Vrij Nederland deelt dit artikel met jou.
Het zijn weer tijden voor Vrij Nederland.

Eliot Higgins: YouTube-journalist en Syrië-expert

Loes Witschge
eliot higgins
NAVO-mortieren, claimde ISIS in dit filmpje. Higgins op zijn blog: 'Ze zijn Iraans'
Eliot Higgins was een suffe administrateur die geobsedeerd alle filmpjes over Syrië controleerde. Nu is hij een van de voornaamste experts op het gebied van wapens in het conflict. Hoe groeide de hobbyblogger dankzij Google Maps uit tot Syrië-expert?

Blogger en onderzoeker Eliot Higgins blijft met zijn onderzoekssite Bellingcat.com een rol spelen in het onderzoek naar de toedracht van het neerhalen van MH17. Deze week maakte hij bekend twintig potentiële daders in het vizier te hebben. Vrij Nederland publiceerde op 19 juni 2014 dit portret van Eliot Higgins.

 

Op 12 augustus 2011 zit de 32-jarige Eliot Higgins zich achter zijn bureau te vervelen. Door het raam van zijn kantoor ziet hij hoe de regen neerslaat op Leicester en de toch al wat troosteloze stad in de Britse East Midlands nog grauwer maakt. Higgins’ werk bij een vluchtelingenorganisatie is bepaald geen uitdaging en hij houdt zeeën van tijd over. Hij weet dat hij meer kan dan zijn dagen slijten bij de organisatie, maar zijn cv spreekt dat tegen: een onafgemaakte studie gevolgd door een reeks administratieve baantjes.

Niet dat Higgins klaagt over het gebrek aan werk. Hij maakt zijn taken snel af en gebruikt de rest van zijn werktijd voor dingen die hem wél boeien: nieuws bijhouden en eindeloos discussiëren op internetfora. Hij was altijd al in politiek geïnteresseerd. Als tiener las hij Noam Chomsky en Naomi Klein en bekeek hij de documentaires van Michael Moore.

De aanslagen van 11 september en de oorlogen in Afghanistan en Irak die daarop volgden, maakten diepe indruk op hem. Nu volgt Higgins de opstand in Libië obsessief. Hij verslindt het liveblog over het Midden-Oosten van The Guardian en maakt er een sport van daar als eerste commentaar te plaatsen. Op het forum Something Awful, waarvan hij beheerder is, vat hij de ontwikkelingen in Libië dagelijks samen.

Eliot Higgins: 'Alle informatie die je nodig hebt, is openbaar beschikbaar. Mensen moeten gewoon leren wat ze ermee kunnen doen'Eliot Higgins: ‘Alle informatie die je nodig hebt, is openbaar beschikbaar. Mensen moeten gewoon leren wat ze ermee kunnen doen’

 

Veel vrienden heeft Higgins niet. Hij brengt zijn vrije tijd door met zijn vrouw of thuis achter de computer. In het echte leven is Higgins timide en gaat hij confrontaties uit de weg, maar online, onder de dekmantel van zijn pseudoniem Brown Moses (naar een liedje van Frank Zappa), is hij meester in de ‘nobele kunst van het internetruziën’.

Vandaag wordt de verveling doorbroken door Atvar48, een andere vaste bezoeker van het Guardian-liveblog, met wie hij het al dagen aan de stok heeft. Gisteren plaatste Higgins wat links bij de reacties op het blog. Daarop zette Atvar48 de aanval in: ‘@BrownMoses, dank voor de pro-rebellen links. Goed te zien dat je ze allemaal gelooft.’ Dat haalde bij Higgins het bloed onder zijn nagels vandaan. ‘Wanneer heb ik gezegd dat ik alle links die ik plaats geloof? Misschien dat jij aannames maakt op basis van je vooroordelen,’ reageerde hij.

Nu gaat de discussie over het havenstadje Brega. Atvar48 en andere commentatoren die hem ervan beschuldigen partijdig te zijn, willen niet aannemen dat een deel van Brega overgenomen is door rebellen. Ik zal ze eens op hun plaats zetten, denkt Higgins. YouTube wordt op zijn werk doorgaans geblokkeerd, maar soms werkt de blokkade even niet en kan hij toch snel een filmpje dat op zijn Twitter-feed of op een forum verschijnt, bekijken. Hij heeft nu een filmpje gevonden van een rebel die zegt door Brega te wandelen; geen Khadaffi-strijder te bekennen.

Overdag voelt Higgins zich dom en verslagen; thuis duikt hij de YouTube-filmpjes weer in. Hij is een aantal wapens op het spoor gekomen

 

Alleen naar het filmpje linken is niet voldoende. Veel van de beelden uit Libië die dagelijks op YouTube belanden, zijn propaganda van betrokken partijen – het zou overal opgenomen kunnen zijn. Higgins bekijkt het filmpje aandachtig. Een man die door verlaten straten zonder opmerkelijke gebouwen loopt. Wat wel opvalt: een flauwe bocht naar rechts en een kruising. Higgins pakt een stuk papier en tekent het stratenpatroon uit. Op Google Maps zoomt hij in op de woonwijken van Brega. Daar, raak: de kruising en de flauwe bocht. Ook de gebouwen lijken overeen te komen. Higgins’ hart gaat sneller kloppen. Hij plaatst de kaart en het filmpje bij de reacties op het Guardian liveblog. Dat zal Atvar48 leren.

Dode kinderen in Houla

In maart 2012 besluit Higgins een eigen blog te beginnen. Vanachter zijn bureau bij de vluchtelingenorganisatie, op Twitter en op internetfora heeft hij gemerkt dat er online veel informatie te vinden is die de grote nieuwsmedia niet bereikt, maar die hij toch het verspreiden waard vindt. Daarnaast heeft hij behoefte aan een hobby, nu zijn dochter Ela net een halfjaar oud is en de meest zorgintensieve periode achter de rug is.

Higgins denkt terug aan de discussie over Brega en een paar andere filmpjes die hij heeft weten te verifiëren met Google Maps. Dat wil hij ook op zijn blog doen: geen partijdig gezwets dat toch niemand serieus neemt, alleen feiten met bewijs. Een groot publiek verwacht Higgins niet voor zijn blog, dus heeft hij weinig zin lang na te denken over een pakkende naam. Hij gebruikt zijn oude pseudoniem en noemt de site Brown Moses-blog.

Zijn eerste posts zijn een bij elkaar geraapt zootje. Hij schrijft over het afluisterschandaal van de inmiddels gestopte Britse krant News of the World en de omzwervingen van Kevin Dawes, een kennis van Something Awful die zich in Libië bij de rebellen heeft gevoegd. Maar steeds meer raakt hij in de ban van het conflict in Syrië, dat op dat moment rap escaleert en waarover elke dag enorme hoeveelheden nieuwe informatie te vinden zijn.

Eind mei komt Higgins thuis in zijn woning in Leicester. Hij ploft neer op de bank en klapt zijn zwarte Asus laptop open. Op Twitter stromen berichten binnen over een aanval in Houla, een dorpje ten noordwesten van Homs. Een rapport van de Verenigde Naties legt de verantwoordelijkheid voor ‘het bloedbad van Houla’ later bij het Syrische leger en de daaraan gelieerde Shabiha-milities. Het dodental wordt vastgesteld op 108, onder wie 49 kinderen.

Voorkennis heeft hij niet, maar alle informatie die hij nodig heeft, is op internet te vinden

 

Higgins zit tot diep in de nacht achter zijn computer. Elke paar minuten plaatst hij op zijn blog links naar relevante tweets en YouTube-filmpjes. Het valt hem op dat veel interessante filmpjes afkomstig zijn van een handvol kanalen en hij besluit een lijst te beginnen met kanalen die hij dagelijks wil bijhouden. Die dag zijn het er vier.

‘Houla was een keerpunt. Vanaf toen ben ik mijn blog een stuk systematischer gaan aanpakken,’ zegt Higgins later. ‘Als ik iets leuk of interessant vind, dan raak ik geobsedeerd, zo zit ik in elkaar.’ Nu is het Syrië. Eerder probeerde hij obsessief nieuwe recepten uit, sportte hij als een gek (‘dat geloof je misschien niet als je me nu ziet’), en tijdens de zwangerschap van zijn vrouw keek hij alle films van Hitchcock.

Dat Higgins geen woord Arabisch spreekt, doet er niet toe voor het verifiëren van YouTube-filmpjes: de beelden spreken voor zich. Met Google Earth kan hij steeds preciezer de locaties van de strijdende groepen vaststellen. Hij let ook op de wapens die Assads troepen en de rebellen gebruiken. Voorkennis heeft hij niet, maar alle informatie die hij nodig heeft, is op internet te vinden. Hij googelt zichtbare serienummers, raadpleegt het online wapennaslagwerk Jane’s en vraagt als hij er niet uitkomt hulp op Twitter. Nieuwe wapens die hij tegenkomt, documenteert hij op zijn blog, met de relevante YouTube-filmpjes eronder.

Regelmatig zit Higgins urenlang aan één stuk door filmpjes te bekijken. Zijn hobby loopt uit de hand. Op kantoor doet hij op stille momenten voorbereidend werk. Thuis, op de bank of in zijn studeerkamer boven, stelt hij zijn blogposts samen. ‘Ik probeerde zoveel mogelijk te doen zonder mijn vrouw al te boos te maken,’ zegt hij.

Een rebel met een witte granaat die volgens HIggins ook gevonden is na chemische aanvallen. Foto: Jeffry RuigendijkEen rebel met een witte granaat die volgens HIggins ook gevonden is na chemische aanvallen. Foto: Jeffry Ruigendijk

Cameraploegen op de stoep

Het is januari 2013 en Higgins is inmiddels na een ontslagronde zijn baan bij de vluchtelingenorganisatie kwijtgeraakt. Hij heeft een tijdelijk contract gekregen bij een lingerieproducent, waar hij bestellingen controleert. Daar presteert hij ondermaats. Ela, nu bijna anderhalf jaar oud, maakt er een kunst van elke nacht krijsend wakker te worden. Higgins loopt dan uren met haar over de gang om haar te kalmeren, om de volgende dag weer als een zombie op zijn werk te verschijnen.

Overdag voelt Higgins zich dom en verslagen; thuis duikt hij de YouTube-filmpjes weer in. Hij is een aantal wapens op het spoor gekomen die hij nog niet eerder heeft gezien. Op een M79 Osa raketlanceerder zijn de serienummers goed zichtbaar. Om een en ander te identificeren, gaat hij alle raketlanceerders die hij op Wikipedia kan vinden een voor een af. De foto van de RPG-22 komt hem bekend voor. Beide wapens werden oorspronkelijk in Joegoslavië geproduceerd.

Steeds vaker ziet Higgins de wapens voorbijkomen, in handen van het Vrije Syrische Leger, of op de Syrische staatstelevisie tussen stapels geschut die door Assads troepen in beslag zijn genomen. Vanuit de zuidelijke stad Daara lijken de wapens zich verder naar het noorden te verspreiden.

New York Times-journalist C.J. Chivers volgt Higgins’ blog op dat moment al een tijdje. Hij vraagt Higgins een bijdrage te schrijven voor het At War-blog van de krant. Higgins levert een stuk in over de Joegoslavische wapens. Enige tijd hoort hij niets terug. ‘Ik dacht dat hij het niets vond,’ zegt Higgins terugkijkend vanuit zijn nieuwe kantoor in Leicester. Dan gaat de telefoon: ‘Het lijkt erop dat je het slachtoffer van je eigen succes bent geworden,’ klinkt het aan de andere kant van de lijn.

De ontdekking haalt de voorpagina van de New York Times, met Higgins’ naam en het Brown Moses-blog als bronvermelding

 

Chivers vertelt Higgins dat de New York Times onderzoek heeft gedaan naar aanleiding van Higgins’ stuk. Een team journalisten ontdekte dat de Saoedische regering de wapens kocht van Kroatië. De vracht werd Jordanië ingevlogen en bij Daara de grens over gesmokkeld in een poging de rebellen te versterken.

De ontdekking haalt de voorpagina van de New York Times, met Higgins’ naam en het Brown Moses-blog als bronvermelding. Een Guardian-journalist belt Higgins op voor een interview. De week erna verschijnen vier cameraploegen van Britse en internationale media op de stoep in Leicester. ‘Plotseling realiseerden de journalisten die mijn blog al een tijd volgden dat ik niet een of andere gek in een kelder beplakt met wapenposters ben,’ zegt Higgins nu. ‘Mijn buren moeten gedacht hebben dat ik de loterij had gewonnen.’

Terwijl Higgins internationaal in de schijnwerpers staat, is zijn contract bij de lingerieproducent een paar dagen na publicatie van het New York Times-artikel afgelopen. Hij is opnieuw werkloos. Higgins keert niet meer terug naar de administratie. Hij krijgt een baan aangeboden als analist bij veiligheidsadviesbureau Allen-Vanguard. Eén voorwaarde: hij mag niet meer bloggen over Syrië.

Higgins kondigt het eind van het Brown Moses-blog aan op Twitter. Er volgt een golf van protest. Een anonieme sponsor benadert Higgins en biedt hem een bedrag van vijfduizend pond om zijn werk voort te 
zetten. Met die stok achter de deur lanceert Higgins een crowdfundingcampagne op Indiegogo. Binnen een maand haalt hij nog eens 6401 pond binnen om zich een half jaar fulltime te kunnen wijden aan zijn blog.

Higgins is uitgegroeid tot een van de voornaamste experts op het gebied van wapens die worden gebruikt in het conflict in Syrië

 

‘Het was voldoende om ermee door te gaan, maar ik zwom niet bepaald in het geld,’ zegt Higgins later. In het najaar van 2013 voert zijn vrouw de druk op. ‘Ze zei: “Nu moet je echt een baan vinden.”’ Higgins’ blog heeft een steeds grotere lezersschare en organisaties als Human Rights Watch en Amnesty International doen een beroep op zijn werk. Vleiend, maar ook frustrerend: ‘Allerlei organisaties vertelden me dat ze mijn werk zo geweldig vonden. En ik dacht: geef me dan een baan.’

Een geheim project van Google

We zijn een halfjaar verder. Higgins heeft net een nieuw kantoor in Leicester. Hij rommelt even met de cijfercode voordat het lampje op groen springt en de deur open gaat. ‘Ik huur dit kantoor nu een maand, maar dit is pas de tweede keer dat ik er ben,’ legt hij verontschuldigend uit.

Higgins is uitgegroeid tot een van de voornaamste experts op het gebied van wapens die worden gebruikt in het conflict in Syrië. Hij wordt overstelpt door verzoeken om te praten over zijn werk. Onlangs nog reisde hij naar New York om een nog geheim project voor Google Ideas te bespreken en werd hij naar Oslo en Stockholm gevlogen voor conferenties. Higgins doet opdrachten voor het Amerikaanse Carter Center, een stichting van voormalig president Jimmy Carter die zich inzet voor mensenrechten. Hij is door een literair agentschap benaderd voor een boek.

Als alles goed gaat, lanceert Higgins binnenkort Bellingcat.com. Die website moet een platform worden voor open source onderzoeksjournalistiek. Higgins heeft een team samengesteld van mensen die soortgelijke methoden als hijzelf gebruiken. Aymenn Jawad-Al Tamimi is een van hen. De 21-jarige student gebruikt sociale media om jihadistische groeperingen in voornamelijk Syrië en Irak te onderzoeken. Hij ontdekte als eerste drie voormalige Guantánamo Bay-gevangenen in Syrië.

Massabegrafenis in Houla, 2012. Na het bloedbad hier begon Higgins Syrische filmpjes te volgen en te checken. Foto: ReutersMassabegrafenis in Houla, 2012. Na het bloedbad hier begon Higgins Syrische filmpjes te volgen en te checken. Foto: Reuters

 

Twee van hen zijn inmiddels om het leven gekomen. Maar Bellingcat.com zal zich niet beperken tot Syrië. Andere bloggers ontfermen zich over bijvoorbeeld Nigeria en het Britse afluisterschandaal.
Het balletje ging eindelijk rollen voor Higgins toen hij in oktober 2013 werd uitgenodigd om een praatje te houden voor Google Ideas. De New Yorker schreef naar aanleiding van dat evenement over hem en dat leidde weer tot contact met Heavy.com, de geldschieter voor Bellingcat.com, die Higgins dan eindelijk van een vast salaris gaat voorzien.

‘Plotseling ben ik uitgegroeid van iemand zonder vooruitzichten naar dit,’ zegt hij. ‘Ik ben mijn eigen baas, krijg hopelijk een hoger inkomen dan ik ooit heb gehad en doe iets wat echt belangrijk is, in plaats van de hele dag spreadsheets in te vullen.’ Zijn vrouw moet het allemaal nog maar zien: ‘Die gelooft het pas als ik het contract hebt getekend en het geld op mijn bankrekening staat,’ zegt Higgins. ‘Zij maakt zich zorgen over hoe we de hypotheek gaan betalen – en dat is maar goed ook.’

Higgins is inmiddels 35. In zijn bos bruine krullen zijn de eerste plukken grijs zichtbaar, maar zijn gezicht blijft jongensachtig. Het kantoortje dat hij heeft gehuurd, is nog nagenoeg leeg: kale witte muren, met op het enige aanwezige meubelstuk – een multiplex bureau – alleen zijn zwarte Asus laptop.

Higgins neemt plaats op een bureaustoel en steekt van wal. Hij laat zich zelden onderbreken voor vragen en duikt steeds vanuit het algemene zonder enige waarschuwing een specifiek voorval in. De data kan hij zich dan nog precies herinneren. ‘Kijk, ik laat het je meteen even zien.’ Higgins schiet naar zijn laptop en bladert bliksemsnel door een lange lijst YouTube-filmpjes gesorteerd op wapentype. ‘Deze is fantastisch. Ontzettend angstaanjagend, maar fantastisch.’

‘Omdat hij de munitie vasthoudt, kan ik de serienummers goed bekijken’

 

Met glanzende ogen toont hij het filmpje: een jongen, niet ouder dan twintig, houdt een metalen cilinder voor de camera. ‘Dat is clustermunitie die hij in zijn hand houdt. Als hij dat stuk aanraakt, is de kans groot dat het in zijn hand af gaat,’ zegt Higgins haast manisch. ‘Dit is verschrikkelijk, natuurlijk, maar omdat hij de munitie vasthoudt, kan ik de serienummers goed bekijken. En het is ook nog eens 
hi-def.’

Journalistiek van de moderne tijd

De afgelopen maanden richtte Higgins zich vooral op het bestuderen van de gifgasaanval die 21 augustus plaatsvond in Ghouta, een buitenwijk van Damascus. Op zijn laptop laat hij een kaart zien die hij met Google Earth heeft gemaakt. Witte puntjes geven de plaatsen aan waar de met sarin gevulde raketten volgens hem neerkwamen. Hij wijst er één aan. ‘Hiervan weet ik dat de locatie op een paar meter na correct is,’ zegt hij trots.

Zo nu en dan onderbreekt Higgins het gesprek en zoeft hij naar zijn laptop om een mailtje van een journalist te beantwoorden. Ze vragen hem om commentaar op een stuk dat onderzoeksjournalist en Pulitzerprijswinnaar Seymour Hersh enkele dagen eerder publiceerde in de London Review of Books. In het artikel beweert Hersh dat de gifgasaanval in Ghouta gecoördineerd werd door de Turkse regering en uitgevoerd door Syrische rebellen in de hoop een Amerikaanse interventie uit te lokken. ‘Horseshit’ noemt Higgins de beweringen. ‘Of Hersh-shit,’ voegt hij er grinnikend aan toe. ‘Hij heeft niet eens de meest basale Google-research gedaan.’

