Op 12 augustus 2011 zit de 32-jarige Eliot Higgins zich achter zijn bureau te vervelen. Door het raam van zijn kantoor ziet hij hoe de regen neerslaat op Leicester en de toch al wat troosteloze stad in de Britse East Midlands nog grauwer maakt. Higgins’ werk bij een vluchtelingenorganisatie is bepaald geen uitdaging en hij houdt zeeën van tijd over. Hij weet dat hij meer kan dan zijn dagen slijten bij de organisatie, maar zijn cv spreekt dat tegen: een onafgemaakte studie gevolgd door een reeks administratieve baantjes.