<div class="wpg-element paragraph">
<p>het sad story project</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Wij zijn in de rechtszaal en kijken terug naar die ooit gesproken gelofte van trouw tot de dood hen zou scheiden. De koude blik van het recht op dat huwelijk. De zielloze blik over die strijd om overleving in een ver, drassig, door twintig jaar oorlogen verscheurd Vietnam waar napalm en werkkampen de haat tussen Noord en Zuid in leven hielden. Zij hadden in al die jaren nadien die beelden uit hun dromen proberen te wissen. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Hoezo eer. Wat bedoelde hij dan. Wierook? <br />Er heerst een ijzig klimaat in de zaal. Waarom hij dan niet op een andere plek het water was ingereden? En hoezo dat hij het lichaam van zijn vrouw naast zich op de voorbank had gezet. Wilde hij wel echt dood? Welke groene hel? Dat was toch zo lang geleden.<br />Hij had haar nog eerst als laatste eer aan haar voorvaderen gepresenteerd, netjes gekleed, en wierook gebrand. Het huis opgeruimd en afscheidsbrieven geschreven, zodat de kinderen niet zouden schrikken als zij het huis in kwamen.<br />Die waren nu allemaal de deur uit. Zij waren wel bezorgd geweest over hun moeder. Hoe zij plotseling zo kon uitvallen. Zo achterdochtig was geworden. Hij zag dat hun herinneringen, in feite de gehele reden van hun overleving, verdampten tot een hol bestaan. Zij dreef weg tot een vreemde. Er was geen andere oplossing, dacht hij. Samen overgaan naar het leven na de dood. Wie anders kon nog voor haar zorgen als hij door zijn kanker zou wegvallen. Hij had haar al die jaren geleden gered. Haar, haar familie en hun kinderen, steeds weer. Van oorlog, naar oorlog en uiteindelijk weg met al die anderen in die boot, waar mensen tot kannibalen werden. Nu was het dan tijd zijn fatale laatste plicht vervullen. Hun eer, de reden van hun samenzijn, nog te redden.<br />Zij zou op hem wachten in de andere wereld als ook hij zou overgaan door die verdrinking. De pillen moesten toch werken. Hopelijk genoeg om toch niet instinctief te willen gaan zwemmen. De wil van het lichaam tot overleven zou dan toch niet kunnen winnen van de geest die verkoos te sterven? <br />Maar het muurtje was daar onverwacht en het was laag water en nu zijn wij in de rechtszaal. Het maakt voor hem niet meer uit. Hij had al dood moeten zijn. Bij haar.<br />Maar zijn kinderen en kleinkinderen wilden niet ook hem verliezen. Dus hij heeft hun beloofd dat hij niet via de kanker haar zal nareizen, maar voor hen en haar als boete en wake voort te leven. Nog even. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<h3>Waarom is dit een droevig verhaal?<br /></h3>
<p>Inez Weski: ‘De meest tragische verhalen laten zich niet vertellen. Die kunnen slechts gevoeld en verdrongen worden. Ik kom tot dit wellicht waar gebeurde relaas. Droevig en wrang. <br />Het toont de tragiek als uitgesteld noodlot onherroepelijk verbonden aan hen die voortgedreven worden door andermans oorlogen, en de kilheid van een rechtszaal en een hof, die dat noodlot soms niet kan bevatten.’</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Vrij Nederland 23 augustus 2014</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p> Inez Weski</p>
<p> Inez Weski (1955) is een Rotterdamse strafrechtadvocate. Zij verwierf veel bekendheid door de verdediging van omstreden figuren zoals Desi Bouterse en Guus Kouwenhoven. Weski is een veelgevraagde gast in talkshows waarin zij kritiek geeft op de gang van zaken bij de politie en het Openbaar Ministerie. In haar spaarzame vrije tijd schildert zij. </p>
</p></div>


Nynke van Verschuer

Kalm beraad

Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots