<div class="lead">
Simone van Saarloos ging naar het boerkiniverbodprotest, maar niet als verslaggever of columnist. &#8216;Ik heb het idee dat ik hier niet over kan schrijven zonder iets op te hitsen wat eigenlijk zo weinig is.&#8217;
</div>
De tram naar Scheveningen zit vol. Glitterschoenen, witte broeken, blousjes met bloemenprints, lichte overhemden met streepjes, iedereen witgrijs haar. Mannen die niet willen zitten wanneer ik mijn stoel aanbied: ‘Zie ik er zo oud uit?’
Ik zeg hem dat ik een aardigheidcompetitie probeer op te zetten: dat mijn aanbod niet reageert op zíjn zwakte, maar dat het me vooral om het aanbieden gaat. Misschien is zulk soort beleefdheid te paternaliserend. Ik denk soms dat ik een fout maak, omdat ik in een wereld wil leven waarin je zoveel contact met elkaar maakt dat je elkaar best kunt beledigen – dat het beledigen van de ander niet meteen een bedreiging is, omdat het vele contact ervoor zorgt dat de belediging kan worden gezien als een nu eenmaal onvermijdelijke mogelijkheid wanneer je elkaar aanspreekt.
Werkzaamheden stremmen tram 9. We worden eruit gezet bij Madurodam en moeten verder met bus 69. De tramconducteur roept om waar de halte precies is. Glitterschoenen schuifelen. Niemand kan die tweehonderd meter verdwalen.
<q class="pull-right">Ik wil in een wereld leven waarin je zoveel contact met elkaar maakt dat je elkaar best kunt beledigen</q>
Op de boulevard verzamelen zich zo’n twintig mensen. Ik herken de club omdat een enkeling gesluierd gaat. Dit is het boerkiniverbodprotest. Ofwel: we zijn samengekomen om steun te betuigen aan die vrouwen die een boerkini willen dragen. De foto uit Nice, waar drie gewapende politieagenten staan te wachten tot een moslima zich naar behoren heeft uitgekleed – en vooral de zwijgende badgasten daaromheen –, motiveerde Farida Yahyaoui om een bijeenkomst op het strand van Scheveningen te organiseren. Op Facebook meldden 200 mensen zich aan. Die zijn er nu niet. Wel is er een man in een scootmobiel die de ongesluierde vrouwen ‘landverraders’ noemt. Hij wordt te woord gestaan, maar over de conversatie valt weinig te zeggen: ik hoor niets nieuws. Niet in zijn woede, niet in het weerwoord.
Ook de nieuwskoppen later die middag: ‘Lage opkomst bij boerkini-protest’, ‘Klein boerkiniprotest’. 
Niets nieuws, kwantiteit voorop.
<div class="figure--right">
<figure id="post-337023 media-337023" class="align-left"><img srcset="https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/08/Burkini-online-320x320.jpg 320w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/08/Burkini-online-640x640.jpg 640w, https://www.vn.nl/wp-content/uploads/2016/08/Burkini-online-1280x1280.jpg 1280w" alt="" /><figcaption>Illustratie: Elise van Iterson</figcaption></figure>
</div>
Ik ben niet naar Scheveningen gekomen als verslaggever. Noch als columnist. Ik heb geen zin om verhit te maken wat niet verhit is, wezenlijk te maken wat niet per se wezenlijk is. Ik heb het idee dat ik hier niet over kan schrijven zonder iets op te hitsen wat eigenlijk zo weinig is: een paar mensen bijeen met een picknickmand en een mening die eventjes afgesproken overeenkomt, namelijk: het boerkiniverbod is yet another dieptepunt in de symboolpolitiek die angst probeert te zaaien.
Ik ontmoet Anouk – blond, uit Utrecht. Naast haar staat Rita – paarse hoofddoek, een piercing in haar neus. Anouk en Rita zijn zussen, ze groeiden op in de Biblebelt van Zeeland. Haar zus bekeerde zich tot de islam, Anouk gelooft alleen nog ‘licht’ in de christelijke God.
Er is een blonde man die een wetsuit aantrekt en een jong gezin, er is één protestbord ‘Feminisme tegen racisme’. Verder liggen er handdoeken en kleedjes op het zand, eten de kinderen boterhammen met kaas en hagelslag en wordt er gepraat. Een paar mensen wagen zich in zee. Farida staat de pers te woord.
Ik pluk een stuk brood uit de picknickmand en gooi dat naar de meeuwen. ‘Niet doen,’ zegt iemand. Ik haal mijn schouders op: ‘Ik wilde alleen maar delen.’ Zodra het hier geschreven staat, geciteerd wordt in de krant of uitgelicht op Twitter belandt, klinkt dit belachelijk naïef. Denk er het geschreeuw van meeuwen bij, de wind die in je oren ruist en haar dat in je gezicht slaat; denk de context die leven heet en ineens klinkt het ook weer niet zo vreemd.
Op de boulevard sla ik het zand van mijn schoenen. De terrassen zitten vol. Veel vlees. De strandgangers zijn zo zongebruind dat de witheid ervanaf straalt. Er wordt gezongen. All You Need is Love, ta da da da. Het begint net te regenen als bus 69 voorrijdt. ‘Het was toch een mooie dag,’ concludeert de chauffeur. Hij had er minder van verwacht.