Liefde in tijden van oorlog

Toen ik enkele weken geleden mijn zesjarige zoontje van school ophaalde, begon hij op de fiets naar huis onmiddellijk aan zijn dagelijkse spervuur van Onmogelijke Vragen.

Doorgaans waren die van het kaliber ‘Wie is er sterker, Superman of Spiderman?’ en ‘Hoe lang doe je erover om naar Australië te lopen?’. Dit keer had hij eens goed om zich heen gekeken in zijn veelkleurige klas, tijdens het overblijfuur geconstateerd dat een van zijn vriendjes geen ham op zijn brood had, en vroeg hij: ‘Papa, waar geloof jíj eigenlijk in?’

Misschien was het omdat overal om ons heen de lente ons toelachte, de bomen in bloei stonden en menige wortelbroek voor een rokje was ingeruild, maar als vanzelf rolde van mijn lippen: ‘Papa gelooft in de liefde.’

Lees ze en je weet: liefde is bestand tegen kogels en bombardementen.

Mijn zoontje leek het een plausibel antwoord te vinden, en ik was blij dat hij voor de verandering eens niet doorvroeg. Want welk verhaal zou hem kunnen overtuigen wanneer hij de ultieme kindervraag uit zijn besnotneusde mouw zou trekken: waaróm? Wist ik, pas zevenendertig maar toch al de nodige illusies armer, het eigenlijk zelf wel?

Goddank staat dit extra dikke Lentenummer bol van de overtuigende verhalen. Verhalen waaraan we ons allemaal kunnen vastklampen in deze soms zo liefdeloze tijden. Lees ze en je weet: liefde is bestand tegen kogels en bombardementen. Liefde laat zich niet gevangen nemen. Liefde kent geen angst of vooroordelen. Liefde is, kortom, sterker dan Batman en Superman bij elkaar en de moeite waard om voor naar Australië te lopen.

Cynici zullen dat vast een zoetsappige boodschap vinden. Ik zeg: fuck de cynici, zuur is er al genoeg, dus verspreid het woord.

En mocht dan in de toekomst iemand u vragen waarom u in de liefde gelooft, dan kunt u rustig antwoorden zoals de christenen in mijn geboortedorp dat altijd deden als ze weer eens mijn ziel probeerden te winnen. Dan zegt u gewoon: het staat geschreven. In Vrij Nederland.