<div class="wpg-element paragraph">
<p>De Telegraaf heeft geen alleenrecht meer op dierenliefde, elke krant scoort met een mandril of zeepaardje.</p>
<p>Mooi idee was het. In 1995 volgde een VN-journalist één jaar lang het dierennieuws in <i>De Telegraaf</i>. &#8216;Veel&#8217; onderscheidde immers de grootste krant van Nederland van andere landelijke kranten, maar &#8216;een heel bijzonder onderscheid&#8217; was zonder twijfel &#8216;de journalistieke dierenliefde&#8217;. &#8216;<i>De Telegraaf</i> is gek op dieren, dood of levend.&#8217;</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Uit de inventarisatie, afgedrukt in het kerstnummer, bleek een voorliefde voor treurige nieuwtjes (&#8216;Meeuw overleeft aanrijding niet&#8217;), voor heldendaden (&#8216;Man redt door het ijs gezakt schaap&#8217;), voor de strapatsen van &#8216;dierenbeulen&#8217;, én voor vrolijke gebeurtenissen (&#8216;Homoseksueel ooievaarsstel broedt pinguïn-ei uit&#8217;). Maar ook de strijd voor het behoud van bedreigde soorten (&#8216;Vijf voor twaalf voor de dagvlinders&#8217;) kreeg ruim baan. Dat er &#8216;in deze tijd&#8217; weinig te juichen viel voor &#8216;dierenliefhebbend Nederland&#8217;, wist volgens dit blad niemand beter dan de <i>Telegraaf</i>-lezer.</p>
<p>Een dergelijk ironisch getoonzet verhaal zou je nu, vijftien jaar later, met geen mogelijkheid meer kunnen maken. Niet omdat de wakkere krant haar belangstelling verloor voor al wat vliegt, kruipt, blaft, miauwt of in bomen hangt &#8211; integendeel. Nog altijd zijn ze er verzot op nieuws over drachtige zeeleeuwtjes en ontsnapte tijgers. Zo&#8217;n inventarisatie zou nergens op slaan omdat het &#8216;heel bijzonder onderscheid&#8217; zoetjesaan is verdwenen. De andere landelijke kranten bedrijven tegenwoordig met evenveel enthousiasme dierenjournalistiek als decennialang alleen <i>De Telegraaf</i> deed.</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph-quote">
<blockquote>
<p>&#8211; De Volkskrant heeft vooral aandacht voor de tobberige kant</p>
</blockquote>
</div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Zo kent <i>Trouw</i> sinds de laatste restyling liefst twéé dagelijkse pagina&#8217;s voor de naar duurzaamheid strevende mens, waarbij knus dierennieuws (&#8216;Het mysterie van het witte edelhert krijgt een staartje&#8217;) zelden ontbreekt. <i>NRC Handels-blad</i> en <i>nrc.next</i> pakken het thema bij voorkeur wetenschappelijk aan. Daar vond je dezer weken antwoord op klemmende vragen omtrent het zeepaardje (&#8216;Dat heet met een ingewikkelde term: parallelle evolutie&#8217;), het gedrag van de mandril (&#8216;Dat apen gebaren, is niet nieuw&#8217;) en slimme parasieten (&#8216;Vermoe-delijk voelen mijten aan veranderde luchtstromingen dat onheil nadert&#8217;). </p>
<p><i>De Volkskrant</i> op haar beurt heeft vooral aandacht voor de tobberige kant van de kwestie. Daar kon je deze maand lezen over een rechtszaak tegen het fokken van schoothondjes (&#8216;Ook komen hartklachten buitenproportioneel vaak voor&#8217;). Over bruinvissen die zwaar toegetakeld aanspoelen aan de Nederlandse kusten (&#8216;Het raadsel laat zich nog niet kleinkrijgen&#8217;). En over de problematiek rond het welzijn der kweekvissen. &#8216;We hebben veel meer inzicht gekregen in de behoeften van de vis,&#8217; legde een deskundige ernstig uit. Helaas bestonden er volgens hem toch nog &#8216;witte plekken&#8217;. Want hoewel uit onderzoek was gebleken dat vissen &#8216;wel degelijk pijn ervaren&#8217;, bleef tot op heden onbekend &#8216;hoe ze het emotioneel ondergaan&#8217;. <i>De Volkskrant</i>-verslaggever wilde niet weten of vissen wel zoiets antropomorfs als &#8217;emoties&#8217; bezitten. Laat staan of zij ooit in staat zullen zijn ons te laten delen in hun gevoelshuishouding &#8211; en zo ja, op welke wijze. De geïnterviewde kreeg überhaupt geen enkel lastig vraagje voorgelegd.</p>
<p>Dezelfde dag interviewde dezelfde krant een CDA-gedeputeerde van de provincie Noord-Holland die vanwege zijn faunabeleid regelmatig met de dood wordt bedreigd &#8211; door dierenvrienden, dat spreekt. Grappig genoeg werd hij wél op hoge toon ter verantwoording geroepen. Eerste vraag: &#8216;Waarom komt u nu ineens met dit verhaal naar buiten?&#8217;</p>
<p>Nee hoor, er is niets tegen journalistieke dierenliefde. Maar nog minder tegen enige journalistieke distantie.</p>
</p></div>
