De angst van Allard Schröder
Omdat ze er werk had, was ik mijn vrouw naar Zuid-China gevolgd. Het was de vijfde of zesde keer dat we er waren, ik was de tel een beetje kwijt. Het appartement waar we tijdelijk woonden, lag even buiten de stad aan zee in een ommuurd wijkje met flats en luxevilla&#8217;s. Het was eigenlijk niets bijzonders, iedereen in de stad woont in een wijkje met een muur eromheen.
Een paar jaar tevoren, tijdens ons eerste verblijf in China, had ik in het begin het volgende geschreven: &#8216;Midden in de nacht sta ik op. Ik kan de slaap niet vatten en ga op het balkon zitten. Het is lauw buiten, het waait amper, de zee is glad en er is maanlicht; in de verte schuift een feestelijk verlicht containerschip naar het zuiden, op een van de eilandjes waarop het balkon uitkijkt staat iets wat op een gebouw lijkt met fel verlichte ramen. Ergens onder me hoor ik een man schreeuwen. Hij zal een nachtmerrie hebben. Ik buig me voorover, maar zie niets. Er begint een hond angstig te blaffen, in het enige verlichte raam in de omtrek loopt een naakte vrouw heen en weer. Ze is blond. Toch ben ik in China. Ik zal nog veel boten voorbij zien schuiven, grotere dan die van vannacht. Ik zal ook de hond nog wel eens horen, en misschien ook de nachtmerries van de man. Het fel verlichte gebouw op het eiland bleek een verlichte leus op reuzenformaat te zijn van de andere Chinezen, die van Taiwan, die de baas zijn op dat eilandje.&#8217;
De naakte vrouw heb ik nooit meer gezien. Later besefte ik dat het geen fata morgana was geweest, onder onze buren bleken nogal wat westerlingen te zijn, ook blonde vrouwen. Ik was de koning te rijk, die eerste week in China, het leven was mooi.
Dat was toen.
Een paar jaar later sta ik voor de gesloten deuren van hetzelfde balkon naar buiten te kijken. Het is winter. In Zuid-China sneeuwt het nooit en is het nooit echt koud, maar als je de verwarming niet gebruikt, wordt op den duur alles klam en vijandig. Ik sta daar maar wat voor me uit te kijken als ik ineens door angst word overvallen. In paniek wil ik me van de balkondeuren losmaken, maar ik blijk het niet te kunnen; ik blijf daar maar staan met een hol gevoel in mijn maag en een dichtgeknepen keel. Voor mij ligt de Gele Zee, een eindeloze vlakte vuilgrauw water. Op het strand staat een man er roerloos naar te kijken. Verderop, bij een plantsoentje, zit een bewaker op een klapstoel zich te vervelen. Soms heeft hij aanspraak. Meestal niet. Ik merk dat alles wat ik ben uit me lijkt weg te vloeien; ik verdwijn uit mezelf. Mijn bestaan is op slag betekenisloos geworden. Het is alsof ik één ben geworden met de omgeving, de stenen, de muren, de zielloze dingen in de kamer; ik ben een van hen, iets dat er zomaar is, zoals een ding ergens is omdat het er zomaar is achtergelaten.
Nog steeds staat de man op het strand naar de zee te kijken. Als ik naar hem toe zou gaan en hem aanspreken zou hij me niet verstaan &#8211; hij zou me niet eens horen. Hij zou met lege ogen langs me heen kijken. Ergens diep in mij verborgen besef ik dat de angstaanval een voortbrengsel van mijn eigen verbeelding is. Het is allemaal inbeelding dat ik me niet kan bewegen, toch voel ik me hier, aan het verkeerde eind van de wereld, hulpeloos, een gevangene van mezelf.
Uit de grote villa aan de overkant komt de gouvernante naar buiten met het kind dat aan haar is toevertrouwd. De auto van het ventje, dat niet ouder is dan vijf, staat al klaar. Het is een geel, elektrisch aangedreven en nauwkeurig op schaal nagemaakt model van een raceauto. Hoewel het ding veel te groot voor hem is, rijdt het kind er wat mee rond. De gouvernante en de bewaker rennen er buiten adem achteraan, tot het het jongetje allemaal de keel gaat uithangen en hij uitstapt om wat verveeld om zich heen te kijken. Ik denk dat hij de auto het liefst kapot zou maken. Zomaar. Dan gaat hij met de gouvernante weer naar binnen. De bewaker verveelt zich weer. Even later klinkt er elders een drilboor.
Ik wil naar een veilige plek, naar huis &#8211; wat kinderachtig klinkt. Tegelijk weet ik ook dat het niet kan, niets kan, alles is opeens onmogelijk geworden, niets is me nog vertrouwd.
De telefoon gaat. Ik zie dat mijn hand opneemt. Een Chinese meisjesstem wil iets van me. Ik luister en versta geen woord.
Een paar tellen nadat ik heb neergelegd, gaat de telefoon opnieuw. Het is mijn vrouw, de wereld hervindt iets van zijn oude vorm.
&#8216;Was je daarnet in gesprek?&#8217; vraagt ze.
&#8216;Iemand had een verkeerd nummer gedraaid.&#8217;
Terwijl ze praat ebt de angst langzaam weg en hervind ik mezelf.

Allard Schröder

Ik ben een van hen, iets dat er zomaar is

Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots