Soms, als Natascha van Weezel op straat loopt met een davidster aan een kettinkje om haar nek, krijgt ze er van langs. ‘Kankerjood!’ Kom op, schrijft ze. ‘We moeten geen antisemitisme zien waar het niet is. Maar het is 2016. Kankerjoden, dat kan écht niet.’

Afgelopen donderdagavond hing ik bij mijn ouders op de bank. Met een schaal oliebollen en een fles champagne in de aanslag keken we naar de oudejaarsconference van Herman Finkers. Een paar straten verderop vond op dat moment een afschuwelijk incident plaats: in mijn eigen Amsterdamse Rivierenbuurt gooide een groep jongens rotjes door de brievenbus van een Joodse familie. Ze trapten de deur in, terwijl ze ‘kankerjoden’ en ‘Free Palestine’ scandeerden. Met de talenkennis van de dadertjes zat het wel goed. Ze riepen ook nog ‘aufmachen!’.

Het voorval trok de nodige aandacht: vragen van de VVD in de gemeenteraad en Kamervragen van de Christenunie en de groep Bontes/Van Klaveren. Na aanvankelijke aarzeling heeft het gezin, dat nooit eerder in aanraking kwam met Jodenhaat, alsnog besloten om aangifte te doen.

Is dit antisemitisme of simpelweg kattenkwaad van verveelde en onwetende tienerjochies?

Is dit een symptoom van structureel oplevend antisemitisme of simpelweg kattenkwaad van verveelde en onwetende tienerjochies? Binnen de Joodse gemeenschap is een flinke groep die vreest dat het de spuigaten begint uit te lopen. Op mij heen hoor ik steeds vaker joden zeggen dat ze zich niet meer veilig voelen in Nederland. Ze denken dat je hier niet langer met een keppel op straat kan lopen en vermoeden dat er geen toekomst meer voor hen is in een ‘steeds verder Islamiserend Europa’. Sommigen gaan zelfs zo ver te beweren dat het ‘weer net zo erg is als in 1940.’

In 2014 kwamen er bij het CIDI (Centrum Informatie Documentatie Israël) 170 klachten binnen wegens verbale of fysieke agressie. Zeventig meer dan het jaar daarvoor. Het is niet toevallig dat in datzelfde jaar de Gaza-Oorlog woedde, die ook hier tot veel protest leidde. Mijn vriend woonde in die tijd in Osdorp, een wijk met veel moslims. Voor het eerst werd er met andere ogen naar de davidster om mijn nek gekeken. Ook ik werd een paar keer uitgescholden voor ‘kankerjood’. Maar zodra de rust na de zomer was teruggekeerd liepen ik en mijn kettinkje weer onbekommerd door de straten van Amsterdam Nieuw West. Je ziet vaak dat de vlam in de pan slaat zodra de spanningen rondom het Midden-Oostenconflict toenemen. De heibel die zich afspeelt in een gebied hier ver vandaan lijkt dan direct naar Nederland te worden geïmporteerd. Er is geen ruimte voor enige nuance en de Ander wordt niet meer gezien als de joodse buurman of de Turkse bakker op de hoek, maar als vertegenwoordiger van het ‘joodse wereldcomplot’ of een ‘nieuwe nazi’. Sinds afgelopen september is er een nieuwe golf van geweld in Israël en Palestina. En inderdaad: haatdragende uitingen jegens joden nemen de laatste tijd weer toe.

Bedreigd voel ik me hierdoor niet, maar ik vind het wel ontzettend vervelend dat ik als stereotype word weggezet en dat een oordeel over mij geveld wordt zonder dat de mensen die mij uitschelden of veroordelen willen weten wie ik ben of wat ik denk.

Zo vond ik het ook onbegrijpelijk dat iemand als rapper Ismo in december werd vrijgesproken door de rechter onder het mom van artistieke expressie en vrijheid van meningsuiting. Het OM had hem aangeklaagd, omdat hij in zijn nummer #Eenmans de zinnen “flikkers geef ik geen hand” en “Ik haat die fucking Joden nog meer dan de nazi’s” dropt. De clip is op YouTube inmiddels bijna vijf miljoen keer bekeken en de comments van zijn fans liegen er niet om: “Kk jodennn, jullie kunnen allemaal de kk krijgen.”, “Nice… FUCK JOODEN” en “Ik ga ooit naar Palestina en ga hun helpen. Wacht maar tering joden, jullie gaan zien wat er met jullie dan gaat gebeuren, jullie hoofd gaat op de grond!!!!!”

Nee, we moeten geen antisemitisme zien waar het niet is, maar we mogen sommige uitspraken of gebeurtenissen zeker niet bagatelliseren. Kom op, het is 2016. Kankerjoden, dat kan écht niet.