeling is tussen een racistische, maar wel warme en eerlijke blanke onderklasse en een koele, angstige, en hypocriete (want zogenaamd tolerant maar stiekem ook racistische) blanke bovenklasse. Nederland is gespleten tussen mensen die de multiculturele samenleving afwijzen en mensen die haar omarmen en bereid zijn een oplossing te zoeken als dat problemen oplevert. Die splitsing loopt door alle klassen heen en is geen kwestie van de ‘stem’ waarmee je spreekt. Ze is zeker geen kwestie van huidskleur.
Ik reken mijzelf tot die tweede groep. Dat wil niet zeggen dat ik geen fouten maak, onbewust toch in tweedelingen denk, et cetera. Maar ik (en de anderen in die groep) zijn bereid te leren van fouten (dankje, Zihni!) en ervoor te zorgen dat hun kinderen die fouten niet meer maken, zodat ze een ander Nederland kunnen opbouwen. Helaas is deze groep in de minderheid, en ze krimpt dramatisch. Maar ze vertegenwoordigt ook een ‘Nederland’. Sterker nog, de strijd in Nederland gaat juist over de definitie van ‘Nederland’.
Jij wijst Nederland af. Is dat ook dat andere Nederland, het multiculturele Nederland? Vind je dat iedereen die zegt daarvoor te willen gaan, in feite óók stiekem een xenofoob is? Zo ja, dan doet dat dus pijn, want ik weet dat dat niet waar is, maar dan heb ik geen middelen meer om je daarvan te overtuigen. Zo nee, dan zeg ik: je bent wel een Nederlander. En als je weggaat, dat wordt dan mijn Nederland weer een Nederlander kleiner. Dan heb je de xenofoben weer een stapje dichter bij hun eigen Holland gebracht.

Henk van Renssen

Nadia Ezzeroili, je bent wel een Nederlander

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel