We hadden het opzij gezet. Geparkeerd. Het een plekje proberen te geven. Wie zat er te wachten op stukjesschrijvers die hun emoties de vrije loop lieten? Tot tien tellen, er nog een nachtje over slapen, beheerst blijven. Want schreeuwers zijn er al genoeg. Een goed humeur, daarmee neem je de mensen voor je in. Zie het succes van onze premier, die trouwens de oorzaak was van ons vertroebelde gemoed.

We hadden erop gerekend dat anderen de hete kolen wel uit het vuur zouden halen. Dat de kranten extra grote corpsen uit de kast zouden trekken. Dat het volk overal spandoeken met ‘Toedeledokie, me hol!’ aan de gevels zou hangen. Dat #dikkeikinjebroekje dagenlang trending zou zijn. Want je kunt het ook te gek maken. Als de voorzitter van de bond van frikadellenbakkers al te opzichtig met de Schijf van Vijf gaat lopen wapperen, komt het hoongelach vanzelf. Als de Bandidos een stille tocht organiseren tegen de verruwing van de samenleving, zal niemand zeggen: oh, dan moeten we misschien maar niet te zwaar tillen aan die schuur vol raketwerpers.

En deze gotspe was toch van een vergelijkbaar niveau. Zo groot dat je hem het liefst niet eens wilde benoemen. Die enorme roze olifant in dat hele kleine kamertje – wie wil degene zijn die zegt: nou jááá, moet je daar eens kijken? Of die enorme puist op het voorhoofd van die eikel op kantoor, net op de dag van zijn functioneringsgesprek: laat maar zitten, te makkelijk.

Dus hielden we ons met alle macht in. Zo zeer dat we er buikkramp van kregen, en best wel wat aardiger hadden kunnen zijn tegen kat en kroost. We begonnen aan een stukje over de tragiek van de dronken egel, het gapende gat dat het overlijden van Albert West had geslagen in de vaderlandse popwereld – en het onmiskenbare verband daartussen. Toen kwam er een man op tv, op dat moment waarschijnlijk de meest gehate op het westelijk halfrond. Onder zijn zeventien jaar durende leiding was de FIFA uitgegroeid tot een door en door verrotte, corrupte organisatie. Nu was het hem te heet onder de voeten geworden. Hij vertrok, maar niet zonder in zijn afscheidsspeech de gotspe naar een hoger plan te tillen door doodgemoedereerd te stellen dat zijn bond ‘diepgewortelde structurele verandering’ nodig had. ‘Ik heb gevochten voor die veranderingen, en zoals iedereen weet zijn mijn pogingen geblokkeerd.’

Foto: Reuters

Hij zei het echt: ‘zoals iedereen weet’. De enige reden dat je die iPad níet naar je flatscreen smeet, of andersom, was de wetenschap dat Sepp Blatters speech een soort doodsreutel was, en hij daarna gedwongen via de achterdeur het toneel had moeten verlaten. Dus laat maar zitten, te makkelijk. Maar ondertussen herinnerde het wel heel erg aan die andere speech, die nu als een slecht verteerde maaltijd omhoog kwam zetten. Mark Rutte en zijn ‘Dikke Ik’-praatje; stiekem hoopten we dat we iets gemist hadden, en dat de VVD-leider het allemaal had bedoeld als zo’n kinderspelletje waarbij je op het einde triomfantelijk uitroept: ‘omgekeerde wereld!’ Maar dat bleek dus echt niet het geval.

Er was tijdens de afgelopen campagne ‘geworsteld met het vraagstuk van integriteit’, zo was Rutte hoopgevend begonnen, iets dat ‘op allerlei momenten naar voren kwam’. Oké, bij VVD-monde kwam dat vooral naar voren toen chief whip Edith Schippers ‘bepaalde krachten’ de schuld ging geven van al die vervelende berichtgeving. Dus je dacht: nu komt het, nu worden de karwatsen rondgedeeld voor het broodnodige zuiveringsritueel. Maar de zinnen die volgden waren stuk voor stuk kanshebbers voor de Sepp Blatter-bokaal. ‘Het feit dat we er zo bovenop zitten […] laat ook zien dat we het zeer serieus nemen. Maar als grootste partij moeten we het leiderschap hierin blijven nemen.’ WTF? Bovenop zitten? Leiderschap? Blijven nemen? Gotspe – we herhaalden het woord een paar keer binnensmonds. En vroegen ons af of het toeval was dat het begon met de klank van het schrapen van je keel, en eindigde met die van een welgemikte fluim.