Roman
Oscar van den Boogaard gold in de jaren negentig als een veelbelovend fictieschrijver, met de heerlijkheid van Julia (1995) als meest gewaardeerde roman. Sindsdien schrijft hij noest door, maar in het afgelopen decennium wist hij binnen zijn oeuvre geen echte uitschieters meer te produceren. Meer dan een minnaar, zijn negende roman, brengt daar geen verandering in.
Toch is Van den Boogaard onmiskenbaar een vaardige schrijver. Zijn stijl is nergens opzienbarend, maar wel doeltreffend. Hij bezit de gave om in enkele rake typeringen zijn personages neer te zetten. Zoals Elsie Bouvy, zwanger van haar eerste kind dat met een keizersnee gehaald moet worden: &#8216;Het paste wel bij haar. Een afspraak maken om de baby te gaan halen. Ze kon het gewoon in haar agenda schrijven. 29 maart, 14.00 uur: baby wordt geboren. […] Ze wilde geen vloedstromen, omdat die oncontroleerbaar zijn. Liever een helder concept. Zoals een schilderij van Lucio Fontana. Een snee in het canvas. Trefzeker, koel en verfijnd.&#8217;
Behalve met deze onderkoelde kunstkenner maken we kennis met de wijsneuzige charmeur Rudolf Bouvy en de seksueel ontspoorde Lilly, Rudolfs dochter uit een eerder huwelijk. Ernaast wonen de Poppes. Leon Poppe is de simpele natuurmens vol goede bedoelingen, zijn vrouw Regina een ex-prostituee die slechts uit dankbaarheid bij hem blijft. Zoon August Poppe, ten slotte, is een getourmenteerde puber met dwangneurotische neigingen.
Meer dan een minnaar begint aldus veelbelovend. In no time waan je je in het Oost-Vlaamse Sint-Martens-Latem van 1987, opgescheept met zes triestige types die vol zijn van hun eigen onuitgesproken verlangens en twijfels. Onderling is het onbegrip en geheimhouding wat de klok slaat. Lekker, laat het drama maar komen.
Maar dan. Het drama komt wel, maar in plaats van verder in te zoomen op de innerlijke wereld van zijn personages, neemt Van den Boogaard steeds meer afstand. Naarmate de emoties groter worden, worden ze ook vager. Adolescente onzekerheid of prille verliefdheid heeft Van den Boogaard in de vingers, het grote verdriet van een sterfgeval niet, in dit boek.
Uiteindelijk relativeert hij alle sores zelfs naar de prullenbak door het boek te beginnen en te eindigen met de suggestie dat het vanuit een kosmisch perspectief toch allemaal wel meevalt. Met als apotheose niets meer of minder dan een zoetsappig happy end, waarin August, Lilly en Regina elkaar vinden in hun gedeelde verlangen naar een nieuw leven.
Als lezer voel ik me dan toch een beetje belazerd. Dat menselijke problemen vervagen als je maar genoeg afstand neemt, is een waarheid als een koe. Maar waarom moest dit boek zo nodig vanuit dat perspectief geschreven worden? Denkt Van den Boogaard soms dat de lezer behoefte heeft aan geruststelling?
Aan het woelige gevoelsleven van met name August, Lilly en Regina verleent deze roman zijn bestaansrecht; je mag daarom van de schrijver verwachten dat hij hun gevoelens niet bagatelliseert. Daartoe moet hij zijn blik wel scherp kunnen stellen op de innerlijke rimpels en littekens, en geen satellietfoto maken.
Oscar van den Boogaard
Meer dan een minnaar
De Bezige Bij
230 p., € 18,90

David Duijnmayer

Laat het drama maar komen

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips