‘Goed zo schat,’ was het laatste wat Evelien zich herinnerde. De woorden waren uit de mond van ene Astrid gekomen – die zou haar van haar gruwelijke rugpijnen verlossen. En verdomd als het niet waar was: ze had geen rugpijnen meer. Ze liep zelfs gewoon over straat, en nog mooier: ze wist ook waar ze was – niet ver van huis.
Evelien