Brian Whitaker, voormalig chef Midden-Oosten bij The Guardian, kent Higgins nog uit de tijd dat hij actief was op het liveblog van de krant. Volgens hem past Higgins’ stijl van journalistiek bij de moderne tijd. ‘Bijzonder aan de werkwijze van Eliot is dat hij allerlei bewijsmateriaal verzamelt waarmee je zelf een oordeel kunt vormen,’ zegt hij. ‘Veel traditionele journalistiek, zoals die van Seymour Hersh, reduceert de rol van het publiek door gebruik te maken van geheimzinnige contacten. Wat Eliot doet, is bewijs verzamelen en analyseren, om het vervolgens te publiceren zodat andere mensen het met de grond gelijk kunnen maken, als ze dat willen.’

Wapenexpert Theodore Postol vindt dat Higgins geen expert genoemd mag worden

 

Voor zijn onderzoek naar de gifgasaanval had Higgins steeds meer specialistische kennis nodig. Hij bouwde een netwerk op van vaste experts met wie hij regelmatig informatie uitwisselt. De Amerikaanse Dan Kaszeta is een van hen. Hij noemt zichzelf Higgins’ ‘in-house chemische-wapenmannetje’. Kaszeta deed zijn kennis van chemische wapens op in het Amerikaanse leger en heeft nu een eigen adviesbureau. Hij zag Higgins’ oproep voor een chemische-wapenexpert voorbijkomen op Twitter.

‘We zijn een klein informeel team dat in feite uitgegroeid is tot een soort crowdsourced inlichtingendienst,’ zegt Kaszeta. Hij beantwoordt regelmatig Higgins’ vragen over de scheikunde van chemische wapens. Higgins wijst hem op relevant beeldmateriaal, zoals verwijde pupillen bij slachtoffers van zenuwgas. ‘Hij is degene die in de gelegenheid is door duizenden filmpjes heen te spitten. Ik heb daar de tijd niet voor,’ zegt Kaszeta. ‘Het is ongelofelijk hoeveel discussie hij aangewakkerd heeft terwijl hij niet als expert begonnen is, door vragen te stellen als hij iets niet wist.’

Er is ook kritiek. Op Twitter wordt Higgins belaagd door trolls: Assad-sympathisanten, complotdenkers of gewoon idioten. Maar het commentaar komt ook uit zwaardere hoek. Wapenexpert Theodore Postol doceert aan MIT en is voormalig wetenschappelijk adviseur van het Amerikaanse hoofd marine-operaties in het Pentagon. Hij vindt dat Higgins geen expert genoemd mag worden. ‘Hij weet niets van deze wapens af,’ zegt Postol.

‘Dat hoeft ook niet. Hij heeft ons al een waardevolle dienst bewezen door een enorme hoeveelheid bewijsmateriaal op zijn website te verzamelen, maar hij is geen analist.’ Postol denkt dat Higgins een te gekleurd beeld heeft van het conflict in Syrië. ‘Hij verandert zijn redenering steeds weer om tot een conclusie te komen waarin hij bij voorbaat al lijkt te geloven: dat de Syrische regering achter de gifgasaanval zat.’

ISIS-strijders met Kroatische RBG-6, blogde Higgins

ISIS-strijders met Kroatische RBG-6, blogde Higgins
Een hoofd op een bordje

Vanachter een bord bangers and mash in een pub dichtbij zijn kantoor rolt Higgins met zijn ogen als hij de naam Postol hoort. ‘Ik ben anti-Assad. Hij is verantwoordelijk voor het vernietigen van zijn land, het doden van kinderen en burgers en een sarin-aanval,’ zegt hij. ‘Maar ik ben ook tegen mensen die andermans hoofd afhakken.’ Higgins veroordeelt de methoden van de jihadistische groeperingen die de Syrische oppositie steeds meer lijken te domineren. De gruweldaden die ze begaan, ziet hij regelmatig voorbijkomen op zijn YouTube-feed, maar naar eigen zeggen houdt hij er geen nachtmerries aan over: ‘Ik weet het aardig buiten te houden.’

Zijn zwarte gevoel voor humor zal hem daarbij van pas komen. Terwijl hij zijn aardappelpuree op zijn vork schuift, vertelt hij geamuseerd over een foto die hij laatst tegenkwam. Daarop laat een rebel drie afgehakte hoofden zien. Hij houdt er twee vast, het derde ligt op een bordje naast hem. ‘Het denkproces daarachter is gewoon zo bizar,’ schatert Higgins. ‘Zo van: “laat ik het hoofd niet op de grond leggen, dan wordt het vies. Ik leg het wel op een bordje.”’

De beelden uit Ghouta waren anders: ‘De meeste filmpjes heb ik niet in detail bekeken. Het was het ene na het andere dode kind.’ Higgins is weinig hoopvol over het conflict in Syrië en denkt dat het zich nog jaren voort zal slepen. Terwijl hij zich op deze oorlog wil blijven concentreren, hoopt hij dat anderen zijn onderzoeksmethoden overnemen en toepassen op nieuwe situaties.

‘Alle informatie die je nodig hebt, is openbaar beschikbaar. Mensen moeten gewoon leren wat ze ermee kunnen doen,’ zegt Higgins. ‘Ik ben er zelf blindelings doorheen gestruikeld. Het enige wat ik heb gedaan, is me steeds weer afvragen: “Wat kan ik met wat ik heb en hoe doe ik het?”’
Met dat doel hoopt hij binnenkort Bellingcat.com te kunnen lanceren. En met daarnaast nog het Carter Center, het Google Ideas-project en hopelijk het boek loopt zijn agenda aardig vol.

Houdt hij nog wel tijd over om dagelijks YouTube-filmpjes door te spitten? Higgins maakt zich zelf niet zo’n zorgen: ‘Thuis bepaalde mijn dochter wanneer ik werkte. Ze is nu op de leeftijd dat ze steeds naar me toe komt en mijn laptop dichtslaat,’ zegt hij. ‘Nu heb ik een kantoor waar ik acht uur per dag aan mijn ideeën kan werken. Hopelijk rijst mijn productiviteit de pan uit.’

Sluit je nu aan voor slechts €4,99 per maand

Sorry, je hebt op het moment geen toegang tot dit artikel.

Waarschijnlijk heb je een abonnement zonder digitale toegang. Wil je deze content graag lezen, sluit dan snel een abonnement af.

Heb je wél een abonnement met digitale toegang, neem dan contact op met onze klantenservice: 020 – 5518701.

Het zijn tijden voor Vrij Nederland

Het nieuws raast steeds sneller voort en bereikt je elk moment van de dag. Het is een strijdtoneel waarop kwaliteit en redelijkheid voortdurend bevochten moeten worden. Vrij Nederland discussieert mee: progressief, kritisch en optimistisch.

Lees mee, denk mee, deel mee. Voor slechts €4,99 per maand. Daarvoor krijg je ook het maandblad digitaal op de VN-app.

Vrij Nederland Compleet

  • Elke maand Vrij Nederland thuisbezorgd
  • De Vrij Nederland-specials thuisbezorgd
  • De digitale versie van het maandblad op de Vrij Nederland-app
  • Toegang tot de maandbladartikelen op vn.nl
  • Toegang tot exclusieve online artikelen op vn.nl
Loopt door tot wederopzegging

Vrij Nederland Digitaal

  • De digitale versie van het maandblad op de Vrij Nederland-app
  • Toegang tot de maandbladartikelen op vn.nl
  • Toegang tot exclusieve online artikelen op vn.nl