Roman
Sarah May draagt haar roman De Prendergast Road Kronieken op aan alle vrouwen &#8216;die zich in onmogelijke bochten moeten wringen om werk en kinderen te combineren&#8217;. Ze noemt deze vrouwen diva&#8217;s &#8216;ongeacht hun banksaldo, confectiemaat of geestestoestand&#8217;. De opdracht lijkt vooral bedoeld om lezeressen gunstig te stemmen. Voor de vrouwen in de roman zou ik nooit de term &#8216;diva&#8217;s&#8217; reserveren. Ze zijn diep ongelukkig en lopen de helft van de tijd &#8216;furieus te briesen&#8217;. Hun huwelijken zijn liefde- en seksloos, en hun vriendschappen geïnspireerd door opportunisme.
De vrouwen wonen in een van de betere buurten van Londen, maar voortdurend knaagt de angst dat ze aan status zullen inboeten. Ze dragen &#8216;Marimekko designlaarzen&#8217; en gruwen van &#8216;houdbare room&#8217; of koolhydraatrijk voedsel. Ze &#8216;deden niet aan Pampers of Huggies en al helemaal niet aan huismerkartikelen. Ze kochten Tushies, Nature, of het Duitse umweltfreundliche Moltex Öko&#8217;. Hoewel ze jonger zijn dan de beruchte Hyacinth Bucket in de populaire Britse reeks Keeping Up Appearances, leven ook zij resoluut voor de schone schijn. Een van hen verwoordt het zo: &#8216;Mijn leven heeft wel wat van een leven in stamverband, met al die gedragscodes. Alsof je je aan een herziene versie van de Tien Geboden moet houden, die je moreel verplicht voortdurend in status op te klimmen: huis, auto, partner, noem maar op.&#8217;
Het verhaal begint met een gevreesde brief die in een aantal brievenbussen van de Prendergast Road valt. Anders dan gehoopt is een zoon of dochter des huizes niet aangenomen op de beste basisschool van de buurt. Wat er zo bijzonder is aan de bewuste school, wordt niet onthuld, maar de ouders ervaren de afwijzing als een ramp. Zonder een goede start lijkt het uitgesloten dat hun kind later een interessante baan of een leuke partner zal vinden. Alle ouders reageren identiek: ze houden de nederlaag geheim en vertellen elkaar dat hun kind wél het begeerde plaatsje heeft gekregen. Achter de schermen worden de meest waanzinnige plannen gesmeed om aan de publieke vernedering te ontkomen. Iemand wendt voor dat haar dochtertje aan dyspraxie lijdt, want de school geeft aan zulke kinderen voorrang. Een ander gezin verhuist naar het platteland en een derde gezin verzint een indianenverhaal over misbruik.
De ironie wil dat de ene vrouw wier kind wel is toegelaten, door de andere vrouwen wordt gemeden. Ze is een weduwe en haar smaak deugt niet. Beweren de vrouwen. De mannen voelen zich wel tot haar aangetrokken. Zij is immers minder hysterisch en dominant dan de vrouwen met wie ze zijn getrouwd.
Het lot van de mannen in De Prendergast Road Kronieken is weinig benijdenswaardig. &#8216;Het gaat niet goed tussen ons. We passen niet bij elkaar,&#8217; zegt Miles tegen echtgenote Harriet, voor wie hij bloemen meebrengt als ze &#8216;had ingestemd met een potje neuken &#8211; wat eens in de twee jaar voorkwam&#8217;. Harriet, die weet dat haar huwelijk een eerlijk gesprek niet overleeft, negeert zijn poging tot openhartigheid. &#8216;Dus reageerde ze zoals ze altijd had gereageerd: door hem uitdrukkingsloos aan te staren, alsof hij in het Mongools tegen haar gezegd had dat hij gordelroos had.&#8217; Eén of twee keer per jaar knapt er iets in Miles, maar meestal lijkt hij zich nauwelijks bewust van zijn stille wanhoop.
Alle personages hebben hun geheime trucjes om overeind te blijven: ze snuiven coke, ze rommelen buitenechtelijk, ze drinken zich lazarus. Die ontsnappingspogingen lopen wel eens uit de hand. Dan knoopt iemand zich op en wordt gelukkig net op tijd gevonden.
De hunker naar perfectie leidt tot pijnlijk onvolmaakte levens. Niemand volgt zijn hart of intuïtie, iedereen klampt zich vast aan voorschriften en therapeutisch advies. Vrouwen krijgen kinderen en weten vervolgens niet wat ze met hen moeten aanvangen. &#8216;Joel was ervan uitgegaan dat Evie de moeder net zo zou schitteren als Evie de zakenvrouw en was dus totaal niet voorbereid op een Evie die met een krijsende, hulpeloze baby op schoot in haar ziekenhuisbed zat te snikken.&#8217;
Toen prins William het even uitmaakte met zijn Kate Middleton schreven de kranten dat zijn vrienden Kates familie niet chic genoeg vonden. Het had vooral te maken met Kates moeder, die vroeger als stewardess heeft gewerkt. Naar aanleiding van de breuk vroeg The Guardian zich af wat klasse betekende in het hedendaagse Engeland. Een rondvraag leerde dat in bepaalde kringen tomaten bijvoorbeeld niet kunnen, tenzij ze zongedroogd zijn. Marmelade wordt alleen getolereerd als er brokjes in zitten.
De jonge gezinnen die ik ken lijken godzijdank niet op de neurotische, snobistische gezinnen die Sarah May schetst. Maar ik woon niet in Londen. Ik veronderstel dat De Prendergast Road Kronieken gezien moet worden als een zwarte komedie die bestaande tendensen uitvergroot en overdrijft. Dat hoop ik althans.
Sarah May De Prendergast Road Kronieken Signatuur 303 p., € 19,95

Kristien Hemmerechts

Londense vrouwen

Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots