Zomerverhaal

Via mijn Duitse uitgever, Piper Verlag, bereikte mij een verzoek om een interview. Voor welk blad wisten ze bij Piper niet, maar mochten ze de aanvrager mijn telefoonnummer toespelen? Liever alleen het e-mailadres, liet ik weten. Dus kreeg ik al snel een e-mailtje met de vraag of ik een interview wilde geven voor een of andere Westfalischer Anzeiger. Desgewenst kon de fotograaf ‘sofort mitkommen’, zodat alles in enkele uren afgehandeld zou kunnen worden.

Op een prachtige zomerdag reed een aftandse Fiat 500 mijn erf op. Het gerammel ervan alarmeerde mijn bok Jozef, luidkeels gaf hij lucht aan zijn verontwaardiging over zoveel gerucht. Kwaad rende hij rond aan zijn tuurtouw. Uit het overjarig vehikel stapten twee dames, een oudere vrouw van een jaar of vijftig, en haar jeugdiger evenbeeld dat ik de helft jonger schatte. ‘Moeder en dochter,’ dacht ik dadelijk, maar toen ze mij de hand drukten noemden ze verschillende namen. De oudere vrouw stelde zich voor als Frau Schellenberger, de jongere als Frau Wiesinger. Met hun strak naar achteren gekamd haar en hun spitse snuitjes zagen ze eruit als twee getrimde wezels. Ter camouflage van de spitsheid droeg de oudste een brede bril; de jongste knipperde zo vaak met haar oogleden dat ik contactlenzen vermoedde. Onder alle omstandigheden zou je over haar heen gekeken hebben, ware het niet dat ze kon bogen op krankzinnig lange, felroze gelakte nagels. Een kleur die Rosita Steenbeek als ‘shocking pink’ zou hebben aangeduid. Hoewel ik een zwak heb voor vrouwenhanden met lange nagels, raakte ik enigszins ontregeld van deze groteske klauwen. Zou mijn bok Adu zaliger, die steevast een erectie kreeg als er een meisje op mijn terrein verscheen dat mij bekoorde, van deze Frau Wiesinger verhit zijn geraakt? Spijtig dat hij dood was, want bok Jozef vertoont dat gedrag helaas niet.

‘It is beautiful here,’ zei Frau Schellenberger.

‘Ich möchte gern Deutsch mit ihr reden,’ zei ik.

‘Ach, u spreekt Duits,’ zei ze,’ bij Piper zeiden ze dat we Engels zouden moeten spreken. Daar ben ik niet zo goed in, dus Duits past mij beter, maar Frau Wiesinger heeft een paar maanden in New York vertoefd, die spreekt voortreffelijk Engels.’

Frau Wiesinger schonk mij een warme glimlach. Ik schonk een warme glimlach terug, maar zei tegen haar: ‘Liever spreek ik Duits, al was het alleen maar om te oefenen.’ Hoewel ik ze te bizar vond, kon ik toch mijn ogen niet van haar nagels afhouden, Frau Schellenberger zag het, en zei verontschuldigend: ‘Wenn Frau Wiesinger letzten Sommer in Amerika war, ist ihr aufgefallen, dass dort richtig lange Fingernägel total im Trend sind. Ihr ist das echt super gut gefallen, und darum hat Sie sich dort auch so schöne lange Nägel machen lassen.’

‘Ich liebe lange Nägel,’ zei ik.

‘Op grond van uw boek Die Sonnenuhr en uw boek In Unnütz toller Wut had ik daar al zo’n vermoeden van,’ zei Frau Schellenberger.

Graag had ik Frau Wiesinger in mijn beste Duits gevraagd: ‘Maar hoe redt u zich als u op de wc uw gat moet afvegen? En hoe pint u geld? En knoopjes los- en vastmaken, hoe gaat dat?’ Los nog van het feit echter dat mij voor zulke ingewikkelde vragen niet direct goed Duits ter beschikking stond, leek mij vooral de vraag over de omgang met toiletpapier voorbarig. Zo intiem waren Frau Wiesinger en ik immers nog niet met elkaar. Dus vroeg ik, want in een vreemde taal vraag je niet wat je wilt vragen, maar vraag je wat je kunt vragen, tamelijk stupide: ‘Wie lang sind ihre Nägel?’

‘Sie haben eine Länge von fünf centimeter Überstand,’ zei Frau Schellenberger, en Frau Wiesinger knikte bevestigend.

Hoewel ik enigszins ‘angehaucht’ was door de vijf centimeter lange nagels van Frau Wiesinger, dacht ik toch: wat eigenaardig dat Frau Schellenberger steeds namens Frau Wiesinger het woord voert. Kan Frau Wiesinger zelf niet praten? Of is hier sprake van een oeroude rolverdeling tussen moeder en dochter? Maar waarom hebben zij zich, als Frau Wiesinger een dochter is van Frau Schellenberger, met twee verschillende namen aan mij voorgesteld? Of is Frau Wiesinger ‘verheiratet’ met ene meneer Wiesinger, en voert ze derhalve diens naam?

Frau Schellenberger zei licht verwijtend: ‘U woont naast een manege. Waarom vermeldt u die manege niet in uw boek In unnütz toller Wut?’

‘Waarom had ik die moeten vermelden? Toller Wut is geen autobiografie.’

‘Maar die paarden… ach… wie schön… reiten, Frau Wiesinger droomt er elke nacht van.’

‘Het is anders een kostbare en tijdrovende aangelegenheid,’ zei ik.

‘Wie vlak naast een manege woont, mag vast soms unentgeltlich bij z’n buren rijden.’

‘Wat een Glückspilz bent u, wat zou ik graag naast een manege wonen,’ zuchtte Frau Wiesinger.

Eenmaal in huis keek vooral Frau Wiesinger rond alsof zij een potentiële koper was die een woning bezichtigde. Via de inpandige garage, die zij goedkeurend in zich opnam, alsof ze dacht: hoe ideaal, daar kan mettertijd de Alfea Romeo staan, begaf zij zich op haar hoge hakken naar de gang die naar de hal leidde. Brutaalweg duwde ze in het gangetje de deur naar mijn werkkamer wat verder open, keek erin, keek toen naar Frau Schellenberger die achter haar liep, en de laatste vroeg vervolgens:

‘Ach so, ist das Ihre Arbeitszimmer?’

‘Ja,’ zei ik.

‘Mogen wij daar een blik in werpen?’

‘Selbstverständlich,’ zei ik, blij te kunnen tonen dat ik een mooi Duits woord ter beschikking had.

Beide dames schreden mijn werkkamer binnen, keken erin rond zoals ik in Bachs Komponierstube zou hebben rondgekeken, en Frau Schellenberger fluisterde eerbiedig dat zij er diep van onder de indruk was te verkeren in een ruimte waarin, naar zij aannam, Das Wuten der ganze Welt geschreven was. Even overwoog ik haar te vertellen dat Het woeden elders in huis was ontstaan, maar Frau Wiesinger streek met haar vingers liefkozend over de toetsen van het keyboard van mijn computer, daarbij echter met haar roze klauwen verstrikt rakend in het kronkelende snoer van de muis. Reeds toen begon ik te vermoeden dat zij er nog allerminst aan gewend was om met zulke lange nagels rond te lopen. Zou ze zich, omdat ze uit De zonnewijzer en Lotte Weeda de indruk heeft opgedaan dat ik nogal ontvankelijk ben voor de aanblik van idioot lange nagels, zich eerst onlangs Krallen hebben laten aanmeten om mij daar vandaag mee te imponeren? vroeg ik mij af.

Vanuit mijn werkkamer liepen beide dames de bijkeuken in. ‘Ach, eine Waschküche, wie schön,’ riep Frau Schellenberger, en Frau Wiesinger knikte goedkeurend. Met haar knipperende contactlenzenogen tuurde ze echter achterdochtig naar de strijkplank.

‘Können Sie noch bügeln mit ihre schöne Nägel,’ vroeg ik gekscherend.

‘Doch, doch,’ zei ze.

‘Und flicken?’

‘Flicken? Dass tut man heute doch nicht mehr,’ zei Frau Schellenberger enigszins verontwaardigd.

‘In Duitsland misschien niet, maar hier in Holland is verstellen nog heel gebruikelijk. Hier worden zelfs nog sokken geflickt,’ loog ik.

‘Ook in dit huis?’ vroeg Frau Schellenberger.

‘Ja, doch, gelegentlich,’ zei ik.

‘Wer flickt dann?’ vroeg ze streng.

‘Flicken gaat mij heel goed af,’ zei ik, terwijl ik de dames voorging naar de woonkeuken. Bij de aanblik daarvan werd Frau Schellenberger lyrisch: ‘Wie schön, wie gross, ach doch, hier kann mann leben und essen, und gemütlich zusammen sitzen.’

We beklommen de drie treden naar de woonkamer. Eenmaal daarbinnen bleek zelfs Frau Schellenberger sprakeloos. Versteend als de vrouw van Lot stond ze aan het parket vastgenageld. Frau Wiesinger daarentegen drentelde rond, alsmaar enigszins wuivend met haar krankzinnige Krallen. Het had iets aandoenlijks haar te zien rondlopen met ongehoord lange nagels waaraan zij overduidelijk nog niet gewend was. Maar als zij die nagels met vijf centimeter überstand voor mij had laten aanbrengen, wat beoogde ze daar dan mee?

Frau Schellenberger deponeerde een mobiele telefoon op tafel.

‘Mag ik het gesprek opnemen?’ vroeg zij.

‘Met uw Moby?’ vroeg ik.

‘Doch, doch,’ zei ze, ‘je kunt er alles mee, telefoneren, sms’en, je kunt er het internet mee op, je kunt er zelfs mee opnemen.’

Was ze inderdaad van plan het interview op te nemen met een mobiele telefoon? Zo ja, dan was zij de eerste interviewster die aldus te werk ging. Mij leek het onhandig om een lang gesprek met een mobieltje op te nemen. Kon het wel? Ik wist er niet genoeg vanaf om daar een antwoord op te kunnen geven. Tot op heden heb ik geweigerd om zo’n snertding aan te schaffen. ‘Es ist ja wunderbar,’ zei Frau Schellenberger, ‘dat u zo voortreffelijk Duits spreekt.’

Als gevolg van die vleiende opmerking werd ik nog achterdochtiger. Tegelijkertijd dacht ik: Wat oerstom dat ik heb laten merken dat ik mij in het Duits enigszins kan redden. Als beide dames in de veronderstelling verkeerd hadden dat ik geen Duits verstond, hadden ze onderling van alles in hun moedertaal met elkaar besproken, en had ik veel beter kunnen achterhalen wat zij beoogden met dit bezoek.

Dat ze voor een interview kwamen, kon ik amper nog geloven. Met een mobiel telefoontje een gesprek opnemen, dat was toch ongehoord? En daarbij: waarom had Frau Wiesinger, als ze mij wilde portretteren, geen fototoestel het huis binnen gedragen? Lag haar apparatuur nog in het Fiatje? Dat moest haast wel, maar nooit eerder had ik meegemaakt dat een fotograaf zonder toestel mijn huis was binnengelopen. Waar nog bij kwam dat zo’n fotograaf voortdurend ingewikkelde apparatuur bedienen moet zoals belichtingsmeters, en lenzen moet verwisselen, en soms ook lampen moet opstellen, en scherp moet stellen, en uiteindelijk moet afdrukken, en voor al die subtiele werkzaamheden ben je aangewezen op je vingertoppen. Zijn die vingertoppen echter buiten bedrijf vanwege nagels met vijf centimeter Überstand, dan kun je immers niet fotograferen?

Uit haar tas diepte Frau Schellenberger evenwel een piepklein fototoestel op dat zij overhandigde aan Frau Wiesinger. Als gevolg van het feit dat haar nagels in de weg zaten, lukte het haar aanvankelijk niet om het toestelletje aan te pakken. Pas toen Frau Schellenberger het minuscule gevalletje tussen haar gekromde vingers had vastgeklemd, keek ze mij, licht blozend, even aan en vroeg: ‘Vindt u het goed dat ik tijdens het gesprek foto’s maak?’

‘Selbstverständlich,’ zei ik, mij realiserend dat ik dat woord al eerder gebruikt had.

Frau Schellenberger legde een papier op tafel. Had zij daarop haar vragen uitgeschreven? Waarom was dat papier dan vrijwel leeg? Ze frunnikte aan haar mobieltje. Even flikkerde de display hemelsblauw op, toen werd die display weer donker.

‘Er lauft,’ zei ze tevreden, maar ik dacht: ze heeft hem weer uitgezet, hij loopt helemaal niet.

Ze vroeg: ‘Hebt u enig idee waarom u in Duitsland zoveel gelezen wordt?’

‘Waarschijnlijk omdat ik, zoals een criticus in Der Spiegel heeft geschreven, “eine wunderbare altmodische Erzähler” ben, en daarnaast wellicht ook omdat mijn werk zo oer-Hollands is. Aan gene zijde van de grens ligt Holland, vlakbij dus. Toch is alles daar totaal anders dan men in Duitsland gewoon is, zo bizar, zo bekrompen, zo kleinschalig, zo eigenaardig.’ Terwijl ik mijn antwoord gaf, loerde ik zo onopvallend mogelijk naar Frau Wiesinger. Die was druk in de weer met het toestelletje. Hoe zou ze, vroeg ik mij af, haar lensje scherpstellen? Dat lukt toch alleen met de vingertoppen, mits je er met die vingertoppen bij kunt, maar dat was in dit geval uitgesloten. Of was het zo’n toestelletje dat zichzelf scherpstelt?

‘Ach, himmel,’ riep ik nadat ik met eigentümlich was geëindigd, ‘ik heb u beiden helemaal niet gevraagd of u iets wilt gebruiken. Zal ik een grote pot thee zetten?’

‘Gerne,’ zei Frau Schellenberger.

In de keuken klonk even later het geruststellende geruis van water dat aan de kook komt. In de weer met een theepot, en kopjes, en lepeltjes, en een suikerpot, kwam ik weer enigszins tot rust. Niettemin bleef de vraag maar door mijn hoofd spoken: wat wilden deze nep-interviewster en haar nep-fotografe, die ongetwijfeld haar dochter was? Waren ze onder valse voorwendsels bij mij binnen gedrongen om een oriënterend bezoek af te steken bij een Nederlandse schrijver die in Duitsland om moeilijk te doorgronden redenen belachelijk populair was geworden? Maar waarom had de jongste zich dan laten voorzien van nagels ‘mit fünf Centimeter Überstand’? Waren die nagels bedoeld om mij over een streep te trekken? Maar welke streep dan? Hadden ze wellicht na lezing van Lotte Weeda abusievelijk de conclusie getrokken: deze rijkaard woont alleen, misschien kan een van ons, of kunnen wij samen, bij hem intrekken? Als Duitsland hem van goud kan voorzien, waarom zou Duitsland hem dan ook niet van een vrouw kunnen voorzien?

Toen ik met een dienblad de kamer weer betrad, bestudeerden de dames mijn cd-collectie.

‘U hebt waanzinnig veel cd’s,’ zei Frau Schellenberger haast verwijtend, ‘maar uitsluitend klassieke muziek. En dat terwijl er toch zoveel schitterende popnummers zijn. U hebt nog veel in te halen. Of hebt u uw popmuziek elders in huis staan?’

‘Nee, nee,’ zei ik, ‘elders in huis staan nog veel meer cd’s dan hier al staan, maar ook uitsluitend klassieke muziek. Alle andere muziek beschouw ik als rommel.’

‘Doch, doch,’ zei Frau Wiesinger geschrokken.

Nadat ik beide dames van een beker thee had voorzien, vroeg Frau Schellenberger waarom ik nog nimmer in Duitsland ‘eine Lesereise’ had gemaakt.

‘Bij zo’n Lesereise,’ zei ik, ‘moet je ’s avonds rond half negen beginnen. Dan begin ik echter al slaperig te worden, ik ben een morgenmens, om vijf uur ben ik helder wakker, dan ben ik voor iedereen beschikbaar, maar ?’s avonds ben ik tot niets in staat.’

‘Dan kunnen wij elkaar de hand drukken,’ zei Frau Schellenberger opgetogen, ‘vroeger mocht ik zo graag al bij het krieken van de dag tennissen. Doch vind maar eens een partner als je om zes uur tennissen wilt. Dus met u zou ik om zes uur een partijtje kunnen spelen.’

‘Ware het niet,’ zei ik, ‘dat ik nog nooit getennist heb, en ook niet van plan ben om ooit te tennissen. Het is, neemt u mij niet kwalijk, een typische rijkeluissport, en met zulke sporten wil ik niets van doen hebben. Golfen bijvoorbeeld, ook zo’n…’

‘Aber, sie sind doch reich, steinreich…’

‘Al mijn geld geef ik weg aan goed doelen,’ zei ik.

‘Dat meent u niet. Aan welke goede doelen dan?’

‘SOS-Kinderdorpen, Artsen zonder Grenzen, mijn familie,’ zei ik, ‘mijn broer heb ik onlangs aan een Toyota Prius geholpen.’

‘En u zelf? Waar rijdt u in?’

‘Ik rijd nergens in, ik heb geen auto.’

Er viel een stilte. Beide dames tuurden naar mij alsof ze een geestverschijning aanschouwden. Om hun grootste schrik weer enigszins te bezweren, zei ik: ‘Ik heb geen rijbewijs. Ooit heb ik wel geprobeerd om het te halen, maar nadat ik twee keer voor het rij-examen was gezakt, ben ik ermee opgehouden. Vandaar dat ik geen auto bezit.’

‘Ach so, sie brauchen nur ein Frau mit ein Fahrschein,’ concludeerde Frau Schellenberger nuchter.

Waarop beide dames, als waren het criminelen na een gelukte kraak, samen zwijmelden over alle prachtige Convertibles en Cabrioletten die er op de markt waren. Ze verloren zich in een visioen. Met een open dak en wapperende haren zouden ze plankgas in de zomerzon over de Duitse wegen ‘sausen’.

Terwijl ze volledig opgingen in hun zomerzonmijmeringen, vroeg ik mij af: hoe zou je sausen moeten vertalen? daarbij ten slotte tot mijn grote tevredenheid bij het woord stuiven uitkomend. Reeds zag ik mijzelf toen, inmiddels in Duitsland woonachtig, achter in een cabriolet over die Duitse wegen stuiven, met moeder en dochter voorin. Waarom ook niet? Naar Duitsland! Weg uit het land met, zoals de Engelse premier John Major heeft gezegd, ‘het slechtste rechtssysteem ter wereld’. Weg uit een land waar je, zoals Lucia de Berk en Ernst Louwes en Henk V. is overkomen, onschuldig in de nor kunt raken. Weg uit het barre land van Wilders en Verdonk! Reeds klonk in mijn gedachten het laatste vers van psalm 17 op: ‘Maar – blij vooruitzicht dat mij streelt – ik zal ontwaakt, uw lof ontvouwen, u in gerechtigheid aanschouwen, verzadigd met uw godd’lijk beeld.’

Werd het, in mijn geval, ook niet eens tijd voor Other voices, other rooms om met Truman Capote te spreken? Wie weet mocht ik dan in die andere kamers meeneuriën met de muziek die ik zelf had opgezet. Want van Hanneke mag dat niet, die zegt altijd als ik meebrom heel streng: ‘Ik hoor een instrument te veel.’ Maar van die Duitse dames zou ik wellicht amper klassieke muziek mogen opzetten, Mozart misschien nog net, maar vast en zeker geen Franz Schmidt, en ik neuriede in gedachten reeds het tweede thema uit het eerste deel van diens tweede symfonie, want daar kan erg weinig tegenop.

Frau Schellenberger riep zichzelf tot de orde, zei: ‘We zouden haast vergeten dat we een interview maken, maar ja, ik heb eigenlijk niet meer zoveel te vragen. Wat vragen andere Duitse interviewers gewoonlijk?’

‘Meestal,’ zei ik, ‘vragen die niet zoveel. Pas als ze weer thuis zijn, bedenken ze welke vragen ze hadden moeten stellen, en dan stellen ze ze alsnog, per e-mail, en beantwoord ik ze per e-mail. Dat kunt u ook doen.’

Terstond bleek dat Frau Schellenberger zich volgaarne liet aanleunen dat zij aldus listig werd ontslagen van de verplichting nog meer vragen te stellen.

‘Als ik thuis ben,’ riep ze opgetogen, ‘zal ik u nog wat vragen mailen. En mogen mijn… mogen Frau Wiesinger en ik dan nu uw huis ansehen?’

Bijna had ze gezegd, mogen mijn dochter en ik, en daar schrok ze van, maar ze herstelde zich snel, en ze keek me aan alsof ze me al jaren kende, en haar dochter bewoog haar Krallen zoals een zeeanemoon zijn tentakels beweegt.

Dat is nog nooit vertoond, dacht ik, interviewers die het huis willen zien, wat moet ik nu doen? Hoe dat nu zo beleefd mogelijk te weigeren? Ik zei: ‘In de loop der jaren heb ik al veel interviewers over de vloer gehad, maar nog nooit heeft ook maar één interviewer mij gevraagd om het huis te mogen zien, dus op dat verzoek ben ik helaas niet voorbereid. Ware ik dat wel, dan had ik het huis opgeruimd, maar nu is het overal nogal rommelig, ik vind het eerlijk gezegd geen prettig idee…’

‘Ach, doch,’ zei Frau Schellenberger, ‘u zou eens bij mij thuis moeten komen kijken, daar is het pas wüst und unordentlich.’

‘Bei mir auch,’ zei Frau Wiesinger, ‘was bei mir doch überall rundum schwingt…’

‘Kan zijn,’ zei ik, ‘maar zoals ’t er hier nu boven en op zolder allemaal bij staat en ligt, wil ik het liever niet aan vreemde ogen…’

Helaas was ik niet bij machte mijn zin af te maken omdat ik de juiste Duitse termen zo snel niet ter beschikking had. Desondanks begrepen de dames dondersgoed wat ik wou zeggen, en ze schonken me allebei een begrijpende, en uiteindelijk ook vergevende glimlach. Ze omklemden tegelijkertijd hun beker met thee, wat in geval van Frau Wiesinger nog een hele opgave bleek, ze nipten van hun thee, en de zon kwam door, en ik vroeg mij af hoe ik deze twee verspiedsters zo snel mogelijk het huis uit kreeg.

‘We kunnen de tuin ansehen,’ zei ik.

Ik meende aarzeling te bespeuren. Blijkbaar waren de dames nog steeds voornemens het hele pand grondig te inspecteren. Om mijn woorden kracht bij te zetten, zei ik: ‘De zon is doorgekomen, het licht buiten is nu recht hübsch, voor het interview moet u tenslotte toch ook wat foto’s hebben die im Garten gemaakt zijn, laten we nu onze kans grijpen.’

Ik sprong overeind, en mijn hond eveneens. Tamelijk onwillig rezen ook de dames op. Uit ervaring wist ik dat ze, mits voorzien van al hun bezittingen, als ze maar eenmaal buiten waren, niet zo makkelijk weer binnen zouden kunnen dringen. Waar het derhalve op aankwam, was dat ze niets lieten liggen. Bijna nog ging het mis, want Frau Schellenberger ‘vergat’ haar A4’tje met al haar vragen. Ik stak het haar toe, zei: ‘Doe het alvast in uw tas, anders vergeet u het nog.’

Buiten ging de zon alweer schuil achter een wolk. Desondanks draafde ik, nadat ik de buitendeur zodanig hard had dicht getrokken dat hij in het slot viel, naar mijn Jozef toe, uitroepend: ‘Nie bekommt man schöner Bilden als mit dem Ziegebock.’

Mij naar het bokje vooroverbuigend, maakte ik vliegensvlug zijn bajonetsluiting los. Ik hoopte maar dat de dames het niet gemerkt zouden hebben. Op afstand keken ze toe, Frau Wiesinger maakte vooralsnog geen aanstalten om te fotograferen. Wellicht zag ze er tegenop het golvende gras in te lopen op haar hoge hakken. Welnu, daar kon ik iets aan doen, en ik tilde mijn bok op, en liep haar richting uit. Met mijn rechterhand kneep ik Jozef even zachtjes in zijn billen. Daar wordt hij, hoewel ik, lijstduwer immers van de Partij voor de dieren, nooit hard knijp, altijd erg nijdig van, en het is uiteraard niet gepast, maar ten eerste ebt z’n woede vrij snel weer weg en kun je het altijd goed bij hem maken met hazelaar- of vlierblad, en ten tweede had ik nu eenmaal behoefte aan een boze bok. Mij beschouwt hij als zijn superieur, dus op mij zou hij zijn woede niet koelen. Nee, toen ik hem, simulerend dat ik struikelde, losliet, rende hij in rechte lijn naar Frau Schellenberger, z’n grote hoorns in stormrampositie. Ze zag het gevaar aankomen, en begon ook te rennen. Hoewel ze niet op zulke adembenemend hoge hakken liep als Frau Wiesinger, droeg ze toch bepaald geen jogging Laufers. Net zoals ik in haar geval ook zou hebben gedaan, rende ze naar de buitendeur die in het slot was gevallen. Ze rukte aan de klink, maar de deur ging uiteraard niet open. Toen rende ze, terwijl de bok snel op haar inliep, naar het wrakkige Fiatje dat onder een kastanjeboom geparkeerd stond. En onverwacht behendig, gelet op haar leeftijd, wist ze het voorportier te ontsluiten en zich erin te wurmen eer Jozef haar had bereikt. Hij koelde zijn woede toen maar op de voorbumper.

Terwijl zich dat alles in luttele seconden afspeelde, stond Frau Wiesinger precies op de plek waar de zon, toen hij weer doorkwam, uitbundig zijn licht omlaag liet schijnen. Ze zag eruit als een bovenaardse verschijning. Zoals ze daar stond, op haar open, hooggehakte schoentjes, waaruit prachtige bruine benen omhoog rezen, zag ze er met haar aandoenlijke wezelsnoetje zo rank, zo broos, zo breekbaar uit dat ik er haast toe kwam haar enkele regels uit psalm 91 toe te roepen: ‘Er beschermt dich mit seinen Flugeln, unter seinen Schwingen findest du Zuflucht.’

Helaas, de werkelijkheid was anders, ook Jozef had haar nu in het vizier, hij rende op haar af, z’n machtige hoorns weer recht vooruit. Ik rende ook, ik wist hem te grijpen voor hij zich op haar had kunnen werpen, en ik tilde hem op. Behoedzaam over het grind schrijdend op haar hoge hakken, begaf Frau Wiesinger zich naar het vehikel. Reeds opende Frau Schellenberger van binnenuit het voorportier, Frau Wiesinger stapte in, de motor sloeg aan, en daar gingen ze, die beide Damen, Mutter und Tochter, ik liet ze zomaar wegrijden, sterker, ik was zelfs opgelucht toen ze wegreden.

Wat kan hen toch bewogen hebben onder valse voorwendsels bij mij aan te kloppen? Nooit zal ik het weten. Misschien wisten ze het zelf ook niet, misschien reden ze zonder vast omlijnd plan mijn erf op, kwamen ze alleen maar voorzichtig poolshoogte nemen om af te tasten of ze hun mogelijkerwijs wat weinig luxueuze lot een kapitaalkrachtiger wending konden geven. Mij dunkt echter dat met name Frau Wiesinger in staat moet worden geacht zich alsnog op enigerlei wijze te voorzien van een rijkaard met een cabriolet om daarmee, haar lange haren wapperend in de wind, in het zomerzonlicht over de Duitse wegen te stuiven.