Schrijfster Elfie Tromp woont met haar naakthond Chin-Chin in een verzorgingstehuis. Drie weken lang, terwijl ze schrijft en proeft aan het leven van een senior. ‘Och, ik heb zoveel piemels in mijn leven gezien.’

Drie weken lang werk ik als schrijver vanuit zorgcomplex Vitalis in Eindhoven, voor het project Schrijver in Huis. Samen met mijn naakthond Chin-Chin dompel ik mij onder in het bejaarde leven. We doen mee aan het bloemschikken, zitten urenlang te borrelen in de gemeenschappelijke woonkamer en schuiven aan bij het diner met de tot snot gekookte witlof en sudderlapjes.

Mijn kamer heeft alle luxe van een moderne seniorenflat: tapijttegels, een verhoogd bed en een Senseo-apparaat. Het enige dat me schrik aanjaagt, is de po-stoel. Elke keer als ik op het gewone toilet zit, kijk ik naar het vooroorlogse ding met zwart lederen zitting en de blinkende, chromen pot in het midden. Het zijn dit soort details die je doen beseffen dat dingen die je gedachteloos doet – lopen, kauwen, toiletteren – in de herfst van je leven niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Zo zijn er constante memento mori’s hier in het gebouw te vinden. De po-stoel is een memento kakkie, denk ik als ik doorspoel en opgelucht de badkamer verlaat.

Met mij wonen hier zo’n 400 bewoners die in verschillende maten van kwiekheid door de moderne, rollatorvriendelijke gangen schuifelen. Er wordt hier veel aan cultuur gedaan. Zo is er een bibliotheek, een leesclub, een directe tv-verbinding met de schouwburg, waar men ’s avonds de voorstellingen live kan bekijken en veel kunst aan de muren waar regelmatig ophef over ontstaat. Zo hangt er bij de liften een levensgrote tekening van een blote Adam en Eva. Vooral het zachtroze piemeltje op het bedje van schaamhaar kan op weinig goedkeuring rekenen. Toch is niet iedereen hier zo snel gechoqueerd.

‘Och, ik heb zoveel piemels in mijn leven gezien, dat ik er een kasteel mee kan behangen,’ zegt Corrie laconiek. We zitten in de gemeenschappelijke zaal aan een glas Baileys à 1,50. Hier kun je nog eens goedkoop dronken worden. Corrie heeft een leven lang als zuster gewerkt. Nu ze zelf hulpbehoevend is, is ze kritisch op de zorg.

‘Gelukkig heb ik mijn po-stoel,’ zegt ze. ‘Die staat naast mijn bed. Want als ik op hulp moet wachten, dan snap je het wel.’

Ik knik begrijpend en leeg mijn glas. Misschien wil Corrie nog een borrel? Ze schudt haar hoofd.

‘Ik moet voorzichtig zijn,’ zegt ze. ‘Anders raken mijn darmen van slag.’

Het luistert nauw, leer ik. Dat tweede likeurtje kan het verschil maken tussen een rustige nacht in bed of een doorwaakte helletocht op de po-stoel. Ik huiver en bestel er nog een.

De komende drie weken doet Elfie Tromp twee keer per week, op vrijdag en dinsdag, verslag vanuit zorgcomplex Vitalis in Eindhoven. Dit was aflevering 1. Schrijver in huis is een project van Literair Productiehuis Wintertuin.