Mary McCarthy. De groep. De Arbeiderspers, vertaling J.F. Kliphuis en R.W.M. Kliphuis-Vlaskamp, 408 p., € 19,95
*****
door Kristien Hemmerechts
Klassieker
Mary McCarthy&#8217;s populaire roman De groep uit 1963 is net genoeg gedateerd om opnieuw heel leesbaar te zijn. McCarthy schetst het wel en wee van een groep jonge vrouwen in New York op een scharniermoment in de geschiedenis: ze willen vrijgevochten leven, maar eigenlijk zijn ze met handen en voeten gebonden aan conservatieve waarden. En aan status. Ze willen zich intellectueel en professioneel ontplooien, maar tegelijkertijd blijven huwelijk en gezin hun einddoel. McCarthy zet de dubbelzinnigheden en tegenstrijdigheden waarin ze gevangen zitten schitterend neer.
Het meest griezelige mannelijke personage heeft de voornaam Harald meegekregen en is net zoals de Harald met wie McCarthy trouwde een mislukte toneelauteur. Haarscherp fileert ze zijn manipulatieve, gefrustreerde gedrag. Voor liefhebbers van de televisiereeks Mad Men valt hier veel te herkennen. De roman duikt trouwens op in een van de afleveringen. De nieuwe vertaling die De Arbeiderspers heeft laten maken, is uitstekend. Een aanrader als zomerlectuur.
Olivier Pourriol. De schilder met het mes. De Geus, vertaling Manik Sarkar, 223 p., € 14,90
**
door Aart van Zoest
Roman
Olivier Pourriol schrijft niet voor oppervlakkige lezers. Ook niet voor wie een spannende plot wil. Hij is professioneel filosoof die een brug wil slaan naar de ongeschoolde. Een denker, die schrijft voor denkers. Zijn onpretentieus gecomponeerde roman bevat hoofdzakelijk de gedachtenwisseling tussen een oude kunstschilder en zijn chirurg. De schilder is ter behandeling van een late blindedarmontsteking in het ziekenhuis beland. De ziekte verergert, de dood komt in zicht: tijd voor toenadering tussen de zieke en de medicus, en voor bespiegelingen over het leven en het menselijk tekort. De lezer die bereid is om een fikse dosis diepzinnigheid op de koop toe te nemen, vindt daarin veel dat de geest verrijkt, zowel over de kunst en de creatieve kant daarvan als over de problemen van medici die moeten communiceren met patiënten die geplaatst zijn voor de realiteit van het sterven. De schilder werkt abstract en biedt daarvoor argumenten, zoals dit: tegenwoordig is de wereld zo lelijk dat zelfs figuratieve schilders de neiging hebben om zich daar verre van te houden.
Anita Nair. Wanneer de cyclonen komen. Signatuur, vertaling Laura van Campenhout en Annemarie van Limpt, 366 p., € 19,95
**
door Anne Versloot
Roman
Nee, hè, denk je al na een paar bladzijden. Dit lijkt Bollywood wel. Honingzoet lachen, hees fluisteren en ja hoor, daar komt de jonge adonis met een hals als een Dorische zuil al om de hoek zeilen. Bloemrijk en zoetsappig. Maar hoe verder je komt in dit exotische boek, dat zich afspeelt in het Indiase Bangalore, hoe meer je desondanks meegesleept wordt door de (liefdes)perikelen van de beeldschone Meera en cyclonen-professor Jak. Ook al blijft het een wat lineair verteld verhaal, het heeft iets moois, iets liefs haast. En Nair weet sfeer te maken. De geur van jasmijn en goudsbloemen stijgt als het ware op uit het boek. Zwermen mynahs strijken voor je ogen neer in de avocadobomen. Aan het eind blijkt maar weer: het leven is mooi en zo zal het blijven. Wat een geruststelling! Kunst of kitsch? De twijfel knaagt.

Kristien Hemmerechts

Aart van Zoest

fictie

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips