In 1982 was ik als eindredacteur van het VPRO-televisieprogramma BGTV verantwoordelijk voor de uitzending waarin Wijnand Duyvendak geheime documenten toonde die hij en zijn kameraden van de anti-militaristische actiegroep Onkruit hadden ontvreemd uit het PMC (Provinciaal MiĀ­liĀ­tair Commando) in Amsterdam.

Die aardige slimme jongen bewees, vond ik, de democratie een dienst met die openbaarmaking. De militaire top kwam uit die stukken naar Ā­voren als een paranoĆÆde staatsapparaat. Net als zijn AmeĀ­riĀ­kaanĀ­se grote broer zag het overal het RoĀ­de GeĀ­vaar, en het maakte geen onderscheid tussen communisten, anarchisten en sociaal-democraten. Mochten de Russen komen, dan moesten zoā€™n beetje alle spraakmakende linkse NeĀ­derĀ­lanĀ­ders worden vastgezet, dat waren potentiĆ«le collaborateurs van de vijand.

De halve redactie van Vrij Nederland stond op de lijst. KrankĀ­zinnig, voor wie de oorsprong en aard van dit blad kent. De militaire top was staatsgevaarlijk, vond...