In memoriam Willem Brakman

Slechts éénmaal, dertien jaar geleden, heb ik een bijeenkomst van de Willem Brakman Kring bezocht. Het gezelschap bewonderaars had zich verzameld in een piepklein vertrek in een Utrechts universiteitsgebouw, dat nog het meest weg had van de huiskamer van een vrijgezel op leeftijd. Daardoor was er al spoedig een wat merkwaardige intimiteit voelbaar. Handen werden niet geschud, gezegd werd er niks, des te meer werd er vanuit de ooghoeken geloerd. Een stelletje samenzweerders, veelal in blauwe blazers.