De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Met vandaag: Henk Kamp, Hillary Clinton, en ik: we zitten in hetzelfde schuitje. Alsjeblieft, rot toch op met die werkmail op je privé-adres.

Ik kan thuis niet in mijn Vrij Nederland-mail. Berichten blijven na zessen en in het weekend ongelezen en mijn telefoon loopt over van oproepen. IT kan me niet helpen. Ze mompelen om de beurt iets en halen in wave hun schouders op. Inmiddels weten collega’s mijn privé-inbox te vinden. Ik moest ze tegemoetkomen om niet platgebeld te worden en baal als een stekker. Niet alleen omdat werk nu als dubbelvla mijn inbox instroomt – smaak twee: ‘Heeft iemand dat fietspompje gezien?’, ‘Ik heb het fietspompje niet!’, ‘Ik krijg van iedereen nog 80 cent voor dat nieuwe fietspompje. Graag overmaken op NL59INGB000…’ – en ik uit automatisme afsluit met ‘liefs’, maar vooral omdat ik noodgedwongen beantwoord vanuit mijn eigen naam @gmail.com.

Het [email protected] zit me op de hielen.

Henk Kamp feels my pain. Twee jaar geleden vond hij het nog ‘omslachtig en niet-gebruiksvriendelijk’ om thuis zijn zakelijke account te gebruiken. Hij liet mail van ambtenaren liever doorsturen naar zijn gmail-adres. Privé tikt zo lekker en je kunt de layout zo geinig customizen.  Maar het kwartje is gevallen: hij stopt ermee.

De Volkskrant legt uit dat volgens de Baseline Informatievoorziening Rijksoverheid (BIR) de afzender per bericht moet vaststellen of iets geschikt is voor een privé-adres. Automatisch doorsturen mag dus niet, maar [email protected] viel de controleurs jarenlang niet op. Nee, het was ‘niet zo slim’, geeft Kamp toe. En ja, het was ‘strikt genomen niet tegen de regels’, maar het blijft tricky: hackers liggen op de loer, en ook mevrouw Kamp had het wachtwoord.

Andere bewindslieden hebben ook aan Rutte toegegeven werkmail door te sturen naar hun privé-adres. Maar zij hielden, naar eigen zeggen, wél rekening met de ‘aard van de informatie.’ Kamp gaat dus braaf op z’n rug liggen: de Auditdienst Rijk ontleedt zijn privé-inbox tot het bot, op zoek naar staatsgeheimen of zeer vertrouwelijke documenten. Na de zomer is de schade bekend.

En na een jaar van ‘grondig onderzoek‘ mag de privé-inbox van Hillary Clinton nu van de operatietafel af. De e-mail-gate is afgesloten en ze wordt niet vervolgd. Het was Kamp kwadraat: Clinton, toen minister van Buitenlandse Zaken, was zich van geen kwaad bewust toen ze haar e-mail naar een privé-server liet doorsturen. Geheime informatie zoefde van privé naar privé, en Clintons medewerkers stonden erbij en keken ernaar. ‘Extreem onvoorzichtig‘, zegt FBI-chef James Comey: ‘any reasonable person in Mrs. Clinton’s position should have known that she was playing with fire‘. Slordig, dom, en bloedlink, maar zonder kwade opzet.

Flauw, vindt de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, Paul Ryan. Ze wordt hartstikke voorgetrokken. Trump laat het er, vanzelfsprekend, ook niet bij zitten. Crimineel is ze, die Clinton. Zie je wel, zegt-ie: het hele systeem is corrupt als de neten.

Mijn vader weet het verschil niet tussen mail, whatsapp, en sms. Of nee, hij wéét het wel, maar hij communiceert slordig. Zijn ‘Heb je mijn mail gezien?’, maakt dat ik drie verschillende communicatiekanalen afstruin, op zoek naar zijn berichtje. Hij is met pensioen, pas, en (lokale) politieke ambitie begint te borrelen. Ik houd mijn hart vast.