<div class="wpg-element paragraph">
04-10-2008 Door Piet Grijs
Ik ben verhuisd. Naar Amsterdam. Verge­leken met Parijs een doodsaaie stad waar nooit iets opwindends gebeurt. Wie in Parijs een nachtelijk opstandje wil zien, moet een heel eind reizen naar het voorstadje, waar de nozems lawaai trappen en nu en dan door de politie worden doodgeschoten. Op de maandag nadat er zondag in zo’n voorstadje auto’s in de fik waren gestoken, stond er een grappig bericht in mijn Franse avondblad: er waren in Parijs minder auto’s in brand gestoken dan in een normaal weekend. Als je auto oud wordt, zorg je dat je verzekering betaald is en je steekt hem in de fik. Ik woon nu in Amsterdam-Zuid. Lege straten, zeker na zes uur in de avond. Vroeger hoorde je nog wel eens schieten als er een ondernemer of een advocaat voor zijn huis werd neergeknald, maar dat is voorbij. Het is zo stil dat je de kinderen uit de buurt op het schoolplein hoort schreeuwen en hun bromfietsen hoort knallen. Dat zijn geluiden die in mijn Parijse straatje de hele nacht overschreeuwd werden door dronkelappen, autotoeters en zingende groepen jongelui. 
Frits Abrahams schreef twee weken geleden op de achterpagina van NRC Handelsblad dat hij naar de wijk Geu­zen­veld in Amsterdam-West was gegaan om eens met eigen oren en ogen waar te nemen wat die rotjongens daar voor rotzooi trappen. Een halve eeuw geleden noemde je zulke jongens ‘nozems’. Buiten Amsterdam maakte iedereen zich toen zorgen over hun onbeleefde gedrag. Er waren toen nog geen Tweede Kamerleden die de minister van Oorlog verzochten om zijn militairen uit Nieuw-Guinea terug te laten varen om in Amsterdam-West met geweld de nozems te lijf te gaan. Die Nederlandse soldaten hadden inderdaad op Nieuw-Guinea geen enkel nut, maar het idee om ze op stoute jongens te laten schieten, kwam toen zelfs bij Boer Koekoek niet op. Abrahams wou eens met eigen ogen zien hoe het in die probleemwijk toeging. Hij ziet bejaarden rustig op bankjes zitten en kinderen in het gras spelen. Dat kan natuurlijk toeval zijn en daarom vroeg hij om informatie bij een man die de wijk goed kende. Die verklaarde dat er vijftig Marokkaanse rotjongens waren die verkeerde dingen deden. Het was een geruststellende reportage. 
Twee weken later schreef Joost Zwagerman in dezelfde krant een column waarin hij Frits Abrahams aanviel. ‘Hij had zijn kalasjnikov meegenomen, lolbroekte hij,’ zo begon Zwagerman, verzwijgende dat Abrahams die kalasjnikov natuurlijk noemde nadat Wilders de minister van Defensie had gesmeekt om onze militairen uit Afghani­stan naar Geuzenveld te sturen om daar hard op te treden. Zwagerman ging niet naar Geuzenveld, maar beschrijft de Amsterdamse wijk De Pijp. Altijd een lollige wijk geweest, waar veel studenten, armen en immigranten wonen. Ik ben er gisteravond even doorheengelopen en het was inderdaad iets lawaaiiger dan Amsterdam-Zuid. Zwagerman vindt De Pijp, waar hij een werkkamer heeft, een buitengewoon gevaarlijke wijk. De eigenaren van een wijnwinkel zijn met geweld door twee jongens beroofd. Op een straat reed een auto zo vlak langs een fietser met een kind achterop dat de vader een tik op het autodak gaf. Een jongen van een jaar of twintig – ‘en zal ik zijn etniciteit maar even weglaten?’ schrijft Zwagerman – sloeg fiets, vader en kind tegen de grond. Als derde feit noemt Zwa­ger­man dat twee jongens een man doodsloegen die had gevraagd of ze hun brommers niet voor zijn raam wilden zetten.
Drie ernstige dingen, maar in hoeveel maanden gebeurd? Misschien is De Pijp gevaarlijker dan Geuzenveld. Abra­hams was daar een halve dag en had niets gemerkt. Zwa­ger­man vertelt ons wat hij hoorde vertellen, maar zwijgt over het aantal incidenten per week. Hij concludeert: ‘Het drama is wel dat Abrahams ongetwijfeld van zichzelf vindt dat hij een nobel en de-escalerend geluid laat horen en een tegenwicht biedt aan de monomane Geert Wil­ders.’ Het is uit die conclusie niet helemaal duidelijk of dat ‘monomane’ een scheldwoord is van Abra­hams of van Zwa­ger­man. Hij schrijft dat Abrahams’ zelfgenoegzaamheid voor de Geu­zenvelders aanstootgevender is dan de agressie van de Marokkanen en de retoriek van Wil­ders. Dan valt het met die agressie en die retoriek dus nogal mee.
</div>

Piet Grijs

De geuzen waren tuig

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel