Het gesprek van de dag volgens de redactie. Vandaag: de openhartige man zien we opeens overal. En kritische vragen kun je hem dan maar beter niet stellen.

Makkelijk had hij het echt niet gevonden. Hij had gewikt en gewogen, nachtenlang gepiekerd en zijn geweten uitvoerig doorgespit. Maar gistermiddag hield hij het toch écht niet meer. De Londense burgermeester Boris Johnson móést zich wel uitspreken.

Het laatste wat hij wilde was zich tegen David Cameron en de regering keren. Maar tja, hij deed het toch maar, daar op de trappen van zijn woning, minuten nadat hij de premier via een smsje had ingelicht over zijn dolkstoot. Hoe blijf je tijdens zo’n moment sympathiek? Daarover had Johnson duidelijk goed nagedacht. In de camera keek hij nauwelijks, zijn blik hield hij af en toe op de schoenen gericht: hier stond overduidelijk een diep worstelende man, die, zoals hij in zijn woordkeuze bleef benadrukken, werkelijk alleen het állerbeste wilde voor het zó geteisterde Britse volk.

We zien hem de laatste tijd vaker: de openhartige, eerlijke en bewogen man. Neem Jeb Bush. Als op een acteercursus verdriet geleerd, zo vertoonde zijn gezicht de afgelopen maanden werkelijk álle tinten van droefheid. De teleurstelling van zijn partij, zijn familie, zichzelf en eigenlijk van het hele land: Jeb droeg het openlijk én met verve. Vox zette alle verdrietige momenten in de campagne van Bush nog eens even op een rijtje, en wie het daarbij droog houdt moet wel ijskoud zijn. Persoonlijke favoriet: Bush die zo van zijn stuk is door een steunbetuiging dat hij een knuffel uitdeelt. De verdrietige man kreeg met Jeb Bush een gezicht, en alleen daarom is het doodzonde dat we het in de campagne vanaf nu zonder hem moeten doen.

Toch kan openhartigheid ook best een effectieve strategie zijn. Nog zo’n openhartige man: Bashar Al-Assad, die dit weekend een interview aan de Spaanse krant El País gaf. Met zijn zachte stem, ruitjesstropdas en licht loensende ogen schat je hem nog steeds eerder in als badkamerverkoper dan als moordend dictator. Vijf jaar na het begin van de oorlog zag hij er nog exact zo koorjongensachtig uit als altijd. ‘Ik zal Syrië redden: dat is mijn roeping,’ benadrukte Assad, en met zijn klungelige handgebaren wilde je hem bijna geloven.

Ook Donald Trump werd dit weekend nog een beetje extra door emoties overmand, na zijn klinkende overwinning in South Carolina. Tijdens een van zijn wervelende speeches viel het licht gisteravond uit, wat voor Trump wel een teken van hoger hand moest zijn. ‘Turn ‘m off,’ bleef hij schreeuwen, ook toen het licht weer aan ging. Zijn publiek nam de oproep gretig over: ‘Turn off the lights, turn off the lights!’ galmde al snel door de zaal, waarna het licht inderdaad maar weer uit werd gedaan. Zo gaan we onderhandelingen voortaan voeren, schreeuwde Trump, wat veelbelovend is voor de lichtende toekomst van Amerika.

Verder bestaat de PVV vandaag precies tien jaar, en mocht de NOS daarom bij hoge uitzondering een interview met Geert Wilders houden. Best uniek, want zo vaak wil de grote leider zich niet door de staatstelevisie laten ondervragen. Volkomen kritiekloos mocht Wilders daarom zijn verhaal afsteken over ál zijn bewezen waarheden en de naderende Apocalyps. Want hé: het vandaag is het natuurlijk zijn feestje. De openhartige man kun je maar beter niet teveel kritische vragen in de weg leggen.