Bijzonder, maar toch gewoon

Elma Drayer

Media

De vrouwenbladen waren het eerst. Zij wijdden in de week voorafgaand aan Ko-ninginnedag al tientallen pagina’s aan de vrouw die deze maand haar veertigste verjaardag viert én haar tienjarige verbintenis met de kroonprins. Margriet bijvoorbeeld bood mode à la Máxima (‘Ook als u niet elke week feestjes of andere officiële gelegenheden heeft, kunt u er koninklijk uitzien’), kapsels à la Máxima (‘Tegenwoordig kiezen veel jonge prinsessen voor een praktische coupe’), leven à la Máxima (‘Ik wil ook best een lakei die elke dag mijn bed opmaakt’). Zusterblad Libelle bracht (‘Exclusief!’) een dag uit het leven van de prinses in kaart, inventariseerde ‘wat elke vrouw van Máxima kan leren’ en portretteerde de zogeheten ‘Máxima-generatie’: vrouwen die óók werk en moederschap combineren. Het koningshuis teruggebracht tot identificeerbare proporties, dat was denkelijk de gedeelde gedachte. Een vrouw die weliswaar prinses is, maar evenzogoed sprekend lijkt op u en mij, met dezelfde strevingen en worstelingen. Bijzonder, en toch heel gewoon gebleven.

Veertien dagen later ontwaakten de media die zich sinds mensenheugenis verre hielden van knusse royaltyverslaggeving. En de parallellie, ik kan het ook niet helpen, sprong in het oog. Bij liefst twee opiniebladen straalde de jubilaresse ons vanaf de cover tegemoet. Elsevier leefde zich uit in een keurig profiel (‘prinses van de perfectie’) plus interviewtjes met zes andere vrouwen van veertig (‘Máxima heeft een nanny, ik niet’). In HP/De Tijd benadrukte de hoofdredacteur dat ze daar heus niet zo ‘van het koningshuis zijn’ noch van de agendajournalistiek, om vervolgens pagina’s lang uit te pakken. Natuurlijk, de kans lijkt klein dat Libelle in een profiel losjes Roland Barthes en Ernst Gom-brich aanhaalt, zoals hier gebeurde. Maar dat ideetje van die Máxima-generatie keerde terug, nota bene onder exact dezelfde kop.

De kranten op hun beurt deden niet onder voor de weekbladcollega’s. Zaterdag kwam AD met een ‘exclusief’ Máxima-magazine van achtenzestig pagina’s. Afgelopen maandag verdiepte de Volks-krant zich in de ‘modieuze’ kleedstijl van de prinses, met liefst twaalf treffende foto’s plus uitgebreide duidingen – een reportage die in geen enkel vrouwenblad had misstaan. Dinsdag volgde een profiel over twee volle pagina’s van ‘de vrouw die iedere vrouw zou willen zijn’. En ’s middags kwam NRC Handelsblad, jawel, met portretten van ‘medeveertigers’. Wie nog bewijzen mocht zoeken, kortom, voor de vervaging tussen de journalistieke genres werd dezer dagen ruimschoots bediend.

Hoogtepunt van het hype’je was ongetwijfeld het portret dat de NOS maandagavond uitzond. Ruim 2,6 miljoen kijkers konden er geen genoeg van krijgen. Zes jaar geleden werd een soortgelijke uitzending aan de prinses gewijd. Toen was de eer aan Jeroen Pauw om haar te interviewen, nu mocht de immer hooggekraagde Dominique van der Heyde de klus klaren. Ook zij bleek als een blok te vallen voor de charmes van de prinses. Tussendoor volgden we Máxima naar New York, Caïro, Curaçao, Enschede. We zagen haar hier een traan wegslikken, daar een toespraak houden. We zagen haar op het schoolplein, fietsen met het gezin, skiën met het gezin, spelletjes spelen met het gezin. Bijzonder, en toch heel gewoon gebleven.

En deze redster van de vaderlandse monarchie zou volgens de Partij van de Dieren, de PvdA en GroenLinks straks geen koningin mogen heten? Zelden zal een voorstel de stemming in het land zo slecht hebben aangevoeld.

Sluit je nu aan voor slechts €4,99 per maand

Sorry, je hebt op het moment geen toegang tot dit artikel.

Waarschijnlijk heb je een abonnement zonder digitale toegang. Wil je deze content graag lezen, sluit dan snel een abonnement af.

Heb je wél een abonnement met digitale toegang, neem dan contact op met onze klantenservice: 020 – 5518701.